Emanuele Andreozzi i Ruggero Samaden otwierają „Vertical Pleasure” na Cima Tosa

„Morderca zawsze wraca na miejsce zbrodni” – tymi słowami Emanuele Andreozzi opisał swój powrót na północną ścianę Cima Tosa w Dolomitach. W 2021 roku otworzył tu z Santim Padrósem i Matteo Faletim Pazzione primavernale (990 m, AI6, M7), którą uznaje z najlepsze alpejskie doświadczenie życia. 10 marca 2026 roku wrócił z Ruggerem Samedenem i wytyczył Vertical Pleasure (1200 m, M6+, A1, VI, 95°, WI4).

***

Linia biegnie ogromnym kominem od podstawy ściany aż po szczyt – idealna, logiczna, dotąd nietknięta – latem jest po prostu nie do przejścia. W zimowych warunkach wszystko wygląda inaczej, choć także bardzo wymagająco. Da się wspinać z dziabkami, ale przejście blokują grzyby śnieżne obecne prawie na każdym wyciągu.

Para podjęła pierwszą próbę kilka tygodni wcześniej. Czyszczenie drogi i kopanie w śniegu przemoczyło ich do suchej nitki. Andreozzi wspomina:

Zrozumieliśmy, że jedyną opcją było wspinanie się dzień i noc bez zatrzymywania, żeby nie wpaść w hipotermię.

Podczas właściwego przejścia 10 marca śnieżne grzyby blokowały kolejne wyciągi, spowalniając postęp. W końcówce, gdy odwrót był już niemożliwy, sytuację pogorszyły mgła i niespodziewany deszcz ze śniegiem. Liny zostały całkowicie oblodzone, stały się sztywne jak drut.

Mimo to około czwartej nad ranem – po ponad 24 godzinach wspinaczki non-stop – Andreozzi i Samaden stanęli na szczycie Cima Tosa w podartych ubraniach, ze zniszczonymi plecakami i linami nadającymi się na śmietnik.

Nazwę drogi wybrali nieprzypadkowo – to hołd dla Micka Fowlera i jego debiutanckiej książki „Vertical Pleasure”, która zainspirowała Andreozziego u początków wspinaczkowej drogi. Jest w tym też ironia:

To także sposób na pośmianie się z drogi, którą otworzyliśmy, bo tak trudna wspinaczka w ponurym kominie z pewnością nie wpisuje się we współczesne standardy „przyjemnej wspinaczki”.

Źródło: FB Emanuele Andreozzi