|
2 światowej klasy rekordy, 3 miejsca na podium, świetna postawa polskiej 13 osobowej ekipy - czyli sprawozdanie Artura Hajzera z wyjazdu na zawody "Elbrus Race 2010", imprezy zorganizowanej w ramach programu sportowego "Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015".
Od lewej siedzą:, P.Dzięgielewska, W.Kozub, P.Karolczak, K.Tekieli, A.Dzik, A.Bargiel, K.Gajdziński. Od lewej stoją: G.Wiercioch, J.Żyszkowska, A.Hajzer, R.Szymczak, T.Chwastek, J.Lenczowski
(fot. Monika Strojny/www.speleoteam.pl)
W zawodach udział wzięli:
- Aleksandra Dzik - KS Kandahar,
- Paulina Dzięgielewska - KW Kraków,
- Tomasz Chwastek - KW Kraków,
- Justyna Żyszkowska - TKN Tatra Team,
- Krzysztof Gajdziński - KW Kraków, też jako kierownik organizacyjny
- Jan Lenczowski - KW Warszawa,
- Wojciech Kozub - KW Kraków,
- Robert Szymczak - KW Trójmiasto, też jako lekarz
- Piotr Karolczak - KW Poznań,
- Artur Hajzer - KW Katowice, też jako kierownik
- Andrzej Bargiel - TKN Tatra Team, (Salomon Trail Team),
- Kacper Tekieli - KW Zakopane,
- Grzegorz Wiercioch - TKN Tatra Team
Trasa biegu (fot. Artur Hajzer)
Szósta edycja międzynarodowych zawodów "Elbrus Race" miała miejsce 24 września. Rywalizowano w szybkościowym wejściu na najwyższy szczyt Kaukazu i Europy - Elbrus 5642 m.
Trasy biegu
Konkurencja odbywała się w dwóch klasach: Extreme zaczynała się u podstawy masywu Elbrusa w Azau (2400 m) i kończyła na szczycie Elbrusa (5642 m). Trasa ta ma 13 km długości i 3242 m różnicy wysokości. Tylko najbardziej doświadczeni, najlepiej przygotowani i zaaklimatyzowani sportowcy mogą startować w tej kategorii. Druga kategoria - Classic - zaczynała się na granicy lodowca, na końcowej stacji kolejki, na wys. 3700 i też kończyła się na szczycie Elbrusa 5642 m.
|
|
Andrzej Bargiel podczas kwalifikacji
(fot. Monika Strojny/www.speleoteam.pl)
|
Elbrus widziany z wysokości 4000 m
(fot. Monika Strojny/www.speleoteam.pl) |
Kwalifikacje
Dwa dni przed planowanym startem odbyły się kwalifikacje na odcinku o przewyższeniu 1000 m pomiędzy stacją kolejki na 3700 m a Skałami Pastuchowa. Limit czasu wynosił 2h. Kwalifikacjami zostali objęci zawodnicy, którzy nie startowali w poprzednich edycjach zawodów, w tym wszyscy Polacy, co stawiało naszą ekipę w dość niekorzystnym położeniu w stosunku do faworytów z Rosji i Kazachstanu. Podczas kwalifikacji Polacy zajęli pierwsze miejsca i wysłali wyraźny sygnał, że będą groźnym rywalem w zawodach (wyniki kwalifikacji w załączeniu).
Start do konkurencji Extreme odbył się o 6 a Classic o 7 rano. Ku zaskoczeniu wszystkich obserwatorów i sędziów Andrzej Bargiel szybko - w niewiele ponad 1 godz. - pokonał pierwsze 1300 m różnicy wysokości do górnej stacji i linii startu konkurencji Classic - dogonił a następnie przegonił startujących w kategorii Classic. Ekipa sędziowska na szczycie wpadła w lekki popłoch. Nie była jeszcze całkiem gotowa, kiedy spostrzegła, ze do mety zbliża się pierwszy zawodnik. Takiego wyniku nikt tu się nie spodziewał.
