Connor Herson i świetna seria w Yosemite

W kwietniu tego roku pisaliśmy o powtórzeniu przez Connora Hersona jednej z najtrudniejszych rysowych dróg za oceanem, Stranger than Fiction 5.14. Kilka wiosennych weekendów 22-letni Amerykanin spędził także w Yosemite, gdzie w świetnym stylu przeszedł serię klasyków.

(fot. arch. Connor Herson)

***

Przejścia Connora Hersona są zawsze wyjątkowe. Szybkie, trudne, ponadprzeciętne – Amerykanin jest wspinaczem nieprawdopodobnie utalentowanym i nieobliczalnym, a szczególny respekt budzą jego wyczyny tradowe (lista jest długa i honorna). Tym razem jednak o siedmiu drogach w Yosemite, które 22-latek zrobił w ciągu kilku wiosennych weekendów.

Przerwy między zajęciami (Herson studiuje na Uniwersytecie Stanforda) wykorzystał na szybkie weekendowe akcje. Celem było pokonanie w stylu ground-up jak największej liczby dróg.

Connor Herson:

To był najlepszy sezon wspinaczkowy, jaki miałem w czasie studiów: trzy klasyczne przejścia na El Capie w ciągu trzech weekendów z rzędu plus cztery drogi wielowyciągowe 5.13 w ciągu dwóch weekendów z rzędu – wszystkie w stylu ground-up. Jednak co ważniejsze, w końcu poczułem, że wspinam się płynnie w tutejszym granicie, to umiejętność, która zawsze wydawała mi się ulotna.

W tym miejscu trzeba dodać, że w 2018 roku, w wieku zaledwie 15 lat, Herson wspiął się klasycznie na legendę Yosmite – The Nose. 

W ciągu wspomnianych weekendów Amerykanin, z różnymi partnerami, zrobił takie oto drogi:

• Wet Lycra Nightmare (5.13d)
• Golden Gate (5.13a)
• El Corazon (5.13b)
• Pre-Muir (5.13c/d)
• Westie Face (5.13-)
• Final Frontier (5.13b)
• Father Time (5.13b)

Na Wet Lycra Nightmare (Todd Skinner, 2004) Herson związał się liną z Sébastienem Berthe (w ubiegłym roku wspinali się wspólnie po Dawn Wall i stworzyli zgrany zespół –  ostatecznie droga padła łupem Belga w lutym tego roku). O tym przejściu Connor pisze między innymi tak:

(…)Wszystko idzie idealnie. Seb Berthe dopinguje mnie, kiedy pewnie pokonuję boulderowy crux, wpinam się do stanowiska i zjeżdżam do Seba. Następnie on bez wysiłku prowadzi wyciąg. Dołączam do niego w łańcuchu, nasze morale sięga zenitu. Idziemy na szczyt! Zanim jednak zaczniemy się zbyt mocno cieszyć, Seb odwraca się do mnie i mówi: „czekaj, zachowajmy pokorę, hmm? Przed nami jeszcze dużo trudnego wspinania.

Wspinanie w dolinie uczy pokory. Sukces lub porażka na drodze mniej zależą od tego, jak dobrze idzie ci kluczowy wyciąg, a bardziej od tego, jak płynnie pokonujesz tak zwane łatwe wyciągi, które mogą być brudne, mieć runouty lub są po prostu trudne.

Pełną relację Connora Hersona znajdziecie TUTAJ.