DJ-wspin: Bartek „Uplifter” Pasiowiec

Kolejny wywiad z cyklu wspinanie i muzyka. Tym razem w ogniu pytań Bartek „Uplifter” Pasiowiec.

Bartek „Uplifter” Pasiowiec, Bronx (fot. arch. Bartek Pasiowiec)

***

Jakiej muzyki słuchasz podczas treningów?

Pamiętam początki treningów na Koronie – wtedy z głośników leciał Boris Brejcha, ikona minimal-techno. Ja wolę bardziej melodyjne brzmienia – często trenuję do setów Miss Monique, Adriatique, Mathame czy Tale of Us. Do naprawdę mocnych sesji (np. interwałów) świetnie pasuje mocniejsze techno – Charlotte de Witte, Enrico Sangiuliano czy Maceo Plex zawsze dają odpowiedniego „kopa”.

Czy dostrzegasz jakieś wątki łączące muzykę i wspinanie?

Zdecydowanie. Pamiętam świetny wywiad z Piotrkiem Schabem, w którym opisywał proces pracy nad projektem w skałach – sklejanie ruchów, łączenie sekwencji, dopieszczanie całości. Dokładnie tak samo wygląda budowanie seta. Najpierw dobierasz utwory, potem łączysz je w logiczny ciąg, a na końcu tworzysz spójną całość.

Bartek w plenerze (fot. arch. Bartek Pasiowiec)

Co cię natchnęło, by zacząć grać?

Takie przełomowe momenty były dwa. W 2019 roku po raz pierwszy pojechałem na duży festiwal (UNTOLD w Rumunii) z muzyką elektroniczną i po całonocnym, siedmiogodzinnym (!) secie Armina van Buurena przemknęła mi przez głowę myśl, że może warto byłoby kiedyś spróbować. Wtedy jednak kompletnie nie wiedziałem, jak się za to zabrać.

Dużo większym i decydującym „triggerem” było… afterparty po KFG w 2019 roku na Cube, gdzie za deckami stanął mój przyjaciel, Maciek Dobrzański. To wtedy, niemal na drugi dzień, zapadła decyzja, by kupić pierwszy, podstawowy kontroler i spróbować swoich sił za konsoletą. Dalej już wszystko potoczyło się szybko – oczywiście z nieocenioną pomocą Dobrzana, zarówno jeśli chodzi o pierwsze lekcje grania, jak i znalezienie okazji do występów.

Rozumiem, że impreza na KFG 2019 była dla Ciebie przełomowa. Które jeszcze dobrze wspominasz?

Tak! Wtedy po raz pierwszy na dużej wspinaczkowej imprezie grał DJ z naszego środowiska (pozdrawiam Dobiego!) i dla mnie był to moment formacyjny. Na wydarzeniach „środowiskowych” najbardziej cenię, gdy grają DJ-e związani z daną społecznością – ścianą, klubem, festiwalem. To buduje klimat i sprawia, że impreza staje się wyjątkowa.

Rok temu miałem przyjemność samemu stanąć za deckami na afterze w Bronxie – i mam nadzieję, że nie był to ostatni raz.

Ciepło wspominam też Boulder Pompę, La Jurę oraz Festiwal Górski w Lądku-Zdroju, gdzie od kilku lat istnieje osobna scena SAKWY – miałem tam okazję grać dwukrotnie.

Bartek „Uplifter” Pasiowiec i DJ Wadim, Boulder Pompa (fot. arch. Bartka)

Opowiedz o swoich doświadczeniach z La Jurą.

La Jura to bez wątpienia jeden z „kamieni milowych” w mojej DJ-skiej drodze (choć słowo „kariera” brzmi tu zbyt poważnie).

To tam po raz pierwszy zagrałem na dużej, plenerowej scenie, z profesjonalnym nagłośnieniem i ekipą techniczną. Przez lata była to impreza, do której przygotowywałem się z największym zaangażowaniem – chciałem zawsze dać ludziom coś wyjątkowego.

Cieszę się, że mogłem być częścią jej rozwoju i dorzucić swoją cegiełkę. Kiedyś graliśmy z Dobim jako jedyni DJ-e na jednej scenie. Teraz sceny są dwie, a line-up liczy kilkunastu artystów. To najlepiej pokazuje, jak bardzo ten festiwal urósł – i jak bardzo scena elektroniczna w środowisku wspinaczkowym się rozwinęła.

Jakie gatunki muzyczne lubisz, jakie grasz na imprezach?

