Red Rocks – mało znany klejnot w sercu Tyrolu Południowego

Czasami najlepsze miejsca znajdują nas same. Wspólnie z Maksymem Parysem planowaliśmy wspinanie w Dolomitach, ale kapryśna pogoda zmusiła nas do poszukiwania alternatywy. I tak – trochę przypadkiem – trafiliśmy do rejonu Red Rocks, niewielkiego, mało znanego masywu zaledwie kilkanaście kilometrów od Bolzano. I muszę przyznać, że to było jedno z tych wspinaczkowych odkryć, które od razu lądują na liście miejsc i do których wrócę bardzo szybko.

Masyw Red Rocks, Tyrol Południowy (fot. Paweł Zieliński)

***

Z nazwy Red Rocks kojarzył mi się raczej z pustynnymi ścianami w USA, gdzie czerwony piaskowiec tworzy idealne rysy i zacięcia. Nie spodziewałem się, że w Europie znajdę coś choćby zbliżonego. Szczerze mówiąc myślałem, że to może jakieś krótkie formacje, pojedyncze ryski. A tu zaskoczenie – niektóre ściany sięgają tam ponad 300 metrów, a średnia długość dróg to około 6 wyciągów. Skała? Porfir wulkaniczny o niesamowitej jakości, z perfekcyjnymi rysami, które śmiało mogą konkurować z klasykami za oceanem.

Warto też wspomnieć o ekspozycji ścian. W większości przypadków to wystawa wschodnia (zależnie od konkretnej drogi), co oznacza, że cień latem schodzi około godziny 13. Najlepszym okresem działania jest wiosna i jesień, a latem – godziny popołudniowe (choć i tak potrafi być ciepło). Lokalsi działają tu nawet zimą, wykorzystując poranne okno pogodowe.

Pierwszego dnia wybieramy największy klasyk – Cojote VIII. Zjazdy na start drogi same w sobie są emocjonujące – kiedy zjeżdżamy kolejnymi stanowiskami, co chwila zatrzymujemy się w osłupieniu, patrząc na piękne rysy i zacięcia prowadzące w górę. Skała jest idealna, stanowiska solidne, a linia wygląda jak wycięta pod linijkę.

Maks Parys na drodze „Cojote” VIII (fot. Paweł Zieliński)

Cojote to droga w pełni na własnej asekuracji, ze stałymi punktami jedynie na stanowiskach. Każdy wyciąg to czysta wspinaczkowa przyjemność – od szerokich offwidthów po cienkie rysy na palce. Przechodzimy ją sprawnie w stylu OS, a linia tak nam się podoba, że jeszcze tego samego dnia decydujemy się na powtórkę – tym razem trudniejszym wariantem (Szakal VIII+). Drogę kończymy z uśmiechami od ucha do ucha.

Paweł Zieliński na kluczowym wyciągu drogi „Cojote” VIII

Logistyka działania w Red Rocks jest specyficzna. Rejon znajduje się nad autostradą, jest doskonale widoczny z drogi, ale podejście od dołu jest długie i nieprzyjemne – dlatego standardem jest zjazd z góry. Drogi startują w większości przypadków z górnego plateau, a stanowiska są dobrze przygotowane. Trzeba jednak mieć świadomość, że w tym rejonie dobrze jest znać swoje możliwości – jeśli zjedziesz na drogę, powinieneś być w stanie ją skończyć (w jakimkolwiek stylu). My przekonaliśmy się o tym boleśnie przy próbie powtórzenia nowej, wymagającej drogi Gloria in excelsis IX, 330 m.

Wyciąg za 7b na Gloria in excelisis IX, zacięcie niczym z El Capitana (fot. Maks Parys)

Nie wyszło, a w zamian z Maksem zyskaliśmy doświadczenie przedzierania się przez dżunglę i piargi bez butów podejściowych, wracając po plecaki następnego dnia :). Z tego miejsca jeszcze raz dziękujemy Oli Korcz i Monice Wlazło za ekspresową akcję ratunkową i odwiezienie nas do samochodu.

Droga Gloria in excelisis (-IX, 330 m), Red Rocks, Tyrol Południowy

Jak się dostać?

Parkujemy na płatnym parkingu przy jeziorze Monticolo (ok. 30 minut jazdy od Bolzano): link do lokalizacji (6 euro za cały dzień). Okolica jest przepiękna, ale trzeba pamiętać, że jesteśmy w Tyrolu Południowym – bardziej austriackim niż włoskim – więc wszędzie mamy regulaminy, zakazy i płatności. Spanie na dziko jest bardzo trudne. Nawet wejście do jeziora często jest płatne. Z drugiej strony, przy jeziorze znajdziemy restaurację i zimne piwo po wspinaniu – co jest dużą nagrodą.

Podejście z górnego parkingu do dróg zajmuje ok. 40 minut (do Cojote), choć w zależności od wybranej drogi czas może się różnić. Na przestrzeni ostatnich lat w Red Rocks powstało sporo nowych dróg wielowyciągowych – od łatwych po bardzo ambitne. Kompleksowe topo w formie PDF znajdziecie tutaj: TOPO Red Rock.

Maks Parys i Paweł Zieliński, szczęśliwi „odkrywcy” europejskiego Red Rocks (fot. Paweł Zieliński)

Dlaczego warto?

Red Rocks to miejsce, które mnie totalnie zaskoczyło. Czerwony porfir, perfekcyjne rysy, linie nawet do 300 m – czego chcieć więcej? A jeśli ktoś woli sport, to w okolicy Bolzano jest mnóstwo świetnych rejonów sportowych, także w porfirze, który daje wrażenia podobne do wspinania w piaskowcu, z dobrym tarciem i pięknymi formacjami. Świetny przegląd sportowych rejonów znajdziecie tutaj: Tyrol Południowy – rejony wokół Bolzano.

Na Red Rocks trafiłem przypadkiem – i chyba właśnie te przypadkowe odkrycia są najpiękniejsze. Rejon jest mało znany i niedoceniany, a moim zdaniem absolutnie wyjątkowy. I wiem jedno – wrócę tam szybko, bo to jedno z tych miejsc, które nie dają o sobie zapomnieć.

Paweł Zieliński (TriCamp)