Andrzej Bargiel z Zakopanego - skialpinista, 22 letni zawodnik klubu TKN Tatra Team, należący do Salomon Trail Team - został Championem w kategorii Extreme z czasem 3.23.37! Poprawił poprzedni rekord na tej trasie należący do Kazacha Denisa Urubko z 2006 roku (3.55.59) o ponad pół godziny!
Na prośbę organizatorów i dokumentalistów na szczycie Andrzej zamarkował i powtórzył swój finisz. Wcześniej bowiem kamery nie były jeszcze gotowe do rejestracji. Andrzej uzyskał tu przydomek "Polskij Monster".
O 11:04, po 1 godz. i 41 minutach po Andrzeju na szczycie zameldowała się Aleksandra Dzik - 28 letnia alpinistka i skialpinistka, zawodniczka KS Kandahar z Katowic. Była tym samym pierwszą w historii kobietą kończącą bieg w kategorii Extreme. Jej doskonały wynik - 5.04.41 - jest od tej chwili kobiecym rekordem trasy. Jej konkurentka Maria Khitrikova z Ukrainy dobiegła do szczytu o 12.29.52 - jej czas to 6.29.52.
Po lewej Aleksandra Dzik, po prawej Justyna Żyszkowska
(fot. Monika Strojny/www.speleoteam.pl)
|
|
Nie zabrakło polskich sukcesów w kategorii Classic. Wśród Pań drugie miejsce zajęła Justyna Żyszkowska z Zakopanego - zawodniczka TKN Tatra Team. Jej czas to 4.19.59.
Pozostali polscy zawodnicy zajęli b.dobre miejsca w obu kategoriach. Doskonale dysponowany Krzysztof Gajdziński, który wg założeń miał wygrać konkurencję Classic - miał pecha - pękł mu rak - i to wydarzenie "zabrało" mu miejsce na podium - ostatecznie był 5-ty.
|
|
| Krzysztof Gajdziński występujący też w roli kierownika organizacyjnego. Miał pecha nie tylko z rakiem. Dzień przed opóźnionym startem musiał pojechać do Mineralnych Wód przepisać powrotne bilety kolejowe. (fot. Monika Strojny/speleoteam.pl) |
Oto pełne wyniki z trasy Extreme:
| Nr |
Name |
Class |
Sex |
Country |
Azau |
Top |
Result |
Rating |
F |
M |
| 60 |
Andrzej Bargiel |
extr |
m |
Poland |
06:00:00 |
09:23:37 |
03:23:37 |
1 |
|
1 |
| 17 |
Shkel Vitaly |
extr |
m |
Russia |
06:00:00 |
10:21:31 |
04:21:31 |
2 |
|
2 |
| 33 |
Vergiljush Valentin |
extr |
m |
Russia |
06:00:00 |
10:34:12 |
04:34:12 |
3 |
|
3 |
| 2 |
Sidorenkov Alexander |
extr |
m |
Russia |
06:00:00 |
10:37:38 |
04:37:38 |
4 |
|
4 |
| 39 |
Karolczak Piotr |
extr |
m |
Poland |
06:00:00 |
10:45:45 |
04:45:45 |
5 |
|
5 |
| 69 |
Tekieli Kacper |
extr |
m |
Poland |
06:00:00 |
10:59:14 |
04:59:14 |
6 |
|
6 |
| 59 |
Aleksandra Dzik |
extr |
f |
Poland |
06:00:00 |
11:04:41 |
05:04:41 |
7 |
1 |
|
| 55 |
Chwastek Tomasz |
extr |
m |
Poland |
06:00:00 |
11:24:58 |
05:24:58 |
8 |
|
7 |
| 58 |
Lenczowski Jan |
extr |
m |
Poland |
06:00:00 |
11:27:04 |
05:27:04 |
9 |
|
8 |
| 67 |
Surmonin Serguey |
extr |
m |
Russia |
06:00:00 |
11:29:34 |
05:29:34 |
10 |
|
9 |
| 71 |
Szymczak Robert |
extr |
m |
Poland |
06:00:00 |
12:11:31 |
06:11:31 |
11 |
|
10 |
| 56 |
Kozub Wojciech |
extr |
m |
Poland |
06:00:00 |
12:25:56 |
06:25:56 |
12 |
|
11 |
| 27 |
Khitrikova Maria |
extr |
f |
Ukraine |
06:00:00 |
12:29:52 |
06:29:52 |
13 |
2 |
|
| 5 |
Kuznetsov Vladimir |
extr |
m |
Russia |
06:00:00 |
12:33:14 |
06:33:14 |
14 |
|
|
Po lewej kierownik Artur Hajzer po ukończeniu biegu na 10 pozycji. Przed nim na szczycie zameldował się Grzegorz Wiercioch (zdjęcie z prawej). Obaj Panowie wygraliby swoje kategorie wiekowe gdyby takie były klasyfikowane.
