Maciej Bedrejczuk, Paweł Karczmarczyk i Piotr Sułowski zdobywają Cerro Torre drogą Ragni

W dniach 4-7 listopada (dwa biwaki w drodze na szczyt, jeden w zejściu) zespół w składzie Maciej Bedrejczuk, Paweł Karczmarczyk i Piotr Sułowski wszedł na szczyt Cerro Torre w Patagonii drogą Ragni. To jedno z nielicznych polskich wejść na ten wybitny szczyt.

Cerro Torre z lotu ptaka

***

Cerro Torre (3133 m) to jedna z najpiękniejszych i najtrudniejszych technicznie gór świata. Ze względu na zmienność patagońskiej pogody bywa niezwykle trudna do zdobycia. Ragni Route (WI5+ M4), którą wspiął się polski zespół, to droga pierwszych zdobywców (wspinacze grupy „Ragni di Lecco”: Casimiro Ferrari, Daniele Chiappa, Mario Conti i Pino Negri, 1974 r.) i najłatwiejsza z dróg wiodących na szczyt.

Polacy byli na szczycie pierwsi w tym sezonie. Ale trzeba wspomnieć, że na Cerro Torre miało miejsce tej zimy historyczne przejście – Pierwsze zimowe solo na Cerro Torre. Niesamowita wspinaczka Colina Haleya.

Piotr Sułowski, Maciej Bedrejczuk, Paweł Karczmarczyk na Cerro Torre (fot. Piotr Sułowski)

Piotr Sułowski pisze:

Zastane trudności na wybranym przez nas przebiegu drogi to WI6 M7 A0. Ostatnie wyciągi w słynnej patagońskiej szadzi okazały się czasochłonne i dość ryzykowne. Cała akcja górska zajęła 7 dni i odbyła się na odcinku ok. 100 km w niezwykłej, patagońskiej scenerii (podejście przez przełęcz Marconi i powrót przed przełęcz Del Viento).

Polskie wejścia na szczyt Cerro Torre

(z potwierdzonym wejściem na tzw. Grzyb, lodowo-śnieżną formację wieńczącą wierzchołek góry):

• 1. wejście – Krzysztof Dziubek, Marek Olczyk,
  4-5 stycznia 1989, Droga przez kompresor (Droga Maestriego)
• 2 lub 3. wejście – Krzysztof Belczyński, Marcin Tomaszewski,
  22 stycznia 2006, Droga przez kompresor
• 3 lub 4. wejście – Jakub Radziejowski, Marcin Tomaszewski,
  28 listopada 2012, Drogą Ragni (Ragni Route)
• 4 lub 5. wejście, Marcin Wernik w międzynarodowym zespole z Luką Bianco i Giacomo Deiana
  19 stycznia 2016, Drogą Ragni (Ragni Route)

Możliwe 2. wejście – W lutym 1994 na Cerro Torre Drogą przez kompresor wspiął się również Andrzej Grubiński wraz ze Szkotem Timothy Richesem. Szczegóły dotyczące tego przejścia podane w Optymiscie nr 25 (z lipca 1996) nie pozwalają na stwierdzenie, że pokonali Grzyba.

Z kolei 30 stycznia 1996 roku zespół Jacek Fluder i Stanisław Piecuch osiągnął plateau między wierzchołkami oraz wierzchołek północny, po pokonaniu Drogi przez kompresor.

W okresie od 1991 do lutego 1997 wg notki redakcyjnej w AAJ nie odnotowano wejść na Grzyba (zarówno od strony zachodniej – Ragni Route, jaki południowo-wschodniej – Droga przez Kompresor).

W 1991 roku, po działaniach ekipy filmowej pracującej na planie „Krzyku Kamienia”, która wydrążyła schron w kopule szczytowej Cerro Torre, Grzyb osiadł, tworząc przewieszone nawisy na każdą stronę.

Według „American Alpine Journal” zespoły działające w tym okresie uznawały wejście na Grzyb (grzyby) wieńczące zachodnią ścianę za nieistotne lub zbyt ryzykowne. Passę tę przełamali Hiszpanie Simon Elias i Josu Merino pokonując w komplecie Ragni Route 18 lutego 1997 roku.