Zimowo-klasyczne wspinanie w Egipcie

Egipt to bez wątpienia jedno z najbardziej znanych państw na świecie; któż nie słyszał o faraonach, piramidzie Cheopsa czy o Nilu – najdłuższej rzece świata. Ciągle jednak wielu kolegów z niedowierzaniem przyjmuje informacje o egipskich rejonach wspinaczkowych – tymczasem skał w Egipcie jest pod dostatkiem.

Ile takich ścian jest w Egipcie? Setki! (fot. Maciej Kowalczyk)

***

Informacje praktyczne

Egipskie rejony wspinaczkowe znajdują się w azjatyckiej części kraju, Synaju Południowym. Należy przy tym pamiętać, że Egipt to kraj ogromny– jego powierzchnia przekracza milion kilometrów kwadratowych. Ciężko jest zatem połączyć wspinanie na Synaju ze zwiedzaniem piramid w Gizie.

Wielu turystów chcąc zwiedzić jak największy obszar Egiptu dzieli wyjazd na części – przylatują na przykład do Kairu, a lot powrotny mają wykupiony z Szarm-el Szejk. Zaliczają przy tym spektakularną wtopę – Egipt należy opuszczać z tego samego lotniska, na które się przyleciało; zabronione jest także łączenie regularnych połączeń lotniczych z czarterami, tzn. jeśli przyleciało się do Egiptu połączeniem regularnym, to nie wolno wylecieć czarterem.

Egipt jest zresztą jednym z niewielu państw na świecie, do których nie opłaca się planować wyjazdu samodzielnie. Dużo tańszą opcją jest skorzystanie z ofert biur podróży. Możecie to sprawdzić sami – szybko przekonacie się, że do Szarm el-Szejk nie latają z Polski tanie linie lotnicze, oraz że pozostałe linie lotnicze nie oferują lotów bezpośrednich; bezpośrednie są tylko loty czarterowe oferowane przez biura podróży. Na końcu dotrze do Was, że cena wczasów all inclusive (wraz z lotami) jest często niższa od ceny samodzielnie wyszukiwanych lotów!

Zakup wczasów jest zresztą nie tylko tańszy, ale i wygodny organizacyjnie – w cenie zakupu mamy zazwyczaj bezpośrednie loty czarterowe z Polski do Sharm el-Szejk, transfer z lotniska do hotelu w Dahabie oraz oczywiście wypasione all-inclusive (zazwyczaj trzy posiłki dziennie) w samym hotelu. Do tego w hotelach czekają na nas z reguły dodatkowe atrakcje w postaci pokazów promujących egipską kulturę (taniec brzucha, występy fakirów).

Do przekroczenia granic Egiptu konieczny jest paszport, którego minimalna ważność wynosi sześć miesięcy od planowanej daty powrotu. Egipt jest krajem z podwyższonym ryzykiem terroryzmu – stąd też kontrola paszportowa jest tu bardzo dokładna. Ważne jest, aby nasza aktualna twarz (w tym włosy i zarost) była jak najbardziej zbliżona do tej ze zdjęcia paszportowego – patrz: zdjęcie poniżej.

Oryginalny paszport Ramzesa II. Władze Egiptu zostały zmuszone do wydania takiegoż dokumentu nieżyjącemu od 3000 lat Ramzesowi II. Jak to możliwe? Otóż mumia faraona została wysłana do Paryża w celu konserwacji a według francuskiego prawa każda osoba (także martwa) musi posiadać w trakcie podróży do Francji dokument tożsamości. Szczególne wrażenie na dokumencie – oprócz daty urodzenia – robi właśnie aktualna zmumifikowana twarz faraona.

Należy także pamiętać o wizie. Jeśli pobyt ograniczymy do Synaju Południowego, to wiza jest bezpłatna i obowiązuje 14 dni (Wisa Sinai Only); nic nie trzeba przy tym załatwiać – taka wiza jest po prostu wbijana jako stempel w paszporcie. Jeśli jednak planujemy w czasie pobytu opuścić Synaj, to należy wykupić wizę 30-dniową (koszt 25$) po wylądowaniu na egipskim lotnisku bądź internetowo (7 dni przed wyjazdem) poprzez zarejestrowanie się i wypełnienie formularza na stronie www.visa2egypt.gov.eg.

Trzecim obowiązkowym dokumentem jest polisa ubezpieczeniowa dotycząca kosztów leczenia; można ją wykupić samodzielnie albo przez biuro podróży.

Egipt leży w 2. bądź 3. strefie roamingu (w zależności od operatora); stąd też bezwzględnie należy wyłączyć Internet na polskiej karcie SIM. Niektórzy zapominalscy turyści dostają w konsekwencji faktury kilkukrotnie przewyższające koszt wczasów.

Ekipa wspinaczkowa na terenie hotelu Happy Life Village (fot. Piotr Musiał)

W przypadku wykupienia wczasów all inclusive w Dahabie nie ma sensu wypożyczanie samochodu; zarówno w rejony skalne, jak i do innych atrakcji turystycznych (np. na górę Synaj) dowiozą nas bez problemu miejscowi kierowcy. Dajmy zarobić lokalsom chociaż na transporcie; pamiętajmy, że formuła wczasów all inclusive rujnuje w istocie lokalnych (nie hotelowych) przedsiębiorców.

Ekipa przywieziona w skały przez lokalnego kierowcę (fot. Maciej Kowalczyk)

Koszty „zatrudniania” miejscowego kierowcy (czają się de facto przy każdym hotelu) są zresztą dosyć śmieszne i często wynoszą kilka dolarów amerykańskich. To właśnie dolary amerykańskie stanowią tutaj najlepszą walutę; nie warto zaopatrywać się w egipskie funty.