(fot. Monika Strojny/speleoteam.pl)
|
|
Oto pełne wyniki z trasy Classic:
| Nr |
Name |
Class |
Sex |
Country |
Barrels |
Top |
Result |
Rating |
F |
M |
| 65 |
Puchinin Andrew |
classic |
m |
Kazakhstan |
7:00:00 |
9:34:33 |
02:34:33 |
1 |
|
1 |
| 68 |
Kruglov Oleg |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
9:46:16 |
02:46:16 |
2 |
|
2 |
| 7 |
Proshenko Anton |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
9:52:09 |
02:52:09 |
3 |
|
3 |
| 23 |
Gubanov Roman |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
10:01:46 |
03:01:46 |
4 |
|
4 |
| 66 |
Gajdzinski Krzysztof |
classic |
m |
Poland |
7:00:00 |
10:07:36 |
03:07:36 |
5 |
|
5 |
| 25 |
Shiraliev Movsun |
classic |
m |
Azerbaijan |
7:00:00 |
10:20:42 |
03:20:42 |
6 |
|
6 |
| 21 |
Stefanishina Oksana |
classic |
k |
Russia |
7:00:00 |
10:22:01 |
03:22:01 |
7 |
1 |
|
| 12 |
Sgadov Yuri |
classic |
m |
Ukraine |
7:00:00 |
10:41:48 |
03:41:48 |
8 |
|
7 |
| 62 |
Wiercioch Grzegorz |
classic |
m |
Poland |
7:00:00 |
10:45:15 |
03:45:15 |
9 |
|
8 |
| 18 |
Semenov Mikhail |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
10:49:31 |
03:49:31 |
10 |
|
9 |
| 74 |
Hajzer Artur |
classic |
m |
Poland |
7:00:00 |
10:50:59 |
03:50:59 |
11 |
|
10 |
| 14 |
Kravets Konstantin |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
11:04:12 |
04:04:12 |
12 |
|
11 |
| 63 |
Vershinnikov Yuri |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
11:04:44 |
04:04:44 |
13 |
|
12 |
| 15 |
Abisalov Anatoly |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
11:12:32 |
04:12:32 |
14 |
|
13 |
| 20 |
Korshunov Boris |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
11:16:03 |
04:16:03 |
15 |
|
14 |
| 61 |
Zyszkowska Justyna |
classic |
k |
Poland |
7:00:00 |
11:19:59 |
04:19:59 |
16 |
2 |
|
| 22 |
Kolyshev Serguey |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
11:23:25 |
04:23:25 |
17 |
|
15 |
| 6 |
Slastennikov Yuri |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
11:37:36 |
04:37:36 |
18 |
|
16 |
| 46 |
Novak Oksana |
classic |
k |
Ukraine |
7:00:00 |
11:42:06 |
04:42:06 |
19 |
3 |
17 |
| 70 |
Sazonov Alexey |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
11:43:48 |
04:43:48 |
20 |
|
17 |
| 9 |
Mehtiev Ruslan |
classic |
m |
Azerbaijan |
7:00:00 |
12:21:14 |
05:21:14 |
21 |
|
18 |
| 4 |
Erokhin Dmitry |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
12:42:15 |
05:42:15 |
22 |
|
19 |
| 1 |
Kondratjuk Anatoly |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