Od samego początku najważniejszym elementem w muzyce była dla mnie warstwa melodyczna. Choć wiele podgatunków elektroniki kojarzy się z surowym, powtarzalnym bitem, mnie zawsze fascynowały te bardziej „nasycone” dźwiękami – jak trance czy melodic techno. Zresztą słuchałem ich na długo, zanim w ogóle zacząłem grać, więc naturalnie stały się gatunkami, które zdefiniowały mój styl. Nie oznacza to oczywiście, że się zamykam – po prostu w tych konkretnych czuję się najlepiej i najlepiej oddają to, co chcę przekazać muzyką.

Bartek „Uplifter” Pasiowiec, Bronx (fot. arch. Bartek Pasiowiec)

Skąd u ciebie zainteresowanie akurat tymi nurtami?

W przypadku trance to długa historia. Już jako dzieciak zachwycałem się setami Tiësto, będącego jednym z prekursorów gatunku i przez lata uznawanego za numer 1 na świecie. Później przyszła fascynacja Arminem van Buurenem i jego audycją A State of Trance, której wiernym słuchaczem jestem do dziś.

Trance jest dla mnie najlepszym nośnikiem emocji – niewiele gatunków potrafi oddać ich pełen wachlarz. A że emocje są dla mnie ważne – zarówno w życiu, jak i za konsoletą – to chyba jesteśmy dla siebie stworzeni (śmiech).

Z melodic techno historia jest krótsza, bo to stosunkowo młody nurt, ale widzę w nim sporo inspiracji klasycznym trance’em – choćby przez charakterystyczną budowę utworów z „breakdownem” poprzedzającym drop, często z emocjonalnym wokalem, który trafia prosto w serducho.

Czy na imprezach lubisz pomieszać różne gatunki w jednym secie?

Dobrze, że doprecyzowałeś, że chodzi o gatunki (śmiech). Raczej rzadko jest na to przestrzeń. Staram się, by moje sety były spójne – gatunkowo, strukturalnie i tonacyjnie. Oczywiście są style, które dobrze ze sobą współgrają, więc jeśli gram dłużej, lubię zaczynać od spokojniejszych, progresywnych klimatów i stopniowo przechodzić w trance’owe dźwięki z mocniejszym ładunkiem energii. Wszystko da się zrobić – byle z wyczuciem i smakiem.

Czy ten podział na gatunki jest kluczowy podczas imprez?

Swoją bibliotekę muzyczną układam nie tylko według gatunków, ale też poziomu energii i tempa kawałków – to pozwala szybko reagować na to, co dzieje się pod sceną.

Bartek „Uplifter” Pasiowiec i DJ Wadim, impreza Sakwy (fot. arch. Bartka)

Skąd czerpiesz inspiracje i nową muzykę?

Muzyka towarzyszy mi praktycznie codziennie w pracy, więc siłą rzeczy jestem na bieżąco z twórczością DJ-ów, których śledzę. Jeśli coś wpadnie mi w ucho, od razu kupuję – korzystam głównie z Beatport i Bandcamp. Sporo ciekawych rzeczy można też znaleźć na SoundCloud – wielu twórców udostępnia tam swoje remixy i bootlegi. Jestem też w kilku grupach na Facebooku i Discordzie, gdzie DJ-e wymieniają się trackami.

Ważny temat to dla mnie legalność muzyki – „piracenie” z YouTube czy Spotify to, moim zdaniem, gwałt na sztuce. Nie tylko odbiera to twórcom przychody, ale i pogarsza jakość dźwięku.

Czy produkujesz własną muzykę lub remiksy?

Produkcja to wyższa szkoła jazdy – wymaga solidnej wiedzy z teorii muzyki, umiejętności i czasu. To obszar, w który dopiero chcę wejść. Na razie lubię robić mash-upy, czyli łączenie dwóch utworów – np. acapelli z jednego z podkładem z drugiego. Efekty potrafią być naprawdę zaskakujące i dają mi poczucie tworzenia czegoś autorskiego.

Kto jeszcze w środowisku wspinaczkowym robi coś fajnego z muzyką?

Na pewno Maciek Dobrzański – oprócz DJ-ki gra też w punkowym zespole Jabolowe Tulipany. Doceniam też moich kolegów z KS Korona, czyli Robcia i Pchełę z kolektywu Deep Impact, a także Wadima Jabłońskiego, który potrafi zabrać kontroler na wyprawę do Patagonii czy Himalajów i nagrać seta w absolutnie niepowtarzalnych okolicznościach.

A co tam słychać w twoim wspinaniu?

Nic spektakularnego, ale wciąż daje mi to tyle samo radości co granie. Staram się regularnie trenować, startować w towarzyskich zawodach (a czasem zagrać po nich na afterze) i szukać nowych kamieni do powalczenia – najlepiej takich, na które można wejść „od trudnej strony” (śmiech).

Bartek „Uplifter” Pasiowiec, Bronx (fot. Pan Fokograf)