17 sierpnia 2018 13:37

Latok I szczegóły przejścia. Cel XXI wieku pozostaje niezdobyty

13 sierpnia z Pakistanu dotarła informacja o przejściu na północnej flance słynnego szczytu Latok I w wykonaniu zespołu Ales Česen, Luka Stražar i Tom Livingstone. Było to dopiero trzecie wejście na ten trudny szczyt, pierwsze od północy. Jednak nie znaliśmy dokładnego przebiegu drogi, jaką wspinał się słoweńsko-brytyjski zespół.

Latok I , linia drogi Ales Česen, Luka Stražar i Tom Livingstone, 2018

Latok I , linia drogi Ales Česen, Luka Stražar i Tom Livingstone, 2018

Północne zerwy tego siedmiotysięcznego szczytu były celem wielu znakomitych zespołów i uważane są za jeden najważniejszych i najtrudniejszych celów alpinistycznych w Karakorum.

Sam szczyt został zdobyty w 1979 roku od południa przez wyprawę japońską (19 lipca – Tsuneo Shigehiro, Sin’e Matsumi i Yu Watanabe, 22 lipca – Hideo Muto, Jun’ichi Oku i Kota Endo). Od tego momentu na szczycie nie stanął żaden zespół.

Latok I i Latok II (fot. Josh Wharton ). Drogi i linie prób: 1. Amerykańska próba z 1978 roku (Jim Donini, Michael Kennedy, Jeff Lowe i George Lowe); 2. Północno-zachodnia grań Latok II (Alvaro Novellon i Oscar Perez, 2009; 3. Linia próby Josha Wartona, Colina Haleya i Dylana Johnsona, 2009 (wys. 5900 m); 4. linia próby japońskich Giri-Giri-Boys (Fumitaka Ichimura, Yusuke Sato i Katsutaka ‘Jumbo’ Yokoyama) na ścianie północnej, 2010, wys. 5900 m; a. projekt Josh Warton (2010); b. projekt wyprawy petersburskiej (2012).

Celem, który skupiał na sobie uwagę najlepszych wspinaczy, był północny filar Latoka I (7145 m). Wiele znakomitych zespołów nawet nie zbliżyło się do kluczowych trudności drogi, występujących na wysokości około 7000 metrów, pokonanych w pierwszej próbie przejścia filara w 1978 roku przez zespół Jim DoniniMichael Kennedy, George  Lowe i Jeff Lowe. Czwórka Amerykanów (najlepszych ówczesnych alpinistów amerykańskich) spędziła w ścianie 21 dni, przechodząc około 100 wyciągów. Kiedy główne trudności drogi mieli już za sobą, a od szczytu dzieliły ich trzy długości liny, Jeff Lowe zaczął zdradzać objawy choroby wysokościowej. W tej sytuacji zespół podjął decyzję o wycofie.

Lista światowej klasy wspinaczy, którzy wycofali się spod północnych ścian Latoka I, jest naprawdę imponująca. Wystarczy przytoczyć tylko niektóre z nazwisk: John Bouchard, Doug Chabot, Catherine Destivelle, Colin Haley, Wojtek Kurtyka.

Przed kilku tygodniami na tym właśnie filarze miała miejsce tragedia – zginął rosyjski alpinista, i następnie z napięciem śledziliśmy przebieg niesamowitej akcji ratunkowowej po jego partnera, Aleksandra Gukowa. Według relacji Gukowa rosyjski zespół doszedł do końca trudności technicznych filara, powyżej 7 tys. metrów. Przed Rosjanami znajdowały się “jedynie” nawisy i grzyby śnieżne bez możliwości asekuracji.

Wspinanie w północnej ścianie Latoka I (fot. FB CAMP Cassin)

Wspinanie w północnej ścianie Latoka I (fot. FB CAMP Cassin)

Jak widać brytyjsko-słoweński zespół również nie uporał się z problemem północnego filara Latoka I. Ales Česen, Luka Stražar i Tom Livingstone przeszli terenem na prawo, do wysokości mniej więcej 2/3 filara, a następnie odbili w stronę przełęczy pomiędzy Latokiem I a Latokiem II. Stąd wspinali się po południowej stronie góry na szczyt. Całość, łącznie z zejściem prowadzonym linią wspinaczki, zajęła zespołowi 7 dni.

Luka Stražar, Tom Livingstone i Ales Česen (fot. FB CAMP Cassin)

Zespół ocenił, że właśnie taka linia drogi była najlogiczniejszym i najbezpieczniejszym rozwiązaniem problemu ściany. Ales mówi:

Między 14 a 22 lipca zrobiliśmy dwa wyjścia aklimatyzacyjne (do 6300 m) na okolicznych górach. Potem mieliśmy dłuższy okres niestabilnej pogody. 5 sierpnia w środku nocy weszliśmy w północną ścianę Latoka I. Wspinaliśmy się do 6500 m w okolicach filara, następnie w prawo w kierunku przełęczy pomiędzy Latokiem I a Latokiem II (6700 m). Piątego dnia wspinania (9 sierpnia) osiągnęliśmy szczyt Latoka I (7145 m).  […] Po dwóch dniach trudnego i mozolnego zejścia dotarliśmy do bazy.

Luka tak opisuje trudności blisko 2,5-kilometrowej drogi (nazwanej Česen-Livingstone-Stražar), wycenionej na ED+:

Większość wspinaczki to stromy lód i śnieg, przerwany mniej lub bardziej stromymi, ale krótkimi barierami skalnymi. Technicznie rzecz biorąc, żaden odcinek nie był ekstremalnie trudny. Głównym problemem jest długości drogi, niepewność co do przebiegu i połączenie wszystkiego razem w bezpieczny sposób. Śnieg w ścianie nie był z pewnością idealny, ale przesadą byłoby narzekać.

Haben jetzt nach 5 Tagen das Basislager erreicht und aufgestellt⛺️✔️ Heute geht‘s zum ersten mal zum Latok…

Opublikowany przez Simon Gietl Czwartek, 16 sierpnia 2018

Zatem problem alpinistyczny XXI wieku, jakim jest północny filar Latoka I, pozostaje niezdobyty. Pod szczytem znajduje się już wyprawa Thomasa Hubera, w której składzie są: Simon Gietl, Rainer Treppte, Yannick Boissenot. Być może właśnie im uda się pokonać to wyzwanie, czego serdecznie życzymy!.

Mysza

Źródło: FB CAMP CASSIN, PZS




  • Komentarze na forum Dodaj swój wątek

    Pn Filar Latok 1 dalej bez przejscia [1]
    Jak sie okazuje, zespol zaczal na Pn Filarze, ale potem…

    15-08-2018
    jerrygwizdek

    Jednak niezupelnie [1]
    Otoz okazuje sie, ze zespol rosyjski dotarl przynajmniej do konca…

    20-08-2018
    jerrygwizdek