12:54:58 |
05:54:58 |
23 |
|
20 |
| 3 |
Kamenskih Alexander |
classic |
m |
Russia |
7:00:00 |
13:02:09 |
06:02:09 |
24 |
|
21 |
| 11 |
Bokov Vassily |
classic |
m |
Ukraine |
7:00:00 |
13:16:25 |
06:16:25 |
25 |
|
22 |
Elbrus to nie stadion
Należy podkreślić, że trasa na Elbrus to nie jest stadionowa bieżnia. Występują tu wszystkie wysokogórskie zagrożenia i zjawiska: rozrzedzone powietrze, niskie ciśnienie, mróz, huragany, zagrożenia obiektywne i subiektywne związane z poruszaniem się w terenie górskim - lodowcowym. W pogodny i spokojny dzień wyniki mogą być znacznie lepsze. O idealne warunki jednak na Elbrusie trudno. W tym roku z/w na warunki (śnieżyca, burza, zadymka u góry i deszcz na dole) start był przeniesiony z 23 na dzień następny. 24 zdołano przeprowadzić wyścig pomimo b.silnego wiatru o sile 80 km/h i mrozu.
|
|
Zdjęcia wykonane w dniu zawodów na wysokości ok. 5000 m. Siła wiatru to stałe 80 km/h, w porywach do 100 km/h, na szczycie odnotowano 130 km/h (fot. Monika Strojny/speleoteam.pl)
Na zdjęciu poniżej J. Lenczowski korzysta z kubka herbaty podanego przez obsługę zawodów |
 |
Wiadomość o wspaniałym wyniku i rekordzie Polaka błyskawicznie rozeszła się po dolinie Baksan, wśród miejscowych dla których Elbrus jest symbolem siły i wielkości ducha jak i w całym środowisku wspinaczkowym Rosji, Polski, Kazachstanu, Ukrainy, Europy Zachodniej i całego świata. Ci którzy są w stanie wbiec na Elbrus w tak fantastycznie krótkim czasie cieszą się w Rosji i na Kaukazie specjalnym respektem.
|
|
|
|
Zawody opóźniły się o jeden dzień, dlatego dekoracja odbyła się w późnych godzinach wieczornych
(fot. Monika Strojny/speleoteam.pl) |
Zdjęcia: Monika Strojny/www.speleoteam.pl
Oto niektóre z medialnych nagłówków:
Podczas aklimatyzacji i całego pobytu pod Elbrusem polski zespół był bardzo zgrany - panowała bardzo dobra atmosfera(fot. Monika Strojny/speleoteam.pl)
Na polskim rynku medialnym partnerem przedsięwzięcia był portal wspinanie.pl, który
odpowiadał fachowo na zapytania mediów z całego kraju i dystrybuował informacje o zawodach.
O zawodach i sukcesach Polaków napisały główne tytuły prasowe: Wprost24, Rzeczpospolita, National Geographic, Dziennikpolski24, Interia.pl, Sport onet, Sport.pl, Sportrmf.pl , rmf24, Głos Rosji, salon24, Dziennik Zachodni i wszystkie portale specjalistyczne biegowe, górskie itd.
Serwis fotograficzny i wysyłkę relacji obsługiwała na miejscu Monika Strojny z grupy Speleoteam.pl.
