„Directe de l’Amitié” na Grandes Jorasses zimowo-klasycznie!

Esteban Daligault, Virgile Devin i Simon Martinet godnie zapisali się w annałach masywu Mont Blanc. Młodzi francuscy alpiniści dokonali pierwszego zimowo-klasycznego przejścia Directe de l’Amitie na północnej ścianie Grandes Jorasses.

***

Directe de l’Amitie została poprowadzona w styczniu 1974 roku przez zespół Louis Audoubert, Michel Feuillarade, Marc Galy i Yannick Seigneur. Francuzom przejście zajęło 20 dni, podczas których musieli się zmagać z bardzo ciężkim warunkami w ścianie, która nawet w łagodne zimy jest wyjątkowo zimnym i odizolowanym miejscem. Przez lata droga obrosła mitem najtrudniejszej linii na ścianie.

Oczywiście droga miała powtórzenia, ale naprawdę nieliczne. Wystarczy wspomnieć, że np. szóste przejście miało miejsce dopiero w 2014 roku, czyli po 4o latach…

Ale celem obecnego pokolenia było przejście tej linii zimowo-klasycznie. W styczniu 2022 roku, w ramach swojej alpejskiej trylogii, Léo Billon, Seb Ratel i Benjamin Védrines powtórzyli Directe de l’Amitie w ciągu trzech dni (dwa biwaki). Celowali w przejście zimowo-klasyczne, ale wyciąg A3 w połowie drogi nie puścił.

Jak się okazuje, potrzeba było młodej siły i sprawności wykutej podczas treningów do zawodów na panelu. Kluczową rolę w przejściu najtrudniejszych wyciągów odegrał bowiem Virgile Devin. 25-latek to zawodnik regularnie startujący w Lodowym Pucharze Świata, który także regularnie melduje się w finałach zawodów, a czasem także na podium. Całkiem niedawno, wspólnie z Daligaultem, odkrył uroki alpinizmu.

A tak Devin opisuje walkę na kluczowym wyciągu:

Przełomowy moment. Rzucam się naprzód, nakręcony, jakbym miał zaraz wystartować w Pucharze Świata na tym wyciągu A3. Zwycięstwo albo nic! Sześć metrów wspinaczki, czekany w uprzęży, dłonie ściskające kruszącą się skałę i piaszczystą rysę. Kilka razy omal nie odpadam, krusząc chwyty i ślizgając się w rysie. Potem wyciągam dziaby z uśmiechem na twarzy i zaczyna się prawdziwa praca. Wąska rysa do pokonania w przewieszeniu, znajduję nieco lepsze fragmenty skalne. Wykonuję duże ruchy, aby ominąć chwyty, które mi się nie podobają, tracąc równowagę na gładkiej ścianie. I nagle jestem na ostatniej płycie, niemal z niedowierzaniem. Omijam lodowe stopnie w butach wspinaczkowych, krzycząc do przyjaciół, że mi się udało. To mój najlepszy dzień w górach!

Przejście wymagało od chłopaków trzech dni akcji w ścianie (dwóch biwaków). Tym samym 1100-metrowa Directe de l’Amitie otrzymuje wycenę ED+ M9+.  Brawo!

Źródło: IG Esteban Daligault