Himalaje i Karakorum: zima 2021/2022 [aktualizacja]

W górach najwyższych rozpoczął się sezon zimowy. Oto lista wypraw w Himalaje i Karakorum, które będziemy obserwować.

***

Mount Everest (8848 m)

Jost Kobusch planuje zdobyć Everest solo i bez aparatu tlenowego, a na dodatek drogą przez Zachodnią Grań. Niemiec wyruszył z Katmandu 8 grudnia i zamiast lecieć do Lukli zdecydował się na dłuższy trekking z ostatniego miejsca, do którego da się dotrzeć samochodem terenowym, miejscowości Salleri. Kobusch nie aklimatyzuje się na nizinach, więc dłuższy trekking miał mu umożliwić stopniową adaptację do warunków. Alpinista podkreśla, że w ten sposób chce również zmniejszyć swój ślad węglowy.

[aktualizacja] Wcześniej, w ramach swojego planu aklimatyzacyjnego, Kobusch zdobył dwa sześciotysięczniki w rejonie Annapurny.

K2 (8612 m)

Na K2 planuje wspinać się Tseng “Grace” Ko-Erh, która minionej jesieni, jako pierwsza Tajwanka w historii, zdobyła Kanczendzongę (8586 m). W drodze na szczyt towarzyszył jej między innymi Gelje Sherpa, który przy tej okazji zdobył swój dwunasty ośmiotysięcznik (o jego planach na tę zimę przeczytacie poniżej). Wyprawę Tajwanki na K2 obsługuje Dolma Expeditions.

Cho Oyu (8188 m)

“Mountain Tiger”, 29-letni Gelje Sherpa, planuje zdobyć swój trzynasty ośmiotysięcznik, równocześnie wytyczając nową drogę na Cho Oyu od strony nepalskiej, która w przyszłości ma umożliwić prowadzenie wypraw komercyjnych na ten szczyt.

Wytyczenie nowej drogi od strony nepalskiej jest projektem o podtekście biznesowym, który zrodził się w 2020 r. Droga normalna na ten ośmiotysięcznik wiedzie od strony tybetańskiej, co stwarza problemy natury formalnej. W ostatnich latach pozwolenia drastycznie podrożały i były wydawane bardzo restrykcyjnie. Z powodu pandemii wejść zakazano od jesieni 2019 r. Prawdopodobnie wiosną 2022 r. wpinacze zagraniczni nadal nie będą wpuszczani do Tybetu.

Południowa strona góry, wznosząca się nad doliną Gokyo, jest jednak bardziej techniczna, również większe jest tam zagrożenie lawinowe. Jako pierwsi od tej strony weszli na szczyt Austriacy Eduard Koblmüller i Alois Furtner (jesienią 1978 r.), którzy wspinali się bez pozwolenia południowo-wschodnią ścianą. Do tej pory nikt nie powtórzył ich drogi. Ostatniego wejścia od strony nepalskiej dokonali wiosną 2009 r. Denis Urubko i Boris Dedeshko. Alpiniści otworzyli wtedy nową drogę na południowej ścianie. 

Celem wyprawy Gelje Sherpy jest znalezienie drogi możliwie najłatwiejszej i najbezpieczniejszej.

Gelje Sherpa to jeden ze zdobywców zimowego K2. Lista jego wejść, według Chhanga Dawa Sherpy, kierownika wypraw Seven Summit Treks, przedstawia się następująco:

• Manaslu x 4 (2017, 2018, 2019 i 2021),
• Everest x 2 (2018 i 2021),
• Annapurna I (2019),
• Makalu (2019),
• Dhaulagiri (2019),
• Nanga Parbat (2019),
• Gasherbrum I (2019),
• Gasherbrum II (2019),
• Shisha Pangma (2019),
• K2 (zima 2021),
• Lhotse (2021),
• Kanczendzonga (2021).

Jeśli wyprawa na Cho Oyu powiedzie się, Nepalczykowi pozostanie już tylko Broad Peak. Jest więc spora szansa na odebranie tytułu najmłodszego zdobywcy Korony Himalajów i Karakorum Mingmie “Davidowi” Sherpie.

