4 stycznia 2012

Skazany na góry Denisa Urubko - recenzja

Redakcja wspinanie.pl okazała się wielce złośliwa :), prosząc mnie o recenzję książki Denisa Urubko "Skazany na Góry" (wyd. Mountain Quest). W końcu w jakimś sensie konkurujemy. Denis dokonuje zimowych wejść na ośmiotysięczniki - a my Polacy, z moim udziałem, w ostatnich latach nie.

Nic więc dziwnego, że chłonąłem tę jego lekturę w systemie non stop - w końcu chodziło o znalezienie odpowiedzi - dlaczego nam się nie do końca udaje. I co? I znalazłem. Choć nie było łatwo. A i sama książka jakoś specjalnie nie powaliła mnie na kolana.

Książka nie jest równa. Jakby przypadkowy zlepek ni to opowiadań, ni to felietonów, o różnej stylistyce, tempie, nerwie. Raz celny dowcip, to znowu patos. Ciężko się połapać.

Najciekawszy dla nas Polaków jest na pewno rozdział o zimowej wyprawie Netia K-2, gdzie Denis w prosty sposób pyta "...gdzie są Ci legendarni Polacy?" - a potem, żeby było jeszcze śmieszniej, leci wprost po nazwiskach i ubolewa nad losem kierownika Krzyśka Wielickiego, który może tylko z wściekłości kopać w bazowy stołek. "Nadzieja w młodych" - konstatuje Denis. Właściwie się z nim zgadzam, ale o tym można podyskutować przy innej okazji.

Tymczasem lećmy dalej po następnych stronnicach. Co my tu mamy? W zasadzie ciągle to samo powtarza się jak mantra:

• trening,
• zawody,
• wysokogórski sport wspinaczkowy,
• Centralny Klub Sportowy Armii Kazachstanu,
• trening,
• koszary,
• sport wspinaczkowy.

Jedynie od czasu do czasu Denis wtrąca coś o relacjach z kobietami, czasami stwierdza - fajny tydzień, odwiedziłem dzieci. A potem znowu wraca do tego samego schematu: trening, koszary, Centralny Klub Sportowy Armii Kazachstanu, wysokogórski sport wspinaczkowy. I właśnie to niesamowite zacięcie sportowe oraz rywalizacja wybijają się jako element nieznany w naszej górskiej literaturze.

Poza tym jednak wg mnie książka jest dość nudną pozycją, jest też słabo napisana. Przy tych wszystkich minusach zachęciła mnie jednak do pojechania i zobaczenia Ałma Aty i pobiegania po tych górach, spróbowania, jak żyje się pod rządami Nursułatana Nazarbajewa, o którym Denis pisze ciepło, a nawet chwali. Chyba musi(?), albo wierzy... Nie wiem, ale to szokuje.

Reasumując, moim zdaniem powinna być to lektura obowiązkowa każdego członka klubu zrzeszonego w PZA - stowarzyszeniu kultury fizycznej o ambicjach wyczynowych.

Artur Hajzer
Grudzień 2011

Książkę znajdziecie w księgarni w księgarni wspinanie.pl.