„Wspinanie płytowe jeszcze się nie skończyło…” – Alessandro Zeni na „Niobe” 9a

Jeszcze w styczniu padło trzecie przejście płytowej Niobe 9a w rejonie Spettacolo (Arco). Na drogę Adama Ondry skusił się Alessandro Zeni.

Alessandro Zeni na „Niobe” 9a (fot. Enrico Veronese/Grivel)

***

„Zawsze jest dobry moment, aby sprawić, żeby wspinaczka płytowa znów stała się atrakcyjna. Zwłaszcza w Arco, którego potencjał na tego typu drogi nie ma końca! Ta ściana to prawdziwy cud natury. Jak to możliwe, że ma pięciostopniowy kąt nachylenia i możliwości na dziewiątkowe drogi?” – pisał Ondra po otwarciu Niobe. Jego słowa nie przeszły bez echa, na płytowy klejnot skusiło się już dwóch Włochów. Jeszcze w grudniu pierwsze powtórzenie zrobił młodziutki (17 wiosen) Gianluca Vighetti, a w styczniu drugie dołożył znacznie bardziej doświadczony (34 lata) Alessandro Zeni.

Ondra i Niobe, „prawdopodobnie najbardziej płytowym 9a na świecie” (więcej w tekście Adam Ondra o płytowej epoce Arco, „Niobe” i potencjale na futurystyczną linię):

Tak naprawdę Zeniego do spróbowania Niobe nie trzeba było chyba specjalnie przekonywać. Włoch to mistrz poruszania się w takich formacjach, autor między innymi Energia Cosmica 9a+ w Bilico. Poprowadził też słynny Eternit (oryg. 9a) w rejonie Baule, który otworzył przed laty Maurizio Manolo Zanolla – tyle że Zeni przeszedł drogę „na nowo” i wycenił na 9a+ (o złożonej historii związanej z Eternitem pisaliśmy TUTAJ, jest też wideo).

Do Arco Zeni przyjechał z przyjacielem Riccardo Scarianem, jak pisze:

Chcieliśmy nie tylko sprawdzić się w stylu, który obaj kochamy, ale zależało nam też na zyskaniu szerszej perspektywy na naszą wielowyciągową drogę Wu Wei w Val Nuvola, dla której zaproponowaliśmy tę samą wycenę.

Wu Wei powstała w 2023 roku, pierwsze klasyczne przejście należy właśnie do Zeniego. Kluczowy wyciąg na 180-metrowej drodze, nazwany Pibe de Ora, Włosi wycenili na 9a: ultratechniczny, tarciowy odcinek, na którym trzeba wykazać się siłą palców i perfekcyjną pracą nóg.

A wracając do Niobe – to kwintesencja technicznego wspinania, precyzyjne ustawienia, balansowanie ciałem, a wszystko to ze słabymi, dość śliskimi stopniami. I właśnie słabe tarcie, przynajmniej na początku, sprawiło Alessandro trudności. Jak przyznał, dopiero oczyszczenie wodą zagumowanych kluczowych stopni zrobiło różnicę i przywróciło skale tarcie. Druga sprawa to koncentracja: „wysiłek na pełnym skupieniu, niepozostawiający miejsca na choćby chwilowe wyłączenie się” – przyznaje Włoch.

I jeszcze:

Tego typu linie są naprawdę niesamowite; na początku pojedyncze ruchy mogą wydawać się łatwe, ale ostatecznie różnicę robi połączenie wszystkich sekwencji bez zatrzymywania się, z jednoczesnym narastającym zmęczeniem stóp.

Mimo to nadal uważam, że tego typu drogi trudno wycenić, ponieważ wszystko zależy nie tylko od siły, ale też od techniki, czucia skały, rodzaju butów, warunków i kontroli mentalnej.

Być może prawda o tego typu drogach jest taka, że niektórzy wspinacze robią je szybko, inni potrzebują dużo czasu, a jeszcze inni nie robią ich w ogóle.

Alessandro Zeni na „Niobe” 9a (fot. Enrico Veronese/Grivel)

Ostatecznie Alessandro Zeni przystał na autorską wycenę, ale przede wszystkim – z czym zgodził się z samym Ondrą – najważniejsza w tym wszystkim jest sama podróż i wyzwanie psychiczne, w tym przypadku połączone dodatkowo z niesamowitym miejscem.

Zeni, jak na płytowego speca przystało:

Wspinanie płytowe jeszcze się nie skończyło, to na pewno… To dopiero początek! Życzę wszystkim dobrego tarcia!