Everest: Andrzej Bargiel vs. Jim Morrison

Jakiś czas temu na YouTubie ukazał się krótki wywiad z legendarnym freeriderem Codym Townsendem, który komentuje oba tegoroczne zjazdy z Everestu. Andrzej Bargiel zjechał przez Przełęcz Południową bez dodatkowego tlenu, Jim Morrison Kuluarem Hornbeina, korzystając z tlenu z butli. Czy te dwa zjazdy da się w ogóle porównać?

***

Prosta odpowiedź brzmi – nie. Mamy tu do czynienie z pokrewnymi, ale nieco różnymi dyscyplinami. Andrzeja można określić jako ekstremalnego skialpinistę, podczas gdy Jim to ekstremalny freerider. 

Cody Townsend to również freerider słynący z przejazdów i lotów na prędkościach i wysokościach, od których włos staje dęba (krótka próbka na końcu artykułu). Z tego co mówi w poniższym wywiadzie wynika, że teoretycznie dla niego łatwiejszym wyzwaniem byłby zjazd technicznym Kuluarem, za to z dodatkowym tlenem, niż jakiekolwiek działanie bez butli na tak dużej wysokości (Andrzej spędził 16 godzin w „strefie śmierci”). Cody podkreśla jednak, że nigdy nie był na Evereście i w ogóle nie zdobywał tak wysokich gór, więc wszystko to, co mówi, to trochę – cytuję również w żartobliwym tonie – bullshit.

Pokazuje to jednak, że wszystko zależy od perspektywy. Prawdopodobnie niejeden wydolnościowiec, obyty z ekstremalnymi wysokościami, z „dwojga złego” wybrałby ciut łatwiejszy pod względem technicznym zjazd przez Przełęcz i południowymi stokami Everestu/Lhotse, a wyczyn Morrisona odebrał jako ten budzący większe uznanie.

Townsend uważa, że zjazdów tych nie powinno się porównywać i trudno w tej kwestii o jakikolwiek obiektywizm. Zresztą po co? Oba są absolutnie genialne, w swoich kategoriach. Zauważa natomiast, nie kryjąc rozbawienia, że komunikacja medialna wyczynu Morrisona, jest bardzo amerykańska. National Geographic z uwielbieniem szafuje tytułami w stylu „najlepszy zjazd narciarski w historii”, przy czym Townsend jest pewien, że sam Morrison w ten sposób nie myśli, a cała pompa jest dziełem speców od marketingu, którzy przygotowują bazę pod sprzedaż filmu – kolejnego (po oscarowym Free Solo) blockbustera autorstwa Jimmy’ego China. I którzy traktują tego typu historie, jako kolejny produkt, który musi się sprzedać.

Nieźle, że Amerykanin zauważa tę drobną komiczność i w jego odczuciu komunikacja wyczynu Bargiela jest skromna i powściągliwa, podczas gdy dla nas i tak jest to medialny top: Red Bull, drony, nagrania w sieci tuż po zjeździe etc. Dla niektórych (w tym Hansa Kammerlandera, który mocno skrytykował Bargiela w niemieckim Der Standard) ta komunikacja oparta na „pierwszym w historii zjeździe na nartach” jest również zbyt podpompowana przez PRowców.

Abstrahując od niemożliwych i chyba niepotrzebnych porównań, oraz najróżniejszych niuansów i systematyk, najlepsze (a w zasadzie najgorsze) jest to, że „medialną bitwę” toczą marketingowcy, a sami sportowcy – choć godzą się na ten układ – podczas ewentualnego spotkania prawdopodobnie po prostu pogratulowaliby sobie wzajemnie zjazdów i poszli na piwo (w większości przypadków).

Godzą się na to, jakżeby inaczej, bo potrzebują funduszy na realizację planów i marzeń, pozostając gdzieś w drugim rzędzie, wyręczani na forum przez medialnych graczy. Warto o tym pamiętać i nie mieć im za złe tego czy owego, bo to przecież spoko chłopaki. I dziewczyny oczywiście, jeśli mówimy i myślimy w szerszym kontekście.

***

PS Przepraszam za tytuł, skrojony oczywiście z rozmysłem na modłę medialnych przepychanek.

PSPS Andrzej Bargiel będzie gościem 23. KFG.

PSPSPS Cody Townsend znalazł się na okładce zimowego numeru Outdoor Magazynu, który już wkrótce trafi do sprzedaży, a uczestnicy KFG (posiadacze specjalnych karnetów) otrzymają go gratis w festiwalowym pakiecie.

***

Krótka próbka jazdy Cody’ego Townsenda, swoją drogą, dobry tytuł ;):

The POLAR STAR (cały film):

Polecam też serię The FIFTY.