Malanphulan – geometria ściany (wg Grzegorza Głazka)

12 maja 2010

Grzegorz Głazek

Zarzuty, jakie sformułował Wojtek Kurtyka w wywiadzie „Ściema Siekierą” w stosunku do zdobywców północnej ściany Malanphulan, wciąż czekają na wyczerpującą odpowiedź zespołu [„Ściema Siekierą” – pierwsza odpowiedź zespołu].

Jedną z istotnych kwestii poruszonych w wywiadzie jest odległość od stanowiska – na którym zaczyna się ostatnia długość liny – do grani. Zgodnie z relacją zespołu używana przez nich 60-metrowa lina umożliwiała prowadzącemu dojście do grani. Z wywiadu wynika, że tej liny mogło jednak zabraknąć. Dane do próby odpowiedzi m.in. na tę kontrowersję podaje suchy tekst Grzegorza Głazka, dotyczący parametrów ściany, który poniżej publikujemy.

Redakcja

—————

Malanphulan – geometria ściany

Cechy budowy ściany Malanphulan* (6571 m według tzw. mapy Schneidera i 6573 m wg nowszych map) są, jak się wydaje, następujące:

W miejscu, gdzie omawiana droga wchodzi w ścianę (szczelina brzeżna), ma ona wysokość około 1100 m (od szczeliny brzeżnej do szczytu oraz ok. 15-20 metrów mniej do grani szczytowej). Jest to górny skraj oszacowania, dolny to ok. 1070-1080 m**.
Ściana ma średnie nachylenie ok. 56-59 stopni.2A. U dołu jest łagodniejsza (ok. 45 stopni do biwaku), przez pozostałą większość ściany dominują formacje o nachyleniu zbliżonym do 60 stopni, a w kopule szczytowej ściana ma zestromienie, które potem nieco ustępuje.
Wysokość odcinka od startu ostatniej długości liny do zwornika bocznej grańki w tzw. grani głównej (wsch. grani szczytu) stanowi około 6 do 6,5 procent wysokości całej ściany. Daje to ok. 65-70 metrów wysokości.
Wymiar poziomy tego samego terenu to ok. 37 do 40 metrów. Daje to odległość mierzoną napiętą jak struna liną ok. 75-81 metrów. Przy czym układ tego terenu narzuca odchylenia linii drogi od prostej.
Od najwyżej położonej przełączki (siodełka) w bocznej grańce do zwornika jest nie mniej niż 20 metrów w pionie i ok. 15 metrów w poziomie. Daje to odległość od przełączki do zwornika grani co najmniej 25 metrów.
Gdyby ścianie przypisywać większą wysokość (1400 m), to wysokość wspomnianych w punktach 3 i 5 odcinków musiałaby wzrosnąć proporcjonalnie: w punkcie 3 do ok. 83-89 metrów i odległość do 98 metrów, w punkcie 5 wys. do 25 metrów i odległość do grani do ok. 30 metrów.

Inne uwagi:

Wysokość bazy (ABC) to około 5100 m n.p.m. Poziomica 4900 m na lodowcu przebiega ok. 1.4-1.6 km na zachód w dół lodowca, za załomem grani, zza którego ściany praktycznie nie widać.

7A. Wysokość bazy 5100 m podano konsekwentnie w źródłach zachodnich omawiających przejście z 2009 r. (m. in. w cytowanych już w wywiadzie z W. Kurtyką z 8 maja br. relacjach na stronach AAJ i Alpinist).

7B. W źródłach polskich wysokość bazy podawano na ogół jako niższą, 4900-5000 m. Wysokość bazy 4900 m występuje w najobszerniejszym dotąd w druku słownym opisie technicznym drogi w Górach 12/2009 (s. 9).

Zdjęcia przedstawiające ścianę z wkreśloną linią drogi, zamieszczone przez wyprawę z 2009 roku w mediach, zostały wykonane z takich miejsc, że partie wierzchołkowe są na nich widziane w znacznym skrócie, pod kątem w górę około 30 stopni. Same liniowe zniekształcenia wielkości obiektów między dolną a górną częścią przekraczają na tych zdjęciach 1,5 raza (do tego dochodzi skrót kątowy obiektów pionowych względem poziomych). Dotyczy to np. powyższego zdjęcia ściany zamieszczonego pierwotnie w relacji z przejścia oraz zdjęć opublikowanych drukiem w Górach nr 12/2009, s. 8 i 12, Taterniku nr 4/2009, s. 2 i 3.

Ściana Malanphulan. Jest to najdokładniejsze zdjęcie z linią drogi, jakie dotychczas uzyskaliśmy od uczestników przejścia z 2009 r. Wg Grzegorza Głazka partie szczytowe na tym ujęciu widzimy pod kątem ok. 30 stopni w górę (zob. tekst, zwłaszcza punkty 8 i 9 w Innych uwagach)

W analogii z widokami znanych ścian w Tatrach: w Morskim Oku widok na wierzchołek Mięguszowieckiego Szczytu sprzed schroniska jest pod kątem ok. 29-30 stopni w górę. Widok na wierzchołek Kazalnicy znad najbardziej oddalonego od niego zakola Czarnego Stawu (ze szlaku na lewym skraju progu) jest pod kątem około 33-34 st. Oba miejsca widokowe nie dają użytecznego wglądu w proporcje terenu w okolicy obu wierzchołków.

Grzegorz Głazek

*Malanphulan występuje również jako szczyt bez nazwy na tzw. mapie Schneidera i wg niektórych nowszych map i źródeł znany jest także pod nazwami Melanphulan, Malangphulang oraz Hinku Ri wg „Wielkiej Encyklopedii Gór i Alpinizmu” (WEGA, tom II).

**Podane tu liczby przyjmowano z takich skrajów przedziałów niepewności, aby były bliższe (korzystniejsze dla) podawanych przez ekipę z 2009 r. Jednak w tym podejściu są pewne ograniczenia (np. gdy pewne parametry są ściśle powiązane, zob. pkt 6).

CIESZ SIĘ WSPINANIEM, CIESZ SIĘ CZYTANIEM

Mamy nadzieję, że ten tekst Ci się spodobał, że Cię zainspirował, zaciekawił, dostarczył Ci informacji. Jeśli tak to zachęcamy Cię do wsparcia serwisu. Dzięki Tobie będziemy mogli działać jeszcze lepiej. Wielkie dzięki! Do zobaczenia na ściance albo w skałach.

REKLAMA