Tommy Caldwell i Siebe Vanhee w 24 godziny klasycznie na Torre Central del Paine

Tommy Caldwell i Siebe Vanhee zrealizowali wyjątkowe przejście na Torre Central del Paine w Patagonii. Amerykanin i Belg pokonali klasycznie w 24 godziny South African Route (1200 m, 7b+). To jednodniowe, klasyczne przejście przesuwa granice tego, co uważa się za możliwe na najpoważniejszych granitowych ścianach Patagonii.

***

30-wyciągową South African Route wytyczył zespół Paul Fatti, Roger Fuggle, Art McGarr, Mervyn Prior, Mike Scott i Richard Smithers w sezonie 1973/1974. Wyceniona pierwotnie na A4 5.10, została powtórzona dopiero po trzydziestu latach, w 2004 roku, także z użyciem hakówki, przez wspinaczy z Republiki Południowej Afryki (Alard Hüfner, Mark Seuring, Marianne Pretorius i Wojtek Modrzewski).

W 2009 roku Nicolas Favresse, Sean Villanueva i Ben Ditto dokonali odhaczenia drogi, było to trzecie przejście w ogóle. W tamtym czasie była to także pierwsza klasyczna droga na wschodniej ścianie Torre Central del Paine (2800 m). Drugie przejście klasyczne miało miejsce dopiero w 2023 roku.

Vanhee i Caldwell poświęcili temu projektowi trzy tygodnie. Podjęli wcześniej dwie zaawansowane próby (28–29 stycznia i 2–4 lutego).

Ostatecznie w trzecim podejściu pokonali 1200-metrową drogę w pełni klasycznie (obaj prowadząc lub idąc na drugiego). Rozpoczęli o 3:20 rano 13 lutego i osiągnęli szczyt dokładnie 24 godziny później, o 3:20 rano 14 lutego. To pierwsze jednodniowe klasyczne przejście tej drogi i zaledwie trzecie klasyczne od czasu jej pierwszego przejścia ponad 50 lat temu.

Siebe Vanhee tak relacjonuje:

Byłem już na szczycie po przejściu tej ściany, ale to przejście było zupełnie co innego. Pokonanie South African Route w ciągu jednej, nieprzerwanej 24-godzinnej próby, w okolicznościach, w których tak wiele może pójść nie tak, to jeden z najwspanialszych momentów, jakie przeżyłem w górach – zwłaszcza dzieląc go z partnerem takim jak Tommy

A Caldwell dodaje:

Patagonia zawsze daje radę! Styl „w jeden dzień” wydawał mi się sensowny. Ale szczerze mówiąc, nie zdawałem sobie sprawy z ogromu i powagi tej ściany: kruszyzna, mnóstwo śniegu i lodu, fakt, że musieliśmy wnieść na szczyt całkiem spory bagaż pełen ciepłych ubrań i sprzętu do wspinaczki lodowej.

Sprzęt do wspinania w lodzie był niezbędny. Ostatnie 250 metrów to teren o charakterze alpejskim. Zespół nie miał lekko także po dotarciu na szczyt. Rozpętała się burza, zmuszając wspinaczy do ośmiogodzinnego zejścia w śniegu, wietrze i przy słabej widoczności.

Tommy mówił jeszcze:

Strategicznie ta wspinaczka była prawdopodobnie bardziej złożona niż inne, które zrealizowałem w Patagonii. Myślę, że naszą siłą była pozytywna energia i chęć, by po prostu spróbować. Siebe jest prawdopodobnie najbardziej odpowiednim partnerem na świecie do realizacji tego typu celów. Ta wspinaczka utwierdziła mnie w przekonaniu, że umiejętność żartowania i utrzymywania wysokiego morale, nawet gdy jest nieciekawie, to sekret udanych wspinaczek w Patagonii. Jestem wdzięczny za współpracę i cieszę się, że znalazłem kolejnego partnera, który może dzielić radość z cierpienia. Walczyliśmy dzielnie. To doświadczenie pozostanie ze mną na długo.