Zalecam przy tym posiadanie jak największej ilości jednodolarówek. Podobnie jak w innych krajach arabskich obowiązuje tutaj kultura bakszyszu. W Egipcie dawanie napiwku jest wręcz zwyczajem i warto go dawać; jeden amerykański dolar dany kelnerowi czy pozostałej obsłudze hotelu zapewnia wyraźnie lepsze traktowanie.

Można też skorzystać z naturalnego środka transportu (fot. Maciej Kowalczyk)

Egipt jest krajem muzułmańskim – poza hotelami należy pilnować norm dotyczących ubioru. W kontakcie z miejscową ludnością dziewczyny powinny mieć ubranie zakrywające ramiona oraz nogi do kolan włącznie, faceci nie mogą zaś paradować bez podkoszulków. Nie obnosimy się także z wszelkimi czułościami – nawet niewinne całusy mogą doprowadzić do poważnego konfliktu z lokalsami, a nawet interwencji służb porządkowych.

Obostrzenia dotyczą także fotografowania – pod żadnym pozorem nie można robić zdjęć Egipcjanom bez ich pisemnej zgody, o robieniu zdjęć dzieciom w ogóle nie ma mowy. Fotografie nie mogą zaszkodzić wizerunkowi kraju ani obrażać jego obywateli – od sierpnia 2022 roku obowiązuje specjalny dekret w tej sprawie. Najgorzej jest jednak zrobić zdjęcie (często niechcący) budynkowi rządowemu, sądowniczemu albo wojskowemu – wielu turystów trafia za to w krajach arabskich do aresztu!

W hotelach można też pożyczyć quady (fot. Maciej Kowalczyk)

Ostatnią ważną kwestią dotyczącą pobytu w Egipcie jest słynna „zemsta faraona”, czyli delikatnie mówiąc zaburzenia żołądkowo-jelitowe spowodowane odmiennością flory bakteryjnej. W celu uniknięcia takich rewelacji należy pić wodę butelkowaną, unikać surowych owoców i warzyw oraz lodów. Należy także częściej niż zwykle myć ręce. Można też zażywać profilaktycznie aktywny węgiel tudzież inne specyfiki wspomagające metabolizm.

Wspinanie na Synaju

W 2024 roku wydano przewodnik wspinaczkowy „Sinai Climbing”, opisujący komplesowo wszystkie rejony wspinaczkowe Synaju Południowego. Autorami przewodnika są Timo Elony (Niemcy) oraz Wolfgang Vogl (Austria).

Synaj – najciekawsze rejony wspinaczkowe

W okolicach Dahabu znajduje się 6 rejonów wspinaczkowych; pozwolę sobie jednak stwierdzić, że sensowne wspinanie znajdziemy tylko w 3: Wadi Gnai, Wadi Hamam oraz St.Catharine. Pozostałe rejony są zwyczajnie zbyt małe, dodatkowo część dróg została w nich otwarta w nieliczącym się przecież obecnie stylu TOP ROPE.

Sezon wspinaczkowy trwa tutaj od października do marca, w pozostałych miesiącach roku jest po prostu za gorąco. Deszcze są niezwykle rzadkie, Egipt to wszak w większości tereny pustynne.

Większość skał na Synaju to granity; należy jednak zaznaczyć, że mamy tu do czynienia z bardzo nietypowym, dosyć śliskim granitem.

Pięknie urzeźbiony sektor Balconies w Wadi Hamam (fot. Maciej Kowalczyk)

Wszystkie drogi wspinaczkowe w Egipcie zostały obite przez wspinaczy przyjezdnych; głównie przez Niemców i Austriaków. Nie oznacza to jednak, że nie istnieje egipskie środowisko wspinaczkowe – skupia się ono jednak w większości na przewodnictwie wspinaczkowym.

Okazuje się bowiem, że w niektóre rejony skalne (Wadi Hamam, St.Catharine) nie wolno się w ogóle wybrać bez lokalnego przewodnika. Najbardziej znani przewodnicy (Beduin Guides) to: Mohamed Ahmed, Khaled Moussa oraz Abdalla Eid Gabali. Niektórzy są świetnymi wspinaczami (szczególnie Mohamed Ahmed); wszyscy zaś posiadają podstawowe umiejętności wspinaczkowe oraz instruktorskie – często organizują wypady w skały dla zwykłych turystów.

Namiary na beduińskich przewodników można uzyskać w hotelach; spotkamy ich też często w Wadi Gnai, najpopularniejszym rejonie wspinaczkowym Synaju Południowego. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że i tutaj będą Wam narzucać swoje usługi – nie dajcie się naciągnąć – w Wadi Gnai korzystanie z beduińskich przewodników jest jedynie rekomendowane, ale nie obowiązkowe.

W dni restowe, ale także po wspinaniu można się cieszyć urokami Morza Czerwonego. Kolosalne wrażenie robią tutaj rafy koralowe – wystarczy zanurzyć się w morzu aby poczuć się jak w egzotycznym akwarium. Pamiętajmy też, że Dahab jest jednym ze światowych centrów nurkowania. Nurkować można amatorsko, ale też profesjonalnie – znajdująca się w okolicach Dahab Blue Hole to powszechnie znane wyzwanie dla najlepszych nurków na świecie.

Autor na drodze Spider 7b+, Wadi Gnai (fot. Andrzej Mirek)

Na koniec należy zaznaczyć, że rejony wspinaczkowe Synaju (podobnie zresztą jak marokańskie czy tunezyjskie) – znacznie ustępują jakością popularnym rejonom południowej Europy. Nie są to z całą pewnością rejony dla wspinaczy nastawionych na wynik; są za to znakomitą miejscówką do zrobienia sobie w środku zimy wspinaczkowych wakacji.