Włosi eksplorują skalną perełkę Mozambiku: Monte Panda / Phandambiri

Na wspinaczkowej mapie świata ciągle są jeszcze białe plamy, na których są niesamowite szczyty, ściany i drogi do zdobycia. Jedną z takich plam jest przepiękny masyw Monte Panda (Phandambiri) w Mozambiku. W sierpniu działała tam eksploracyjna włoska wyprawa, której udało się wytyczyć tam pierwsze drogi.

***

Phandambiri to skalisty masyw położony w Mozambiku, na terenie sawannowego ekoregionu o powierzchni 38 tys. hektarów, w dystrykcie Macossa w prowincji Manica. Administracyjnym punktem odniesienia jest Nhamanguawa, ostatnia wioska z dostępem do elektryczności, oddalona o około trzy godziny jazdy samochodem terenowym od góry. Najbliższą osadą jest Zembe , która jest w większości rozproszoną wioską (chaty rozrzucone są w małych grupach, bez dostępu do elektryczności i bieżącej wody).

Góra znajduje się dwa dni drogi od Beiry, drugiego co do wielkości miasta Mozambiku, i można do niej dotrzeć samolotem ze stolicy, Maputo. Na pierwszym odcinku wymagany jest samochód z napędem na cztery koła, a wjazd na sawannę wymaga pojazdu terenowego.

Granitowy masyw według Włochów nie był do tej pory ma poważnie eksplorowany wspinaczkowo. Posiada dwie interesujące ściany o wysokości około 850 metrów. Jedną, bardziej pionową o wschodniej wystawie, drugą zachodnią, która jest bardziej położona, ale charakteryzującą się gładkimi płytami. Jest tam też mniejszy szczyt z ok. 200-metrową ścianą o zachodniej wystawie.

Wyprawa działała w sierpniu tego roku i wraca ze sporym dorobkiem. Udało się wejść na główny wierzchołek i wytyczyć w głównym masywie dwie drogi. Powstała też linia na ścianie mniejszego szczytu.

Napierw Mirco Grasso i Samuele Mazzolini po sześciu dniach pracy wytyczyli na wschodniej ścianie Phandambiri 19-wyciągową drogę O caminho dos cogumelos (7a, 850 m). Włosi wbili na drodze 70 spitów, co według zespołu zostało wymuszone kompaktowością skały (brak szczelin uniemożliwiał użycie haków i camów). Linia zawdzięcza nazwę 'grzybny szlak’ dużej liczbie charakterystycznych grzybków skalnych.

Następnie swój ślad na Phandambiri  zostawili Manrico Dell’Agnola, Antonella Giacomini, Maurizio Giordani i Nancy Paoletto. Ich linia biegnie na południowo-wschodnim filarze i wyprowadza na sam szczyt o wysokości 1436 m. W początkowym założeniu ta droga miała być łatwą, standardową drogą na szczyt, ale okazało się, że wymagała 19 wyciągów, aby pokonać 800-metrowe przewyższenie, z czego tylko ostatnie 150 metrów prowadziło przez półki skalne i trawiaste zbocza, aż do ostatniego stopnia skalnego, prowadzącego na prawdziwy szczyt. Cała wspinaczka zajęła zespołowi około sześciu dni i wymagała dwóch biwaków. Il mistero del Phandambiri otrzymało wycenę TD+ 7 obl.

Odkrycia podczas przejścia sprawiły, że Włosi nie mają 100 proc. pewności, że byli pierwsi na szczycie. Na najtrudniejszym fragmencie drogi natrafili na „spity” ze sklepu budowlanego, wyglądające jak z lat 80. Punkty były umiejscowione w nielogicznych miejscach. Nigdzie indziej, także w okolicach szczytu, śladów poprzedników nie znaleźli.

Trzecia włoska nowość powstała na wspomnianym wcześniej mniejszym wierzchołku masywu nazwanym przez miejscowych synem większej góry – Montagha Filho (Phanda Filho). Mirco Grasso i Samuele Mazzolini zdecydowali się na wytyczenie dużo trudniejszej linii. Powstała 300-metrowa Templo dos Macacos 8a. Nazwę (Świątynia makaków) linia zawdzięcza, towarzyszącym wspinaczom każdego dnia małpom.

Źródło: FB Verso il Phandambiri