Zmarł Jan Serafin (1934-2023)

W wieku 88 lat zmarł Jan Andrzej Korbiasty Serafin, taternik i alpinista, profesor dr hab, lekarz ortopeda, autor wielu przejść w Tatrach, uczestnik wypraw w góry wysokie.

***

Urodzony w 1934 roku w Krakowie. Przygodę ze wspinaniem zaczął w 1951 w Skałkach Podkrakowskich. W Tatrach przeszedł szereg trudnych dróg klasycznych, m.in.: Orłowskiego na Galerii Gankowej, Długosza na Kazalnicy Mięguszowieckiej, Łapińskiego na Mnichu, Stanisławskiego na Małym Kieżmarskim Szczycie i komplet dróg na Wołowej Turni, a zimą m.in. pn.-wsch. filar Ganku, lewy filar Rumanowego Szczytu, pn.-zach. grzędę Niżnich Rysów i Grań Morskiego Oka.

Brał udział (również jako kierownik i lekarz) w szeregu wypraw w góry najwyższe: w 1975 na Tirich Mir w Hindukuszu Pakistańskim (dotarł do wys. 7550 m); 1978 na Kanczendzongę (do wys. 7450 m); 1979 w Pamir (wszedł na Pik Lenina); 1980 Mount Everest (do 8100 m); 1986 na Makalu i w 1988 w Karakorum (do 6200 m na Baturze).

W 1976 uczestniczył w wyprawie w Góry św. Eliasza (m.in. udział w wejściach na Mount Bering, Corniche Peak, Windy Peak, Jeanelle Peak), a w 1984 w wyprawie w Góry Wrangla (wejście nową drogą na Twaharpies) na Alasce.

Mówił:

Przyznaję, że szalenie mi było trudno pogodzić wyprawy w Himalaje z pracą zawodową, zwłaszcza klinicysty. Ale ze wspinaczek nie chciałem już rezygnować i jakoś się udało.

A udało mu się te dwie pasje pogodzić znakomicie. Był lekarzem ortopedą, profesorem dr. hab., długoletnim ordynatorem Kliniki Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu Akademii Medycznej w Warszawie. Autor 143 publikacji naukowych; promotor 12 przewodów doktorskich.

W latach 1974-2002 był przewodniczącym Komisji Lekarskiej Polskiego Związku Alpinizmu. Członek honorowy Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego, PZA, PKG i Stołecznego Klubu Tatrzańskiego.

Uhonorowany m.in. dwoma medalami ,.Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe”, złotym i srebrnym, oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

O pasji górskiej i związanym z tym ryzykiem mówił:

Poznawanie i zdobywanie Ziemi prowadzi do poznania samego siebie. Wrażenia, jakie się z tego wynosi, można śmiało nazwać pełnią życia. A co do ryzyka, już Plutarch stwierdził: „Navigare necesse est, vivere non est necesse”, czyli: „Żeglowanie jest koniecznością, życie nią nie jest”. Warto „pożeglować” i zaznać pełni życia. Bardziej się je wtedy kocha i ceni.

Źródło: WEGA, izba-lekarska.pl

Pogrzeb odbędzie się w czwartek 18 maja o godz.14:00 na Cmentarzu Powązki Stare w Warszawie, przy ul. Powązkowskiej.