Nowe Master Topo – dwie wielkie ściany: Kazalnica i Niżnie Rysy

Ukazały się dwie nowe „mapy w pionie” spod znaku Master Topo. Są to Niżnie Rysy, ściana zachodnia, nr 19 w serii ściany Tatr oraz Kazalnica, całość latem, nr 20 w tej serii. Oba topo są w formacie podwójnym (B2), przy czym obraz Niżnich Rysów jest w układzie pionowym.

Topo Niżnich Rysów jest pierwszym w ogóle dużym przewodnikowym obrazem tej ściany. Obejmuje ponad 30 samodzielnych linii, w tym rozwikłane (często dotąd niezbyt jasno opisane) warianty dróg obiema depresjami i środkową grzędą Niżnich Rysów. Na tej ostatniej – po raz pierwszy podano dokładny przebieg efektownych wariantów środkiem pionowej kopuły szczytowej. Ponadto prawa grzęda ściany ma dodatkowy obraz dający wgląd w całą drogę Grzędą Tomkowych Igieł. Na ścianie Skrajnej Tomkowej Igły naniesiono dwie linie, dotąd nie mające publikowanych opisów (Grońskiego z 1953 oraz Waloszczyka z 1990). Aktualność danych sięga lipca 2020 (np. jest nowa 8-wyciągowa droga z 31 lipca 2020).

Topo Kazalnicy jest pierwszym obrazem przewodnikowym pokazującym na jednym ujęciu całość urwisk tego szczytu wraz z przyległościami i z naniesionymi liniami wszelkich znanych dróg. Chodzi o całość urwisk – to jest od wodospadu (nota bene najwyższego w Polsce) daleko w lewej części, pod progiem Wyżniego Czarnostawiańskiego Kotła, po bulę w prawej części ścian, tuż nad szlakiem na Przełęcz pod Chłopkiem (określoną kiedyś żartobliwie jako Mała Kazalnica).

Mapa obejmuje 82 samodzielne linie i uznane kombinacje dróg. Dla porównania i zasygnalizowania zmian najnowszy dotychczasowy przewodnik po Zerwie, „Kazalnica – drogi zebrane” Jana Żurawskiego z 2012, obejmuje 69 dróg i kombinacji. Master Topo zimowe z 2008, nr 12 w serii ściany Tatr, ma 41 linii (przy czym zdjęcie główne jest znacznie bardziej od lewej strony), zaś MasterTopo z 2002, nr 1 w serii, ma wkreślonych 25 dróg.

Najbardziej widoczne uzupełnienia dotyczą prawej części ściany (okolice drogi Korosadowicza i na prawo), gdzie od 2012 przybyło 7 linii, oraz lewej części ścian grzędy Mięguszowieciego Czarnego i lewej części Kotła Kazalnicy, dla których rozszyfrowano kilka najstarszych linii z lat 1955-1969.

Aktualność danych sięga wiosny 2020.

Na obu topo naniesiono kilkadziesiąt nazw i określeń formacji w ścianie oraz pewną liczbę nowo nazwanych obiektów w grani, a dla przeszło setki punktów w ścianie i na graniach podano wysokości szacowane z dokładnych danych Lidar.

W naszej księgarni znajdziecie oba przewodniki w promocyjnej cenie w pakiecie: Master Topo: pakiet Kazalnica latem i Niżnie Rysy.