Master Topo „Mięguszowieckie i Cubryna wprost” w drugiej odsłonie
W styczniu 2021 najwyższe urwiska Tatr Polskich, widoczne wprost od Morskiego Oka, doczekały się nowego wydania topo typu „mapy w pionie” – Mięguszowieckie i Cubryna wprost.

„Mięguszowieckie i Cubryna wprost od Morskiego Oka (od pn.-wsch.)”, wydanie 2., poprawione i uzupełnione, seria „Ściany Tatr „topo nr 8’, Grzegorz Głazek, 2021
Łącznie topo-plakat obejmuje teraz 100 dróg i dużych wariantów na Północnej Mięgusza, na ścianach Turni Zwornikowej Cubryny z Kazalnicą Cubryńską i Liliową Kazalnicą oraz na Czołówce Mięgusza, Buli pod Bańdziochem, a nawet na mało znanej ale cenionej zimą północnej ścianie Czarnego Mięgusza (z Bańdziocha, z wejściem na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem wprost).
Co ważne nie tylko dla wspinaczy, topo obejmuje też 15 wariantów wszelkich dróg zejściowych z Mięgusza i Cubryny, z mniejszymi fotografiami masywów od południa i wschodu.
W drugim wydaniu doszło 6 dużych dróg, w tym 3 na samej północnej ścianie Mięgusza (dwie o deniwelacji ponad 350 m i jedna 600m) i 2 na obu skrajach Czołówki Mięgusza (o wysokościach 150-180 m, pozwalające na tworzenie rekordowo długich jak na Tatry połączeń z całym Filarem Mięgusza). Drogi te oznaczono numerami z primem (np. 1’, 3’), by nie zmieniać numeracji wcześniejszych linii i ułatwić porozumiewanie się z użytkownikami pierwszego wydania.
Główne zdjęcie wykonano kilka godzin po pierwszym jesiennym opadzie śniegu, co podkreśla rzeźbę najdrobniejszych półeczek oraz mniej nachylonych płyt i nie zasłania kosówek. Jednocześnie ilość śniegu jest na tyle mała, że nie zmienia to zarysów półek, zachodów i zagłębień terenu, które w pełni zimy bywają zniekształcone wielometrową pokrywą śniegu.
Dodano i uporządkowano nazwy mniejszych obiektów w ścianach i na filarach i graniach. Przy czym przy dodanych nazwach zakodowano (znakami diakrytycznymi, tak jak już w kilku innych topo w serii) konkretne publikowane źródła nazw i określeń formacji lub autorów propozycji nazw.
Warto przy tym odnotować, że w stosunku do pierwszego wydania topo nastąpiła ważna zmiana oznaczeń wierzchołków Pośredniego Mięgusza, ze zgodnej z przewodnikiem WHP tom 6 na zgodną z przewodnikiem WC, tom 10 (co objaśniono na topo nowym sporym akapitem).
Wprowadzono i zweryfikowano wysokość przeszło 100 kulminacji oraz punktów w ścianie (z danych Lidar), co pozwala precyzyjniej orientować się w terenie po wysokościach i lepiej planować ewentualne zjazdy czy wytrawersowania.
Jako ciekawostkę odnotujmy z tych danych obniżenie koty Mięguszowieckiego Pośredniego (niemal o 5 m, potwierdzają to niezależne dane polskie i słowackie), obniżenie przełęczy Hińczowej i Mięguszowieckiej Wyżniej. Za to Mięguszowiecki Wielki nadal trzyma przedwojenną WIG-owską wysokość 2438 m i to z nadwyżką 40 cm (2438,4 lub nawet 2438,5 m, co daje mu równo 8000 stóp i z dokładnością do 10 cm zrównuje go z Pośrednią Granią, która – wg tych samych pomiarów słowackich – straciła 2-3 m i ma 2438,5 lub 2438,6 m (czyli dużo poniżej błędów metody). Część owych skorygowanych wysokości znalazła się już także na topo samych Mięguszowieckich Szczytów z Bańdziocha z jesieni 2019 roku (nr 2’ i 9 w serii „Ściany Tatr”).

Fragment topo, Pośredni Mięguszowiecki z wysokościami z danych Lidar (oznaczonymi gwiazdką lub dwoma).
Wracając do samej północnej ściany oraz czołówki Mięgusza. Można zaryzykować opinię, że doszło do ich „doeksplorowania” w stosunku do stanu z pierwszego wydania. Przykładowo, „Superfilar”, poprowadzony w 2017 samotnie, u dołu krawędzią filara tuż na prawo od Wielkiego Komina, już trzeci sezon czeka na powtórzenie. I wręcz „doprasza się”, by go połączyć w całość z Filarem Mięgusza, pokonywanym możliwie ściśle (formacjami wypukłymi) aż do wierzchołka. Dałoby to chyba najwyższą w Tatrach trudną zimową drogę, o deniwelacji 880 m od wejścia w skały do szczytu.
Nowe wydanie topo nosi numer 8’ w serii „ściany Tatr”, dla odróżnienia od wydania pierwszego (z nr 8, z czerwca 2014.
Topo jest dostępne w promocyjnej cenie w księgarni wspinanie.pl.
Znajdziecie tam też atrakcyjny cenowo pakiet przewodników Master Topo, Super pakiet – Mięguszowiecki Szczyt Wielki, zawierający wszystkie zestawy opisujące trudniejsze ściany Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego:
- Mięguszowieckie Szczyty z Bańdziocha
- Czołówka Mięgusza
- Mięguszowieckie i Cubryna wprost od Morskiego Oka.
* * *
Grzegorz Głazek: Mięguszowieckie i Cubryna wprost od Morskiego Oka (od pn.-wsch.), wydanie 2., poprawione i uzupełnione, seria „Ściany Tatr „topo nr 8’. Wydawca „Master Topo”, Warszawa 2021, współproducent wydania Antykwariat Górski „Filar”. Format 68×48 cm (B2 poziomo). Dostępne wersje składana mapowo w kieszonce foliowej lub rolowana.
CIESZ SIĘ WSPINANIEM, CIESZ SIĘ CZYTANIEM
Mamy nadzieję, że ten tekst Ci się spodobał, że Cię zainspirował, zaciekawił, dostarczył Ci informacji. Jeśli tak to zachęcamy Cię do wsparcia serwisu. Dzięki Tobie będziemy mogli działać jeszcze lepiej. Wielkie dzięki! Do zobaczenia na ściance albo w skałach.
REKLAMA

