„6 AM Alpine Adventure” 7c – nowa polska droga w Czarnogórze

Kilka dni temu wróciłem z Czarnogóry. W czasie wyjazdu udało mi się wytyczyć nową drogę, którą nazwałem 6 AM Alpine Adventure. Linia znajduje się w rejonie Smokovac, sektorze Dementia Wall. Całość to około 17 metrów wspinania i jakieś 7 metrów przewieszenia. Droga składa się z dwóch wyciągów. Pierwszy (7b) oferuje 7 wpinek wytrzymałościowo-siłowego wspinania z dynamicznym cruxem po środku. Następnie możemy dołożyć techniczny trawers po dobrych podchwytach i słabych tarciowych stopniach oraz cztery boulderowe przechwyty w rysie w dachu. Całość drogi to 7c.

***

Prace nad linią były kompleksowe, ponieważ w okolicy nie znajduje się żadna inna droga. Działania obejmowały powieszenie poręczówki na dojściu pod skałę, wycięcie krzaków pod drogą, przewspinanie dwóch wyciągów górskiego terenu w celu dostania się na półkę w górnej części ściany oraz powieszenie liny na sztywno. Następnie, z uwagi na duże przewieszenie, zhaczyłem całą ścianę. W kolejnym kroku zacząłem właściwe działania ekiperskie zakończone reekipacją linii na docelowe punkty asekuracyjne – kotwy Lappas 316L.

W tym miejscu ogromne podziękowania dla Krzyśka Kwoska (Sole Flow) za wspólną poranną alpejską akcję, która zakończyła się wspomnianym wyżej powieszeniem liny.

Asekurował mnie Srdjan Lecic, lokalny wspinacz i ekiper. Zapytany o wycenę drogi, skomentował: „Pierwszy wyciąg ma około 7b- 7b+, całość drogi oferuje trudności 7c- 7c+, natomiast u nas, w Czarnogórze, zawsze w pierwszym kroku zaniżamy wycenę i ewentualnie podnosimy ją z czasem, nigdy na odwrót”.

Poniżej krótka rozmowa, jaką udało mi się przeprowadzić z Srdjanem.

Jak długo się wspinasz? I którą formę wspinania lubisz najbardziej?

Wspinam się 20 lat. Lubię wszystkie formy wspinania i po prostu lubię spędzać czas z przyjaciółmi w naturze. Głównie wspinam się w skałach. Gdy przychodzi lato i temperatury osiągają w Podgoricy 40°C, jadę w góry w północnej części kraju. Natomiast gdy przychodzi sezon deszczowy (jesień, zima), boulderuję na ścianie. Poza tym lubię to uczucie, gdy po ciężkiej pracy nad projektem w końcu udaje mi się go poprowadzić.

Smokovac to najpopularniejszy rejon w Czarnogórze. Wielu polskich wspinaczy odwiedziło już Smoki (patrz Smokovac – wspinaczkowa perła Czarnogóry). Czy mógłbyś polecić jakieś inne wspinaczkowe miejscówki?

Blisko Podgoricy polecam kanion rzeki Cijevna. Wspinanie ma tutaj innych charakter niż w Smokovacu. Jest więcej małych chwytów i bardziej pionowe formacje. Poza tym jest dużo południowych sektorów, które bardzo szybko wysychają po deszczu. Rejon jest bardzo dobry na chłodniejsze pory roku. Poza tym polecam Zupci – to piękna ściana, jakby wyjęta z Rodellaru. Drogi po ściskach, przewieszone pod kątem 25 stopni, o długości 30 m. To idealne miejsce dla zawodników z poziomu 7a-8a+.

Poza tym są jeszcze dwa największe skupiska trudnych przewieszonych dróg w stopniu 8a-8b+, czyli Stari Bar oraz Kotor. W Kotorze powstawały między innymi z myślą o Adamie Ondrze. Myśleliśmy, że podczas swojego tripu po Bałkanach zawita również do Czarnogóry…

Powiedz jeszcze kilka słów o możliwościach ekiperskich w Czarnogórze.

Potencjał jest tutaj ogromny, nawet w samym sąsiedztwie Podgoricy. Poza tym nie ma właściwie ograniczeń, jeśli mówimy o prywatnych gruntach.

***

Pakujemy rzeczy i schodzimy do samochodu. Auto zaparkowaliśmy pod ścianą o wysokości 100 m i szerokości 400 m. Na tej ścianie znajduje się jedna tradowa droga 6b+. „Chcę tutaj poprowadzić trzywyciągową linię przewieszonym filarem” – mówi Srdjan, i wskazuje na piękny pomarańczowy kawałek skały. Ja całość kwituję słowami: „gdyby ta ściana znajdowała się w Polsce, to wszyscy ekiperzy rzuciliby się na nią i przez trzy lata otwierali nowe drogi”. „Zaproś ich tutaj” – odpowiada Srdjan.

Wsiadamy do samochodu i ruszamy w stronę Podgoricy. Nad nami widzimy nowo wybudowaną autostradę oraz ścianę, która wygląda jak pomniejszona Misja Pec. „A to” – pytam zaciekawiony. „To taka nasza perełka, ale czekamy na Adama Ondrę, bo drogi będą tutaj trudne” – odpowiada Srdjan.

Marcin Michałek