Kruder i Grasso otwierają nową drogę w chilijskim Cochamóm: „Tarock” (7c, 750 m)

Słoweniec Jernej Kruder i Włoch Mirco Grasso wrócili z wyprawy do Chile. W dolinie Cochamóm na fantastycznie litej granitowej zerwie Cerro Walwalün otworzyli drogę Tarock 7c, a następnie w dwóch ratach pokonali wszystkie wyciągi klasycznie. Na chętnych czeka więc pierwsze przejście całości w ciągu, a także wariant za 8b.

***

Jernej Kruder mówi, że Cochamóm to prawdziwy raj. Rzeczywiście dolina zyskała w ostatnich latach miano „Yosemitów Ameryki Południowej”. Z tą różnicą, że to miejsce nadal dość dzikie i znacznie trudniej dostępne. Choć dzisiaj jest już znanym i atrakcyjnym celem dla wspinaczy i trekkersów, informacje na jego temat nadal bywają niepełne, szlaki i ścieżki opierają się jeszcze wysiłkom kartografów, a o przebiegu dróg wspinaczkowych nieraz opowiadają jeszcze odręczne szkice. To miejsce idealnie pasujące do wizji Słoweńca, którego aktualnie napędza tego typu wspinaczkowa eksploracja.

Świetną bazę informacji na temat wspinania w Cochamóm (darmowe topo) znajdziecie tutaj: cochamo.com.

Do Krudera dołączył Mirco Grasso oraz czeski fotograf i filmowiec Vladek Zumr. Zespół wyruszył z miejscowości Puerto Montt, by po dwóch godzinach jazdy samochodem i kolejnych trzech godzinach podejścia dotrzeć do La Junty, miejsca obozowego pośrodku doliny Cochamóm. Wyprawa trwała trzy tygodnie, z czego większość czasu wspinacze spędzili w namiotach, czekając na okna pogodowe. Pierwsze z nich pozwoliło wybrać cel – ich wysiłki skupiły się na imponującej północno-wschodniej ścianie Walwalün.

Drugie okno pogodowe umożliwiło otwarcie drogi. Po trzech dniach wspinania zespół dotarł na szczyt. Powstała linia została wyposażona w 29 boltów (18 z wiertarką, 11 ręcznie) i 15 haków. To niewiele jak na 750 m wspinania w litym i często płytowym granicie. Resztę asekuracji stanowiły friendy i kości offsetowe. Kilka boltów zostało dodanych podczas zjazdów, by poprawić niepewne punkty.

Ze względu na charakter wspinania drogę można podzielić na dwie części przedzielone półą. W pierwszej przeważają gładkie płyty, asekuracja jest rzadka, a wspinanie „na równowagę”. Druga część to spektakularne systemy rys i zacięć – superestetyczne wspinanie w doskonałej jakości skale. Wspinacze dodają:

Górna sekcja to czysta przyjemność: niesamowite rysy, bardzo wspinaczkowe, nigdy nie są nudne. Każdy wyciąg miał swój charakter. To był jeden z tych momentów, gdy zdajesz sobie sprawę, że pokonujesz naprawdę wyjątkową drogę.

Tarock znajduje się na lewo od włoskiej Perdidos en el Mundo z 2013 roku i na prawo od pierwszej drogi na tej ścianie, otwartej w 2001 roku przez Francuzów 100 años de soledad. Nowość spotyka się ze 100 años… na wielkiej półce w połowie ściany i dzieli 5 metrów z drogą Włochów powyżej póły.

Po otwarciu drogi Kruder i Grasso zrobili klasycznie i w ciągu pierwszą część w dniach 12-13 lutego, po czym zjechali ze względu na deszcz. Przeczekali jeden dzień i wrócili na półkę 15 lutego, wspinając się do tego miejsca drogą Francuzów (co było rozwiązaniem zapewne szybszym i przy niepewnej pogodzie dającym możliwość przejścia góry klasycznie, jednak niwelującym formalne pierwsze przejście). Dalej poszli swoją drogą, przechodząc wszystkie wyciągi klasycznie, z tym że na drugim wyciągu ponad półą wybrali łatwiejszy wariant. Pierwotna rysa okazała się ekstremalnie trudna i bardzo mokra. Wspinacze szacują, że może mieć 8b. Najwyższe trudności na swoim wariancie napotkali na przedostatnim wyciągu – 7c.

Mirco Grasso:

Kluczowy wyciąg był mokry i brudny, ale Jernej wyruszył w górę z pełną determinacją i po kilku spięciach i okrzykach, wpiął się do stanowiska.

Warto dodać, że w 2006 roku Cochamo odwiedził polski zespół Bogusław Kowalski, Jerzy Stefański. Największym sukcesem tego wyjazdu jest wytyczenie nowej drogi na niezdobytej dotychczas ścianie El Monstruo znajdującej się w dolinie Barrancas.

Źródła: FB, LaCrux, ExplorersWeb, PlanetMountain, cochamo.com