Na koniec mistrzostw w Seulu bouldering i triumf Sorato Anraku

Za nami ostatnia odsłona zmagań podczas Mistrzostw Świata w Seulu. Do boju ruszyli specjaliści od boulderingu. Rywalizacja, pełna emocji i świetnych przechwytów, była udaną puentą czempionatu. Swoją klasę potwierdził w końcu lider Pucharu Świata 2025 i dominator Sorato Anraku.

W finale zameldowała się czołówka rankingu – Francuz Mejdi Schalck, Koreańczyk Dohyun Lee (notabene świeży mistrz świata w prowadzeniu). Za niespodziankę można jednak uznać pojawienie się Niemca Thorbena Perry’ego Bloema, Brytyjczyka Jacka MacDougalla oraz Austriaka Jan-Luca Poscha. Stawkę uzupełniali bracia Narasaki – legenda tej konkurencji Tomoa i młodszy Meichi.

Zmagania zawodnicy rozpoczęli na wymagającym boulderze. Łatwy początek prowadził do koordynacyjnego skoku i wieńczącego bald dynamicznego padla zakończonego wyłapką. Dla pierwszych wspinaczy nie była to rozbiegówka… Aż pojawił się Tomoa – jego błyskawiczna próba pokazała, że stary mistrz może w finałach nieźle namieszać. Top zanotowali również pozostali faworyci Mejdi i Dohyun (obydwaj 2. próba), oraz Sorato, który nie zauważył trudności.

Dwójka witała wspinaczy mocnym startem z wyporem (niektórzy próbowali go zrobić plecami do ściany), skokiem z obrotem w pobliże zony. Potem zaczynały się schody – trawers, który nie dość, że siłowy, to wymagał bardzo niewygodnego przytrzymania „w plecy” – kolejny odciąg był daleko, a stopień marny… Na koniec krawądki do topu. Wspinacze spadali jest po drugim, aż w końcu siłę pokazał Mejdi. Świetnie odnalazł się na trawersie (zagrały plecki i mocna kompresja), a dalej to już była formalność (3. próba). Podobnie skutecznie – ostatecznie nawet z większą dynamiką – przez bald przeszedł Dohyun (4. próba). A Sorato, a no właśnie… zaczęło się od kłopotów na starcie, ale po przedarciu się przez niepasujące mu ułożenie ciała pokonał resztę bez większych kłopotów (ostatecznie jednak bald padł w 5. próbie).

W końcu przyszła pora na techniczny slab. W tym tańcu na nogach najlepiej wypadli Meichi (3. próba), Tomoa (2. próba już poszła gładko i pewnie), Mejdi i Dohyun (obydwaj również „spokojnie” w 2. próbie). Stawkę zamykał ponownie Sorato, który również nie sfleszował tego pionowego balda – ostatecznie kończąc go w 2. wstawce.

Czwarty bald proponował już w miarę „normalne” wspinanie. Dość łatwe mono tuż po starcie i dalej sekwencje bo crimpach – plecki, z trudnym przerzutem nogi, i kończące problem dalekie dynamiczne sięgnięcie do topu z odciągu (na kiepskim stopniu) z koordynacyjnym dołożeniem ręki. Bliski topu był Meichi – nie zdołał jednak skontrować topowego oblaka.

To właśnie na tym problemie rozegrała się walka o medale. Różnice pomiędzy Mejdim, Sorato i Dohyunem do tej pory były minimalne (tymczasowo prowadził Francuz z 74.5, Japończyk i Koreańczyk mieli po 74.3 punkty). I przyszła pora na start Francuza – musiał pokonać bald maksymalnie w 2. próbie… nie udało się i kończył bez topu. Z niecierpliwością czekaliśmy na dalszy rozwój wypadków. Swoje próby oddał faworyt gospodarzy Dohyun, który podobnie nie sprostał trikowej i siłowej końcówce.

Ostatecznie najlepszym okazał się wielki Sorato! Zrobił to, co miał zrobić. W fenomenalnym stylu pokonał jako jedyny wieńczący zawody bald. W niezwykły sposób udało mu się poskładać końcową sekwencję – wspaniały pokaz siły, techniki i mentalu. Po prostu mistrz!

Drugi ostatecznie był Mejdi, brąz trafił do Dohyuna – szacun z przygotowaną formę na domowe zawody (to jego drugi medal w Seulu, po złocie w prowadzeniu).

Routesetterzy przygotowali na finały bardzo różnorodny zestaw baldów – sprawdzały one, jak nakazuje format, umiejętność wspinania w różnych formacjach i sekwencjach. Mimo że przystawki nie były jakoś szczególnie spektakularne, to dały się zawodnikom nie tylko powspinać (wszystkie zostały zatopowane), ale również wykazać całym spektrum technik – choć wydaje się, że nieznacznie preferowały to, co wielu lubi najbardziej, czyli siłę (co prawda przykładaną w różnoraki sposób).

Wyniki

1. Sorato Anraku JPN 99.2
2. Mejdi Schlack FRA 84.5
3. Dohyun Lee KOR 84.2
4. Tomoa Narasaki JPN 59.7
5. Meichi Narasaki JPN 44.8
6. Jan-Luca Posch AUT 29.7
7. Thorben Perry Bloem GER 29.0
8. Jack MacDougall GBR 19.8

Źródło: Eurosport, IFSC