„Kwiat ośmiu gór” Paolo Cognettiego już 1 sierpnia w kinach

„Chciałabym zwolnić tempo” – mówi jedna z bohaterek Kwiatu ośmiu gór. Na drodze pisarza-reżysera, Paolo Cognettiego, staje wiele takich postaci. To ludzie, którzy uciekli od cywilizacji, żeby na chwilę zwolnić i naładować baterie. Okazało się, że dla wielu taki sposób życia stał się receptą na funkcjonowanie. Ich historie możemy poznać w filmie, który jest hołdem dla gór. Jak mówi reżyser: „To nie my ocalimy góry. To góry są w stanie ocalić nas”. Film w polskich kinach pojawi się 1 sierpnia.

***

Paolo Cognettiego sięga po kamerę i zabiera nas w wędrówkę po swoim miejscu na świecie – okolicach Monte Rossa w Alpach. Jak śmieje się w trailerze ze swoim przyjacielem: „Ludzie myślą, że to Monte Rosa, bo o zachodzie robi się różowa. Monte Blanc jest biały, więc Monte Rosa musi być różowa!”. Ta piękna, spektakularna wizualnie okolica przeżywa jednak kryzys związany ze zmianami klimatu. Powoli zaczyna w niej brakować wody, która kiedyś spływała wiosną z gór. Jak w obliczu nieuchronnych zmian radzą sobie mieszkańcy tego pięknego zakątka z Alpach?

Świat zwierząt i ludzi

Na szlaku Cognettiego pojawiają się niezwykle ciekawe postaci. Mistrz pracy z drewnem, kontynuujący tradycję tworzenia sztuki z natury. Właścicielka najwyżej położonego wegańskiego schroniska w Alpach, oraz kucharz z Nepalu, który serwuje smakołyki z drugiego końca świata w sercu Europy. Poznamy też joginkę pomagającą odpocząć innym od codziennych trudów. Wszystkich łączy jedno – góry stały się ich domem, bez którego nie wyobrażają sobie życia.

W tym krajobrazie nie brakuje też zwierząt, z którymi ludzie tu mieszkający zawierają sojusze. „Lodowiec potrafi być zwodniczny. Na szczęście koziorożec alpejski zawsze wskaże ci drogę” – mówi człowiek, który zna te okolice. „Jestem w stanie wrócić do tego miejsca, po prostu o nim myśląc” – dodaje młoda dziewczyna, która odpoczywa w okolicy Monte Rossa i ćwiczy swoją uważność.

Seans Kwiatu ośmiu gór to uczta dla zmysłów. Piękne zdjęcia górskiego krajobrazu dopełnia muzyka, która pozwala zanurzyć się w tej historii bez reszty. Spokojny rytm filmu pozwala na chwilę trwać w otoczeniu natury. Chociaż punktem wyjścia są zmiany zachodzące w tym wyjątkowym miejscu, film jest optymistycznym spojrzeniem na to, w jaki sposób ucieczka od pędu codzienności może pozytywnie wpłynąć na nasze samopoczucie i wzajemne relacje.

Kwiat ośmiu gór miał swoją premierę światową na prestiżowym festiwalu w Locarno, a polską w czasie Millennium Docs Against Gravity, zbierając bardzo przychylne recenzje ze strony publiczności.

Za dystrybucję filmu „Kwiat ośmiu gór” w Polsce odpowiada Against Gravity. Film wejdzie do kin 1 sierpnia.

***

Świat rzeczywistości i pragnień

Paolo Cognetti (fot. arch. P. Cognetti)

Miłośnicy dobrej, nie-wyprawowej literatury górskiej dobrze znają Paolo. Jest autorem doskonałych książek Szczęście wilka, W dolinie,  Nie zdobywając szczytów. Wyprawa w Himalaje, Ragazzo selvatico (Dziki chłopiec, nieprzetłumaczona na polski) i Osiem gór, która przyniosła mu największą popularność i została zekranizowana – film był doskonały i znakomicie przyjęty. Teraz sam stanął za kamerą, realizując dokument o miejscu, które pokochał – pod Monte Rosą, między Piemontem, doliną Aosty i Szwajcarią – i niezwykłych ludziach, których napotkał na swoje drodze, zatytułowany Kwiat ośmiu gór.

Urodził się w 1978 roku w Mediolanie. Studiował matematykę, lecz porzucił ją, by podjąć naukę w  Civica Scuola di Cinema «Luchino Visconti»,  którą ukończył w 1999 roku. Jako pisarz zadebiutował opowiadaniem Fare ordine (Zrób porządek), które ukazało się w zbiorze opowiadań różnych autorów. A potem pasmo sukcesów: w 2016 roku za książkę Osiem gór otrzymał ważną włoską nagrodę literacką Premio Strega, a także kilka innych, m.in. Prix Medicis czy Prix  François Sommer.

Czas dzieli głównie między Nowy Jork i włoskie góry, w których spędza kilka miesięcy w roku. Nie lubi tłumu i sławy, trudno się z nim skontaktować. Jest osobny, wrażliwy, wyciszony. Niby prowadzi blog –   www.paolocognetti.blogspot.com – lecz ostatni wpis pochodzi z 2020 roku.

O tym, co zobaczymy w jego dokumencie, w książce Szczęście wilka pisał tak:

I te sny były tak samo częścią krajobrazu Fontana Fredda jak owiewane wiatrem lasy, niesprzedane sągi, wyschnięte jesienne strumienie, sarny pasące się na stoku narciarskim, wciąż jeszcze wolnym od śniegu, nieoświetlone domki i zwiędłe borówki, i żółknące modrzewie, i wałęsające się psy pasterskie, i cienka warstwa lodu tworząca się w nieckach poideł. Fontana Fredda została stworzona w równej mierze z rzeczywistości i pragnień. A wokół niej wznoszą się góry, całkowicie obojętne na sny istot ludzkich, i nadal tu będą, kiedy te istoty się zbudzą”[1].

[1] P. Cognetti, Szczęście wilka, przekł. T, Kwiecień, Katowice 2023.

 Beata Słama