Zmarł Tadeusz Słupski (1951-2024)

2 kwietnia odszedł od nas na drugą stronę gór Tadeusz Słupski, wieloletni prezes UKA.
Mówiliśmy o nim Tadzio, bo miał w sobie jakiś rys wiecznego dziecka. Zafascynowany tym, co nieodkryte, marzący o nowych drogach i zamieniający marzenia w plany, niekonwencjonalny, uparty.

Kochał Tatry, wspinał się w Alpach, ale Himalaje pociągały go szczególnie. Niezależny i zupełnie niepodatny na obowiązujące trendy, kroczył w górach swoją własną drogą. Mogły to być wielodniowe samotne przejścia albo wędrówki rowerowe dolinami Himalajów. Takie eskapady poza gruntowną znajomością topografii przynosiły Tadziowi niepowtarzalne doświadczenia i znajomość ludzi.

Po samotnym przejściu przez główną grań Himalajów, uwięziony przez opady śniegu, spędził zimę w Padum w dolinie Zanskaru, zaprzyjaźniając się z rodziną króla Zanskaru i ucząc miejscowego języka. Ta znajomość przetrwała zresztą lata i pokolenia.

Wybierał orzechy kokosowe na szturm żarcie i gotował zupę z pokrzywy na przetrwanie głodu po zejściu w doliny. Przekonany o zaletach wełnianych swetrów noszonych pod koszulą wyprzedzał koncepcje bielizny merino.

Człowiek o wyrazistych poglądach, asertywny i szczery, co nie zawsze przysparzało mu przyjaciół. Ale gotowy do pomocy, kiedy była komuś potrzebna. Barwny wśród barwnych przecież postaci środowiska wspinaczkowego.

W świecie, w którym na popularne szczyty tworzą się kolejki, potrafił znaleźć w górach swoją własną drogę. Szczyty, ściany i doliny, gdzie można poczuć prawdziwą wolność. Należał bardziej do pokolenia odkrywców niż technicznych wspinaczy.

Wędrował po górach zmagając się z nasilającymi dolegliwościami kręgosłupa, kolan i nawykowo wypadającym barkiem. Przeżywając liczne perypetie, z których wychodził cało.

Kiedyś jego Mama stworzyła taką krótką charakterystykę syna: Tadzio ma przygody, ale ma szczęście.

Pokonała go nieuleczalna choroba. Tadzio, wieczny optymista, odszedł w swoją ostatnią przygodę, do końca planując wyjazd w Himalaje.

Źródło: UKA