1 stycznia 2009 r. pod północną ścianą Kwangde Lho (aka Kongde Ri Shar, 6187m) pojawił się kobiecy zespół w składzie Ines Papert (Niemcy), Audrey Gariepy i Jen Olson (obie Kanada). Dziewczynom towarzyszył operator kamery Chris Alstrin. Celem zespołu było wytyczenie nowej drogi na północnej ścianie.
Wspinaczkę rozpoczęły 2 stycznia i z uwagi na panujące w ścianie warunki – mało lodu oraz wymagająca asekuracja, zespół zdecydował się jednak porzucić pierwotny pomysł wytyczenia nowej drogi i przejść ścianę w jej skrajnie prawej części kombinacją dwóch już istniejących linii. Po 12 godzinach wytężającej wspinaczki zespół znalazł wygodną platformę na rozbicie dwuosobowego namiotu.
Następnego dnia już na lekko, bez namiotu, dziewczyny wyruszyły z zamiarem osiągnięcia szczytu. Wtedy jednak nastąpiło coś nieoczekiwanego. Ines wypuściła z rąk swój plecak, który spadł pod ścianę razem ze znajdującym się w środku sprzętem foto, czołówką, telefonem satelitarnym i radiem. Tym samym zespół pozostał bez jakiejkolwiek łączności z bazą.
O godz. 14 wspinaczki osiągnęły na północnej ścianie grań szczytową na wysokości 5850m. Była już jednak zbyt późno, aby myśleć o wejściu na wierzchołek. Podjęły zatem ciężką, ale słuszną decyzję o odwrocie. Dodatkowym impulsem do odwrotu były problemy z palcami u nóg Audrey, które zrobiły się niebieskie. 4 stycznia bez wejścia na szczyt, ale szczęśliwie powróciły do bazy.
Linia wspinaczki na Kwangde Lho zakończonej na grani szczytowej (fot. Ines Papert)
Po tej próbie wejścia obie Kanadyjki wróciły do domu, natomiast Ines postanowiła nie odpuszczać. Połączyła swe siły razem z Cory Richardsem i postanowiła spróbować jeszcze raz. Wypatrzona przez nich potencjalna nowa linia w lewej części szerokiej ściany Kwangde Shar (6093m) dawała szansę, choć ciężko było ocenić przewidywane trudności. Wspinaczkę rozpoczęli 9 stycznia i przez półtora dnia wspinali się dziewiczym terenem. Potem weszli na francuską drogę z 1996 roku Extra Blue Sky (1,200m, ED2) i podążali nią (lub brytyjskimi wariantami do tej drogi z 2000 roku) do osiągnięcia drugiego biwaku.
Ines Papert na prowadzeniu podczas drugiego dnia wspinaczki na Kwangde Shar (fot. Cory Richards)
Noclegi w ścianie wypadały na wąskich platformach lub drążonych jamach śnieżnych, co przekładało się na długie, bezsenne zimowe noce. Trzeciego dnia wytrawersowali w lewo w nowy teren, jeszcze przed dojściem do grani szczytowej. Po osiągnięciu grani i pokonaniu krótkiego odcinka w stronę szczytu postanowili – z uwagi na małe szanse osiągnięcia szczytu przed nocą – cofnąć się do miejsca biwakowego na grani. Kolejnego dnia po sześciu godzinach wspinaczki wschodnią granią osiągnęli szczyt. Do bazy wrócili (ta samą drogą) po sześciu dniach od wyruszenia.
Nowa droga na Kwangde Shar z zaznaczonymi
biwakami zespołu Papert-Richards (fot. Cory Richards)
Linia zespołu Papert-Richards jest siódmą drogą lub dużym wariantem na północnych ścianach Kwangde Shar i Kwangde Lho. Pierwsze przejście na ścianie miało miejsce w 1982 roku za sprawą zespołu David Breashears i Jeff Lowe. Było to jedno z pierwszych modernistycznych przejść na niższych szczytach Nepalu i zdaniem Lowe’a jedna z najlepszych lodowych dróg, jakie kiedykolwiek robił.
Wilan
Źródła: Climbing
CIESZ SIĘ WSPINANIEM, CIESZ SIĘ CZYTANIEM
Mamy nadzieję, że ten tekst Ci się spodobał, że Cię zainspirował, zaciekawił, dostarczył Ci informacji. Jeśli tak to zachęcamy Cię do wsparcia serwisu. Dzięki Tobie będziemy mogli działać jeszcze lepiej. Wielkie dzięki! Do zobaczenia na ściance albo w skałach.
REKLAMA
