28 grudnia 2011

Parallelnij Mir - 38 dni na Great Trango Tower

W dniach od 22 lipca do 28 sierpnia 2011 roku rosyjsko-ukraiński kobiecy zespół w składzie Marina Koptiewa, Galina Chibitok i Anna Jasinskaja wytyczył na północno-zachodniej ścianie Great Trango Tower (6238m) nową drogę Parallelnij Mir (VI+ 6b A3).

Wspinaczka na "Parallelnij Mir"
(fot. Arch. Marina Koptiewa)

Great Trango Tower leżące w rejonie lodowca Baltoro (Pakistan) zostało zdobyte po raz pierwszy w 1977 roku przez zespół Dennis Hennek, Jim Morrissey, John Roskelley, Galen Rowell i Kim Schmitz.

Parallelnij Mir biegnie pomiędzy Ukrainian Route (VI 5.11 A4, 1950m, 2003) i Lost Butterfly (VII 5.10 A4+, 1999).

"Parallelnij Mir" w angielskim tłumaczeniu oznacza "Parallel World" i nie powinno być mylone z biegnącą na prawo od Lost Butterfly - drogą Parallel Worlds (VII 5.11 A4, 1999) zespołu Alex Lowe, Jared Ogden i Mark Synnott.

Rosyjsko-ukraiński zespół założył po drodze 9 obozów. Dziewczyny wspinały się systemem zmianowym - prowadząca zmieniająca się dwójka i trzeci członek zespołu, który odpoczywał lub był odpowiedzialny z holowanie worów w ścianie pomiędzy kolejnymi obozami.

Parallelnij Mir można podzielić na cztery części: klasyczną, hakową, "łatwą" i ostatni odcinek mikstowo-hakowy.

Północno-zachodnia ściana Great Trango Tower z zaznaczoną linią drogi "Parallelnij Mir" (niebieska linia) i "Ukrainian Route" (biała linia). Fot. Władimir Mogila

Pierwsza klasyczna część drogi składa się z 18 wyciągów o wycenie 6b (w skali francuskiej). Druga, najdłuższa i najtrudniejsza część pomiędzy założonymi w ścianie obozami 3 i 8 to dwadzieścia wyciągów hakówki do A3 (głównie A2). Po niej zespół miał do przejścia najłatwiejszy i w miarę bezpieczny odcinek składający się z wyciągów o wycenie od 5b do 5c, po których założony został ostatni 9. obóz w ścianie.

Powyżej na szczytowym spiętrzeniu do pokonania pozostało 8 mikstowo-hakowych wyciągów, które trudnościami znacznie odbiegały od bardzo trudnych dolnych długości liny. Zespół osiągnął szczyt 25 sierpnia po 35 dniach od rozpoczęcia wspinaczki. Kolejne trzy dni zajęły dziewczynom zjazdy, które ich zdaniem były jednym z najbardziej niebezpiecznych elementów całej akcji górskiej na Great Trango.

Pomijając niebezpieczeństwa obiektywne towarzyszące powrotowi ścianą warto zwrócić uwagę, że podczas zjazdów pozbawiony zapasów zespół praktycznie już nic nie jadł.

Ładna pogoda towarzysząca zespołowi podczas wspinaczki w dolnej klasycznej części drogi przeszła w typowe zimowe warunki wraz z rozpoczęciem sekcji "hakowej". Paradoksalnie pozwoliło to dziewczynom na działalność w ścianie bowiem panujące w tym sezonie w górach warunki sprawiły, że ściana była praktycznie pozbawiona wody. Gdyby nie załamanie pogody, które przyniosło ze sobą śnieg zespół miałby duże problemy z wodą.

Warto przypomnieć ze w tym samym składzie zespół wiosną 2010 roku wspiął się na leżący w Pakistanie szczyt Amin Brakk (5850m).

Wilan