„The Leopard of Higher Ground” – klasycznie na sześciotysięczniku!

Siebe Vanhee, Sean Villanueva O’Driscoll oraz Symon Welfringer dokonali pierwszego przejścia zachodniej ściany Tahu Rutum (aka Taa Hurutum, 6651 m) w rejonie lodowca Hispar w pakistańskim Karakorum. Nowa 1500-metrowa droga, poprowadzona w stylu kapsułowym, otrzymała nazwę The Leopard of Higher Ground i osiąga trudności 7b. Wszystkie wyciągi zostały pokonane klasycznie w stylu team free. To zdecydowanie jedno z najlepszych przejść w tym sezonie.

***

Czwartym członkiem wyprawy był Pete Whittaker. Jednak Brytyjczyk po dotarciu do bazy zmagał się z chorobą wysokościową i musiał wrócić do domu, jeszcze zanim rozpoczęła się właściwa wspinaczka.

Dom śnieżnej pantery

Tahu Rutum — w burushaski, języku ludu Hunza, oznacza „dom śnieżnej pantery”. Swoim strzelistym, przypominającym patagońskie iglice profilem od lat przyciągał wzrok alpinistów, choć jego szczyt zdobyto dotąd tylko raz. W 1977 roku japoński zespół wszedł na wierzchołek granią południowo-zachodnią.

Zachodnia ściana, najwyższa i najbardziej stroma strona góry, pozostawała niezdobyta. W 2008 roku próbował się z nią zmierzyć samotnie Kyle Dempster. Amerykanin, uznawany jest za jednego z najwybitniejszych alpinistów swojego pokolenia. Spędził na ścianie 23 dni i zatrzymał się ok. 200 m od wierzchołka, zmuszony do odwrotu z powodu wyczerpania i pogarszających się warunków. Dempster zginął w 2016 roku na Ogre II.

W stylu kapsułowym

Vanhee poznał historię próby Dempstera już w 2014 roku i od tego czasu góra „nie dawała mu spokoju”. W tym roku zebrał zespół, który postanowił zmierzyć się z zachodnią ścianą na poważnie i klasycznie.

Wyprawa wyruszyła 25 maja, wspinacze planowali 45 dni na miejscu. Właściwa wspinaczka rozpoczęła się 15 czerwca. Zespół przyjął taktykę kapsułową, co pozwoliło im, bez konieczności odwrotu do bazy, przeczekiwać w ścianie załamania pogody, w tym trzydniową śnieżycę.

Jedenastego dnia zespół miał zawieszone portaledge pod najbardziej stromymi partiami ściany, na wysokości 6260 m. Następnego dnia wspinacze pokonali najtrudniejszy odcinek drogi, przewieszony teren z trudnościami do 7b. Mimo zmęczenia siedmioma kolejnymi dniami wspinaczki, następnego ranka zdecydowali się zaatakować szczyt.

27 czerwca trójka kontynuowała wspinaczkę aż na wierzchołek, który osiągnęła przy dobrej pogodzie i wspaniałych widokach na okoliczne szczyty Karakorum.

Przecięta lina

Wspinaczka nie obyła się bez dramatycznych momentów. Jak wspomina Villanueva O’Driscoll, jedną z najbardziej stresujących chwil całej wyprawy był epizod, gdy transportowany przez Welfringera worek z zaopatrzeniem zaklinował się w trudnym terenie. Vanhee zjechał, by go uwolnić, gdy nagle lina, na której wisiał worek, przetarła się o ostrą krawędź skały i pękła. Vanhee zdołał ją w ostatniej chwili chwycić. Worek zawierał sprzęt kluczowy dla dalszej wspinaczki, a jego upadek mógłby oznaczać koniec akcji.

Informację o przejściu jako pierwszy podał pakistański portal poświęcony górom Karakorum, jednak, w geście szacunku wobec zespołu, wstrzymał się z jej upowszechnieniem w mediach społecznościowych do czasu, aż wspinacze sami opublikowali relację.

Zespół zapowiada w najbliższych dniach obszerniejszy opis przejścia. Jak podkreśla, wspinaczka przerosła ich oczekiwania. Zespół zadedykował drogę Kyle’owi Dempsterowi.