Alex Megos trzeci w łańcuchu „Iron Curtain” 9a+(/b?)

Alex Megos wspiął się na Iron Curtain (9a+/b?), jeden z rzadziej powtarzanych ekstremów w jaskini Hanshellaren (Flatanger). Droga marzenie, powstała kilkanaście lat temu, z autorskim podpisem Adama Ondry i tylko dwoma powtórzeniami. To drugie należy właśnie do Niemca.

Alex Megos na Iron Curtain 9a+/b (fot. Benjamin Schelker)

***

Iron Curtain powstało w 2013 roku, autorem drogi jest ten, który sprezentował norweskiej jaskini najwięcej ekstremów – Adam Ondra. Czech wycenił trudności na 9b. I żaden z powtarzających, ani Alex Megos, ani drugi w łańcuchu Seb Bouin (Francuz przeszedł drogę w sezonie 2022 i postawił 9a+) nie ma wątpliwości, że sposobem, w jakim zrobił ją Adam, na tyle zasługuje. Tyle tylko, że obecnie na takie linie zabiera się najczęściej nakolanniki. A to robi różnicę.

Jeśli chodzi o cyfrę, Megos ma mały zgryz, bo 9a+ to za mało, a 9b zbyt dużo, ostatecznie stawia na łamańca. Co ważniejsze jednak pisze też o tym, co często umyka przy informowaniu o światowych przejściach – sposobie, w jakim robił drogę sam autor:

W tym miejscu trzeba wspomnieć, jak niezwykłe były przejścia Adama w tamtym czasie (zwłaszcza w latach 2012 i 2013). Prowadził wszystkie te drogi bez nakolanników i wyceniał niektóre  z nich „tylko” na 9b. Na Iron Curtain nie za wiele klinowań, ale to jedno, w kruksie, robi wielką różnicę i zamiast boulderowego 8A+ (dla Adama) jest 7C/C+. Idąc od dołu, droga staje się wtedy znacznie łatwiejsza.

I jeszcze:

Dla mnie to z pewnością jedna z najlepszych, jakie robiłem we Flatanger. 4 na 5 gwiazdek. Nie może być 5, bo to nie Frankenjura (oczywiście)

Także w sierpniu br. Niemiec powtórzył inną rzadko chodzoną drogę Ondry w jaskini – Kangaroo’s Limb 9a+.

Alex Megos  na Kangaroo’s Limb 9a+, Flatanger (fot. Mark Postle)

***

Kilka lat temu tekst o etyce we wspinaniu popełnił sam Adam Ondra. Artykuł ukazał się na jego stronie, poniżej krótki wycinek:

Myślę, że dziś dla profesjonalnych wspinaczy ważne jest nie tylko zadeklarowanie, że przeszło się drogę, ale także sposób, w jaki się to zrobiło. We wspinaniu wielowyciągowym i przejściach alpejskich podawanie szczegółów jest całkiem oczywiste, ale musi być też bardziej oczywiste we wspinaniu sportowym i boulderingu (w sytuacji, kiedy jest wideo, ono wystarczy). Wtedy prywatną decyzją każdego z nas jest, czy użyjemy ochraniacza czy nie, czy skorzystamy z oryginalnego patentu czy z innej sekwencji etc. Z drugiej strony uważam, że profesjonalni wspinacze powinni próbować uwzględniać te kwestie (ochraniacze, gdy nie były używane podczas autorskiego przejścia, nowe patenty itd.) w podejściu do wyceny, mimo że tylko powtarzają drogę, i nie przyjmować cyfry z przewodnika za pewnik.

Cały tekst na: adamondra.com/updates/climbing-ethics.