Manaslu (8163 m)

To jedna z wypraw, której losy będziemy śledzić ze szczególną uwagą ze względu na Oswalda Rodrigo Pereirę, który dołączył do ekipy Alexa Txikona. Uczestnicy wyprawy są już na miejscu, według planu, dzisiaj, pierwszego dnia zimy, powinni dotrzeć do bazy pod Manaslu. W pierwszych dniach stycznia do ekipy dołączą Sophie Lenaerts i Steff Maginelle z Belgii.

Po szybkim wejściu na Ama Dablam, na Manaslu planują wspinać się również Simone Moro i Pasang Rinzee Sherpa. Włoch chce zachować niezależność, jednak niewykluczone, że prędzej czy później zespoły połączą siły.

Ostatnia wiadomość od Txikona:

Życzę Wam dobrej nocy z tego magicznego miejsca. Biwak na 4300 m to najlepszy „hotel” na świecie. Spektakularna noc, jest chyba 12 st. poniżej zera. Jutro w pierwszych promieniach słońca ruszamy do bazy.

Ostatnia wiadomość od Oswalda:

Po czterech dniach od przylotu do Samagaun czuję się dobrze zaaklimatyzowany. Przeszedłem się trzy razy w górę, podczas ostatniego trekkingu docierając do wysokości 4850 m. Tak wygląda okolica, po której kręciłem się przez ostatnie dni:

Nanga Parbat (8126 m)

David Göttler (kierownik), Hervé Barmasse, Mike Arnold i Pakistańczyk Kudrat Ali zmierzą się z Rupal Face. Ta potężna ściana o południowej wystawie i wysokości około 4600 m jeszcze nigdy nie została pokonana zimą. Nawet latem nie było tu zbyt wielu przejść. To jedna z najwyższych ścian na świecie.

Göttler i Barmasse dokonali razem wielu świetnych wspinaczek, chociażby szybkiego przejścia południowo-zachodniej ściany Shisha Pangmy w stylu alpejskim, non-stop w 2017 r. W 2019 i 2021 r. Göttler atakował Mont Everest bez tlenu – podczas tych wyprawach nie towarzyszył mu Barmasse, który nie chce się wspinać tam, gdzie wiszą poręczówki.

Amerykanin Mike Arnold jest przewodnikiem IFMGA i mieszka w Alpach, we Włoszech. Odbył ponad tuzin wypraw na Alaskę i do Południowej Ameryki. W 2007 r. zdobył jako pierwszy Chugima Go (6000 m) w Nepalu.

Bardzo prawdopodobne, że ta ekipa pozostanie poza zasięgiem przez cały czas trwania wyprawy.

Karun Koh (6977 m) – akcja ratunkowa i koniec wyprawy

Niespodziewanie szybko zakończyła się wyprawa trzykrotnego zdobywcy Złotego Czekana. Kazuya Hiraide wspinał się północną ścianą na Karun Koh, towarzyszył mu Takuya Mitoro. Niestety na wysokości 6200 m coś poszło nie tak, Hiraide doznał odmrożeń i został ewakuowany z góry z pomocą wojskowego śmigłowca.

[aktualizacja] Hiraide doznał odmrożeń już w trakcie wcześniejszego wejścia na dziewiczy sześciotysięcznik (6020 m) 17 grudnia.

Ten sezon zimowy miał być przygotowaniem do realizacji nadrzędnego celu Hiraidy, wspinaczki na K2 granią zachodnią w lecie.

Ama Dablam (6812 m)

Wspomniany już wcześniej Simone Moro zdobył szczyt 20 grudnia 2021 r. o godzinie 10:45 czasu nepalskiego. Towarzyszył mu Pasang Rinzee Sherpa.

Lista zimowych ośmiotysięczników Simone Moro – wszystkie to pierwsze wejścia zimowe:

• Shishapangma (2005 r.),
• Makalu (2009 r.),
• Gasherbrum II (2011 r.),
• Nanga Parbat (2016 r.).

Michał Gurgul
źródła: www.alanarnette.com, explorersweb.com, thehimalayantimes.com, abenteuer-berg.de