Zmarł Ireneusz Kołcon (1953-2020)
11 lutego 2020 r. zmarł w Wiedniu Ireneusz Kołcon, taternik, alpinista, wytrawny narciarz wysokogórski, instruktor wspinania i narciarstwa.
Irek podczas przejścia Tour de Ciel, Weisshorn w tle, rok 2013
Urodził się 4 czerwca 1953 r. w Krakowie, studia ukończył na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym AGH. Od 1980 do 1992 roku był pracownikiem Zakładu Węgli tej uczelni.
Od 1974 roku członek Klubu Wysokogórskiego w Krakowie, gdzie rozpoczął swoją działalność górską. Przedstawiony poniżej wykaz przejść Irka został opracowany przez Piotra Lutyńskiego.
W Tatrach latem pokonał m.in. drogi na Kazalnicy jak d. Kiełkowskiego i Filar, Diretissimę płn. ściany Małego Kieżmarskiego czy Diretissimę Żółtej Ściany. Zimą przeszedł płn-wsch. ścianę Mieguszowieckiego Szczytu drogą Surdela, Pośredni Gerlach drogą Stanisławskiego, Stanisławskiego na Mnichu, czy Diretissimę Kieżmarskiej Kopy.
W Alpach w 1979 r. zaliczył kilka przejść, w tym drogę Bonattiego na Grand Capucin. Po zakończeniu tego pobytu we Francji ograniczył swoją działalność wspinaczkową, skupiając się głównie na przejściach skialpinistycznych.
Uczestniczył w wielu alpejskich eskapadach narciarskich takich jak Haute Route, Hoch Tirol , Tour du Ciel, Oetztaler Runde, Silvretta Runde. Na nartach zdobył kilka czterotysięczników m.in. Mont Blanc du Tacul, Bishorn, Gran Paradiso, Monte Rosa, Allalinhorn, Breithorn.
Był jednym z założycieli Sekcji Narciarstwa Wysokogórskiego KW Kraków (1986 r.) i przez wiele lat jej aktywnym członkiem. Tam też poznał swoją przyszłą żonę, Anitę Zajączkowską.
Pod koniec lat 80-tych ub. wieku rozpoczął studia filozoficzne na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (obecnie Uniwersytet Papieski). W marcu 1992 roku obronił pracę magisterską i przeniósł się do Wiednia, gdzie nieco wcześniej zamieszkała Anita.
W latach 1994 i 1995 kontynuował studia filozoficzne w Lichtensteinie. W roku 1996 rozpoczął pracę na uniwersytecie górniczym Montanuniversitaet w Leoben w Styrii (środkowa Austria), a 3 lata później obronił doktorat na tej uczelni. Jego praca doktorska dotyczyła badań petrograficznych i palinologicznych złóż węgla brunatnego Koeflach – Voitsberg w Styrii.
W związku z zakończeniem programu badawczego, w którym uczestniczył Irek, nie mając perspektyw na długofalową pracę naukową, postanowił radykalnie zmienić zawód i rozpoczął pracę jako programista. Przez kolejne kilkanaście lat pracował w Wiedniu w tym zawodzie.
Grosses Baerneck, ostatnia skitura Irka, 31.03.2019.
Będąc w Austrii intensywnie chodził i jeździł na nartach w całych Alpach, często w towarzystwie kolegów z Sekcji KW Kraków. Niestety, w grudniu 2017 r. zaczęły się problemy ze zdrowiem, a diagnoza była okrutna – rak. Pomimo złych rokowań Irek nie poddawał się i w każdym okresie poprawy pomiędzy licznymi terapiami chodził intensywnie na nartach. Jeszcze w marcu 2019 wyprawiał się w góry, oczywiście nie na tak wielkie wyrypy jak dawniej, ale bardzo często.
Ostatni raz spotkaliśmy się w Krakowie w październiku 2019, a dzień wcześniej Irek odwiedził nas podczas prac na Rozwalistej Turni w Dolinie Kobylańskiej.
Pogrzeb Irka odbędzie się w piątek 28 lutego o godzinie 12.20 na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Krzysztof Baran
CIESZ SIĘ WSPINANIEM, CIESZ SIĘ CZYTANIEM
Mamy nadzieję, że ten tekst Ci się spodobał, że Cię zainspirował, zaciekawił, dostarczył Ci informacji. Jeśli tak to zachęcamy Cię do wsparcia serwisu. Dzięki Tobie będziemy mogli działać jeszcze lepiej. Wielkie dzięki! Do zobaczenia na ściance albo w skałach.
REKLAMA
