Sezon w pełni, ale pod Everestem opóźnienie

Lodospad Khumbu, czyli sławny (a raczej niesławny) Icefall, sprawia w tym sezonie znacznie większe kłopoty niż w ubiegłych latach. Praca zespołu Szerpów, tzw. Icefall Doctors, którzy mają za zadanie otwierać i utrzymywać drogę przez labirynt spękanych lodowych turni i szczelin, okupiona śmiercią jednego z nich, Mingar Sherpy, pod lodowymi zwałami, poszła w końcu na marne.

Rzut oka na ścianę Everestu z Western Cwm
(fot. urubko.blogspot.ru)

Wyjątkowo szybko spływający lodowiec zniszczył wytyczoną z trudem drogę, połamał drabiny i pozrywał liny. Trzeba było pracę zaczynać od nowa. Obecnie szlak do Zachodniego Kotła prowadzi bardzo blisko ściany Everestu i zdaniem niektórych jest mocno narażony na obrywy seraków. Perypetie z trasą do obozu opóźniły proces aklimatyzacji wysokościowych turystów, którzy w tym jubileuszowym sezonie tłumnie zjawili się w bazie.

W niewielkim stopniu dotyczyło to dwóch doborowych zespołów planujących sportowe wejścia na najwyższy szczyt świata. Zarówno Denis Urubko z Aleksiejem Bołotowem, jak i Simone Moro z Uelim Steckiem założyli dwa obozy w Kotle Zachodnim i zrobili wypady aklimatyzacyjne do wysokości 7000 m.

Bołotow i Urubko spędzili noc w obozie III na ścianie Lhotse, skąd mieli wgląd w dolne partie południowo-zachodniej ściany, na której mają zamiar wytyczyć nową drogę. Po powrocie do drugiego obozu spotkali się z Moro i Steckiem. Ci ostatni wrócili z rekonesansu w stronę zachodniej grani, co świadczyłoby o kierunku ich zainteresowań – zamiar przejścia amerykańskiej drogi Hornbeina i Unsoelda z 1963 roku lub coś nowego w okolicy.

• Pod północną flanką Everestu

W ludnym miasteczku bazowym na lodowcu Khumbu z pewnością nie brakuje wielu wygód i atrakcji, jednak baza po północnej, tybetańskiej stronie Everestu pod pewnym względem bije je na głowę. Zespół przewodników i Szerpów wyprawy 7summits ustawił tam stoły do ping-ponga i bilarda.

Bilard na wysokości ponad 5000 m – to jest coś! Oczywiście było to możliwe dlatego, że do bazy na lodowcu Rongbuk można dojechać samochodem ciężarowym. Kierownik wyprawy 7summits Aleks Abramow z upodobaniem korzysta z tej możliwości i jeździ po okolicy swoim motocyklem. Przygotowanie północnej drogi na Everest jest bardziej zaawansowane – w tej chwili ekipy Szerpów pracują powyżej Przełęczy Północnej (7000 m).

Aleks Abramow i jego motocykl (fot. 7summits-club.com)

• Dhaulagiri

Na Dhaulagiri działają cztery wyprawy, wszystkie zamierzają wchodzić drogą normalną, czyli północno-wschodnią granią:

• Polska wyprawa unifikacyjna w zorganizowana w ramach programu Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015. Kieruje nią Jerzy Natkański, a w składzie znajdują się: Agnieszka Bielecka, Tamara Styś, Robert Cholewa, Marcin Miotk, Piotr Tomala, Dariusz Załuski i Jacek Żyłka-Żebracki. Polacy w pełnym składzie wyruszyli z bazy w dniu 17 kwietnia i po 8 godzinach torowania szlaku założyli obóz I (5800 m), Następnego dnia dokonali rekonesansu północno-wschodniej grani do wysokości 6200 m i po noclegu w obozie wszyscy wrócili do bazy.

Obóz I polskiej wyprawy na Dhaulagiri (fot. Robert Cholewa)

• Polsko-włoski zespół Paweł Michalski i Simone La Terra. Paweł i Simone w dniach 13-16 kwietnia dokonali wypadu aklimatyzacyjnego na jeden z okolicznych łatwych szczytów. „Zaliczyli” trzy biwaki, ostatni na wysokości 6100 m. 19 kwietnia rozbili namiot obozu I na drodze normalnej (5800 m), po czym w załamaniu pogody zeszli do bazy.

• Francuzi Claire David, Frédéric Heymes i Arnaud Pasquer również mają już obóz I. Czwarty członek wyprawy Claude Labatut zachorował i został przewieziony helikopterem do szpitala w Katmandu.
• Trójka Katalończyków Juanjo Garra, Manuel Gonzalez i Enrique Osiel w dniu 19 kwietnia znajdowała się jeszcze w drodze do bazy.

Dhaulagiri od wschodu (fot. maxronnersjo.se)

• Makalu

Kinga Baranowska i Rafał Fronia dotarli 18 kwietnia do tzw. dolnej bazy pod Makalu (4800 m). Kiedyś była to główna baza większości wypraw, m.in. zdobywczej wyprawy Jeana Franco w 1955 roku. Obecnie bazę zakłada się znacznie wyżej (5600 m), na bocznym lodowcu Chago. 20 kwietnia planowali tam dotrzeć, jednak marsz w górę uniemożliwiła burza śnieżna.

Janusz Kurczab

Źródła: explorersweb.com, urubko.blogspot.com, 7summits-club.com, pawelmichalski.com