Udział polskiej ekipy w "Elbrus Race" był elementem przygotowań i realizacji programu "Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015". Polski monopol na zdobywanie ośmiotysięczników zimą został przełamany przez m.in. Kazacha Denisa Urubko (zdobył zimą Makalu w 2009 r.) - dotychczasowego posiadacza rekordu w kategorii Extreme na Elbrusie. Himalaiści Rosyjscy i Kazachscy stanowią aktualnie czołówkę światową. Konfrontacja i ich wynikami na Elbrusie miała być źródłem oceny polskich możliwości o też istotnym znaczeniu psychologicznym dla polskich ekip w wyruszających w Himalaje.
Występ na Elbrusie to też konieczność uzmysłowienia sobie jak ważnym elementem wyczynowego himalaizmu w dzisiejszych czasach jest tzw. atletyka wysokogórska (obok techniki, psychiki, doświadczenia/taktyki). [zawody na Elbrusie to nie jest alpinizm a jedynie jeden z elementów niezbędnych do sportowego wyczynu wysokogórskiego].
Andrzej Bargiel podczas sesji fotograficznej dla swoich sponsorów. W tle szczyt Elbrusa.
(fot. Monika Strojny/speleoteam.pl)
Zawody na Elbrusie dowiodły, że atletyka wysokogórska, dotąd specjalność Rosjan, Kazachów i pojedynczych indywidualności z zachodu, może być i już jest też silną polską domeną. Rosjanie nie byli w stanie wystawić tylu zawodników co Polacy w kategorii Extreme - ilość startujących była rekordowa - i co najważniejsze wszyscy ukończyli wyścig w dobrym stylu. Są wśród nich kandydaci zarówno na najbliższą wyprawę zimową jak i na wyprawy w latach następnych.
Ich dobry wynik to efekt m.in. indywidualnych programów treningowych, układanych pod kątem specyfiki dyscyplin wysokogórskich i współpracy z AWF w Katowicach im. Jerzego Kukuczki i pracy dr Zbigniewa Borka. Przygotowania do startu trwał od roku do 6 miesięcy. Cieszymy się, że dały tak dobry efekt. Sam Andrzej Bargiel - zawodnik w ski alpiniźmie klubu TKN Tatra Team - trenuje od 6 lat pod okiem trenera klubowego Piotra Sadowskiego i notowany jest w pierwszej 10 najlepszych ski alpinistów świata. Jest to wspaniały dowód na to jak wiele ski alpinizm może wnieść do alpinizmu i jak bardzo uzasadnione jest istnienie tej dyscypliny w ramach PZA.
Szczegóły techniczne i organizacyjne:
Ekipa wyjechała z kraju w dniach 11 (pociąg) i 14 (samolot) września. Proces aklimatyzacji rozpoczął się 14 i 15 września i trwał aż do dnia kwalifikacji 21 września. Mając na uwadze fakt, że start w kategorii Extreme, gdzie 3 km przewyższenia do wys. Blisko 6000 m pokonuje się w zaledwie parę godzin - niesie za sobą duże ryzyko zdrowotne i inne zagrożenia - zdecydowano, że proces aklimatyzacji musi być przeprowadzony bardzo solidnie:
- A.Hajzer i R.Szymczak spędzili noc na samym szczycie Elbrusa w namiotach
- P.Karolczak, K.Tekieli, K.Gajdziński spędzili noc w schronie na 5300
- Andrzej Bargiel i Jan Lenczowski spali nisko, na 4000 m ale zdobyli szczyty Elbrusa przed zawodami dwukrotnie.
Jeszcze jedno zdjęcie zespołu z Elbrusem w tle
(fot. Monika Strojny/speleoteam.pl)
Co do tego, który z wymienionych sposobów aklimatyzacji jest najkorzystniejszy dla startu w zawodach nauka fizjologii wysiłku, czy medycyna wysokogórska nie dają jednoznacznej odpowiedzi.
