Norman’s 13 – pierwszy zimowy trawers narciarski. W akcji Caldwell, Townsend i Salén

Tommy Caldwell, Cody Townsend i Bjarne Salén dokonali pierwszego pełnego zimowego trawersu narciarskiego słynnej łańcuchówki Norman’s 13. W ciągu ośmiu dni zespół pokonał około 160 km i 12000 m przewyższenia, zdobywając kolejno 13 najwyższych szczytów kalifornijskiej Sierra Nevady.

***

Uczestnicy

W wyprawie wzięła udział wyjątkowa trójka pasjonatów górskich, choć różnych dyscyplin.

• Tommy Caldwell – specjalista od bigwallu, a ostatnio coraz częściej – jak sam podkreśla – również cierpienia. Regularny partner Alexa Honnolda, autor ekstremalnych przejść w Yosemite i Patagonii.
• Cody Townsend – profesjonalny narciarz specjalizujący się w zjazdach typu big-mountain z elementami freeride’u. Po wielu latach ekstremalnych wyczynów technicznych przesuwa akcent w kierunku wyzwań wytrzymałościowych oraz projektów eksploracyjnych i filmowych (m.in. autorska seria The Fifty).
• Bjarne Salén – szwedzki filmowiec i narciarz, wieloletni partner Townsenda w wyprawach górsko-narciarskich.

Norman’s 13

Trawers łączący trzynaście najwyższych szczytów pasma Sierra Nevada w Kalifornii. Wszystkie osiągają wysokość powyżej 4000 m, a najwyższy z nich to równocześnie najwyższy szczyt kontynentalnych Stanów Zjednoczonych – Mount Whitney 4421 m. Trasa liczy ponad 160 km i około 12 000 m przewyższenia, prowadzi częściowo słynnym John Muir Trail. W zimie jest oczywiście dużo bardziej wymagająca, trzeba łączyć umiejętności narciarskie i wspinaczkowe. Nazwa upamiętnia Normana Clyde’a – pioniera wspinaczki, który w latach 1914–1940 dokonał ponad 130 pierwszych wejść na szczyty w tym rejonie. Nawet w warunkach letnich trawers całej trzynastki w ciągu nie jest wyzwaniem, które można by określić jako popularne, ale oczywiście amatorzy wyczynów wytrzymałościowych biją rekordy na tej trasie (FKT). W zeszłym roku padł tu głośny rekord Kiliana Jorneta. Kataloński ultrarunner przebiegł trasę w 2 dni 8 godzin 11 minut (we wrześniu, w warunkach letnich, w ramach większego projektu).

Bjarne Salén:

Sierra od wschodu to jeden z najpiękniejszych widoków górskich na świecie… Za każdym razem, gdy widzę ją od strony pustyni, zapiera dech w piersiach.

Szczyty od najwyższego:

• Mount Whitney – 4421 m
• Mount Williamson – 4383 m
• North Palisade – 4343 m
• Starlight Peak – 4340 m
• Mount Sill – 4316 m
• Mount Russell – 4296 m
• Polemonium Peak – 4292 m
• Split Mountain – 4287 m
• Mount Langley – 4277 m
• Mount Tyndall – 4275 m
• Mount Muir – 4273 m
• Middle Palisade – 4273 m
• Thunderbolt Peak – 4270 m

Przebieg wyprawy

Zespół wyruszył z Horseshoe Meadow i po ośmiu dniach dotarł do zakończenia szlaku, znajdującego się na południowy zachód od Bishop, pokonując trawers z południa na północ. Trasa wiodła w dużej mierze zachodnimi stokami oraz graniami, częściowo pokrywając się z linią John Muir Trail.

Warunki śniegowe były bardzo zmienne – od prawie idealnego, stabilnego śniegu po izotermiczny, niestabilny firn i ciężki, mokry śnieg. Ze względu na pogarszające się w ciągu dnia warunki, ekipa kilkukrotnie przechodziła na rytm nocny, aby wykorzystać twardszy, bezpieczniejszy śnieg i kończyć akcję przed popołudniowym rozmiękczeniem.

Trzeciego dnia ekipa napotkała największe trudności techniczne i fizyczne we wschodniej ścianie Middle Palisade oraz podczas zjazdu północną ścianą Mount Whitney.

Piąty dzień był najdłuższy pod względem pokonanego dystansu – ponad 35 km. Większość dni przekraczała 19–20 km z dużym przewyższeniem i licznymi przepinkami.

Najdłuższy dzień (ostatni) wymagał ponad 24 godzin niemal ciągłego ruchu – wspinaczki, podejść i zjazdów.

Ekipa skorzystała z dwóch depozytów – przejścia nie można uznać za „unsupported”.

Wrażenia

Cody Townsend:

… zdałem sobie sprawę, że letnia trasa łączy mnóstwo dobrych linii narciarskich i przy odpowiednich warunkach nie będzie to tylko kolekcjonowanie szczytów, ale podróż pełna świetnej jazdy, wspinaczki i cierpienia – trzech aspektów, które tworzą epickie przygody.

Długie odcinki wzdłuż John Muir Trail okazały się nieoczekiwanie brutalne: ciężkie plecaki, niestabilny śnieg, niekończące się przepinki między fokami, rakami i zjazdami…

… trzeciego dnia ból – jakby ktoś dźgał tysiącem gorących igieł.

To była przygoda, która pchnęła mnie dalej, niż myślałem, że to możliwe.

Minął tydzień, a jeszcze ciągle uzupełniamy braki snu i wyżywienia.

Tommy Caldwell:

Zaczyna mi świtać, że ludzie dzwonią do mnie, kiedy chcą zrobić coś wyjątkowo bolesnego… i uwielbiam to! Kiedy dostajesz takie zaproszenie, po prostu nie możesz odmówić. To była głównie wyrypa narciarska, niepasująca może do mojego normalnego repertuaru, ale na szczęście mam wystarczające umiejętności, a moje doświadczenie wspinaczkowe okazało się również pomocne.

Bjarne Salén:

Ukończyliśmy pierwszy zimowy trawers Norman’s 13 i to jest super. Ale szczerze mówiąc, to co dla mnie liczy się najbardziej, to chwile, które spędziliśmy razem i wspomnienia, które z nami zostaną. Dzięki ekipie za śmiech, żarty i cały ten rock’n roll w górach!

Zespół podkreśla, że kluczowe było wzajemne uzupełnianie się: Townsend prowadził trudne zjazdy, Caldwell techniczne wspinanie, a Salén dokumentował przebieg.

Źródła: Gripped, Coros, MS uczestników, Wikipedia