Rousseau, Marvell i Cornell otwierają „Heavy is the Hand” na Mt. Dickey na Alasce

W dniach 27–28 marca Alan Rousseau, Jackson Marvell i Matt Cornell otworzyli nową drogę na południowej ścianie Mt. Dickey na Alasce. Heavy is the Hand (WI6+, M6+, A1, 1500 m) to kolejny rozdział w historii tego zespołu na tej górze – i według Rousseau jeden z najtrudniejszych projektów, jakie zrealizowali.

Trio ma na Mt. Dickey już sporą historię zdobywania dziewiczego terenu. W 2019 roku Rousseau i Marvell wytyczyli na wschodniej ścianie Ruth Gorge Grinder (AI6+, M7, 1500 m). W 2023 roku cała trójka otworzyła tam Aim for the Bushes (AI6, M6 X, 1600 m).

Rousseau system zlodzonych zacięć na południowej ścianie miał na oku od dłuższego czasu. Gdy przelatywali w tym roku samolotem obok niej wszyscy trzej wiedzieli, że tym razem wbiją się właśnie tam.

Wspinaczkę rozpoczęli wczesnym rankiem 27 marca przy temperaturze minus 10 stopni. Pierwsze 300 metrów, system wąskich żlebów ze śniegiem, pokonali bez asekuracji. Potem wyciągnęli linę. Już po 20 metrach pierwszego wyciągu Rousseau porzucił myśl o jednodniowym wejściu i poczuł wdzięczność za biwakowy ekwipunek, który mieli ze sobą.

Ten pierwszy, mikstowy wyciąg doprowadził ich do serii lodowych zacięć. Rousseau relacjonuje:

Białe linie lodu, które przecinały ścianę, utrzymywały się przez kolejne wyciągi. Nigdy wcześniej nie doświadczyłem tak ułożonego jakościowego lodu; czułem, jakbyśmy wspinali się po lodowych rampach unoszących się w przestrzeni.

Po kilku wyciągach dotarli do terenu, która wydawała się jedną z poważniejszych przeszkód na drodze. Mieli do wyboru bardziej niż pionową lodową strukturę lub przewieszający się ciąg flake’ów, być może wymagających hakówki:

Matt zdecydował się na wyciąg lodowy i ostatecznie poprowadził prawie 60-metrowe WI6+. Na końcu zbudował stanowisko z trzech beaków — jedno z kilku takich na drodze. Jackson rozpoczął kolejny wyciąg, który zaczynał się od delikatnej wspinaczki mikstowej. W końcu, około 6 metrów wyżej, założył solidną asekurację i przehaczył około 4,5 metra, aby ominąć lodowego wampira, który zagrażał Mattowi i mnie na stanowisku. To był jedyny fragment drogi, na którym korzystaliśmy z hakówki. Jackson kontynuował wspinaczkę po cienkich warstwach lodu, które szybko rozwarstwiały się w popołudniowym słońcu. Duża część tego lodu miała mniej niż 30 cm szerokości, a czasami tylko cal grubości. Często była tak delikatna, że ​​odpadała podczas wspinaczki […]

Dotarli do miejsca gdzie, wydawało się, że da się wykuć platformę pod namiot. Po dwugodzinnym machaniu dziabami stłoczyli się w dwuosobowym namiocie na nocleg.

Następnego dnia Rousseau ruszył pierwszy, bez pewności, że ściana ich przepuści. Pokonywali lodowe nitki wyciąg po wyciągu, odnajdując możliwą do przejścia drogę w ścianie. Bywało krucho z asekuracją. Na jednym, 50-metrowym wyciągu w cienkim lodzie udało im założyć tylko dwa przeloty.

O 16:20 wszyscy trzej stanęli na szczycie ściany. Do wierzchołka Mt. Dickey pozostawało jeszcze 450 metrów przez głęboki, sypki śnieg w terenie o nachyleniu od 50 do 70 stopni. Ze względu na ryzyko zejścia lawiny poruszali się z lotną asekuracją. O 18:30 byli na szczycie. Zejście zachodnią ścianą zajęło im dwie i pół godziny.

Rousseau podsumowuje:

To była dla nas zdecydowanie wyjątkowa droga. Spoglądaliśmy na nią niemal każdego roku, odkąd zaczęliśmy się tu wspinać. To również droga, która onieśmielała mnie z kilku powodów: jest bardzo stroma i pełna obiektywnych zagrożeń w postaci dużych, nasłonecznionych linii lodowych. Warto było czekać na warunki, w jakich ją znaleźliśmy. Aby zaistniały, potrzebne są długie okresy zimnej, słonecznej pogody. Nawet gdy temperatury w Gorge podczas naszego pobytu były ujemne, wyciągi topniały w popołudniowym słońcu.

Źródło: Alpinist