Aklimatyzacyjny camp na szczycie Elbrusa
Po prawej A. Hajzer i R. Szymczak na szczycie Elbrusa.
fot. Aleksandra Szymczak |
|
Zawodnicy startowali w lekkiej odzieży sportowej (bielizna termoaktywna i lekkie kurtki oddychające) i lekkich butach trailowych, w rakach aluminiowych lub typu "spike". Jeden zawodnik miał buty oszczepnicze. Andrzej Bargiel z powodu mrozu zdecydował się nie podejmować próby ubierania raków (zgrabiałe ręce) i wbiegł na ten wysoki szczyt w zwykłym miękkim obuwiu sportowym z mocnym protektorem.
Z pewnością był to sprzęt i odzież w tych warunkach wyczynowy nie do zastosowania w ramach standardowych wspinaczek na tej wysokości. Z powodu dużego mrozu w butach stosowano ogrzewacze chemiczne. Zawodnicy tracili czucie w palcach u rąk - rozcieranie spowolniło tempo podbiegu. Startujący w Extreme skorzystać mogli z jednego depozytu na 3700. Startujący w Clasic nie mieli prawa do depozytów. Były 3 punkty z napojami (1 kubek herbaty na zawodnika) na Skałach Pastuchwa, na przełęczy i na szczycie. Zawodnicy mieli własne napoje na plecach w systemie Camelback i średnio po 4 żele energetyczne.
Trasa była zabezpieczona medycznie i przez nestorów himalaizmu Rosyjskiego - uczestników legendarnych wypraw radzieckich na Everest 1982, Kangchenjungę 1989.
Sędzią głównym był Władimir Shopin - autor pierwszego zimowego wejścia na Pik Komunizma 1986. Legenda rosyjskiego himalaizmu Borys Korshunow pomimo zaawansowanego wieku (75 lat, wielokrotny posiadacz tytułu Śnieżnej Pantery) jest ciągle w fenomenalnie doskonałej formie i po raz kolejny stratował w zawodach z bardzo dobrym efektem. Spotkanie z tymi ludźmi stanowiło dla nas cenne spotkanie z historią i jej jakością.
Każdy z zawodników - pod groźbą dyskwalifikacji - był zobligowany do powrotu do schroniska na 3700 przed godziną 15.00 (względy bezpieczeństwa).
Organizatorami zawodów byli:
- firma Top Sport Travel
- Ministerstwo Sportu i Turystyki Kabardyno-Bałkari
- Związki Alpinizmu Moskwy, Petersburga, Krasnojarska, Kazachstanu, Azerbejdżanu, Kabardyno-Balkari
Sponsorzy:
- Bask,
- Sivera,
- Fundusz Pamięci Anatolija Boukrejewa
Partnerem medialnym portal russianclimb.com.
Na otwarciu zawodów, od lewej: R. Gubanow, J. Żyszkowska, K.Gajdziński G. Wiercioch, P. Karolczk, A. Hajzer i legenda rosyjskiego alpinizmu oraz himalaizmu 75-letni Borys Korszunow.
(fot. Aleksandra Szymczak)
Wyjazd polskiej ekipy był możliwy dzięki dotacji celowej Ministerstwa Sportu, wsparciu Polskiego Związku Alpinizmu, Fundacji Kukuczki i pracy organizacyjnej Krzysztofa Gajdzińskiego (kierownik organizacyjny). Konieczny, długi proces aklimatyzacyjny i podróż (2 dni non stop w jedną stronę) są poważnym utrudnieniem w starcie i uciążliwym elementem kosztotwórczym. Poza tym na koszt startu wpływ miały:
- opłaty parkowe i za zezwolenie na wejście na szczyt
- wielokrotne wjazdy (min. 5 razy) kolejką
- opłata wizowa
- wykup vouchera
- itd.
Ekipa korzystała z hotelu Wierszina w Azau - przyzwoita klasa turystyczna za dobrą cenę z możliwością odnowy biologicznej - i z noclegów na wysokości w schronach typu beczka i wagonczik w podobnej cenie.
Kierownik wyjazdu
Artur Hajzer
|
