Favresse Team - cz. III

Po wytyczeniu nowych linii w rejonie Upernavik, belgijsko-amerykański zespół Nico i Olivier Favresse, Sean Villanueva, Ben Ditto z kapitanem Bobem Sheptonem wyruszyli w drogę powrotną do domu. Ich droga w południowego końca Grenlandii i fiordów przylądka Farewell była przerywana trzykrotnie.

Po raz pierwszy zatrzymali się na wyspie Quvernit. Wypatrzyli tam ścianę o zachodniej wystawie, wysokości około 550 metrów, pokrytą siatką pionowych rys. Podzieleni na dwa zespoły wytyczyli dwie równoległe, ok. 450-metrowe drogi pokonujące lewą część ściany. Szczyt, który stał się przedmiotem ich zainteresowania nazwali Shepton Spire (nawiązanie do znajdującej się w Karakorum Shipton Spire, a jednocześnie nazwa została nadana na cześć ich kapitana Boba Sheptona).

Druga przerwa w podróży była wyjątkowa bowiem braciszkowie Favresse namówili 75-letniego Sheptona (kiedyś aktywnego wspinacza) do "założenia butów wspinaczkowych" i postanowili poprowadzić nową drogę na jednym z klifów startując wprost z łodzi. Mając na uwadze, że Shepton ostatni raz wspinał się w 1977 roku wybrana przez nich linia miała być krótka i łatwa. W ścianie okazało się, że wcale nie jest tak łatwo, a droga liczyła aż 500 metrów długości. Po wspinaczce sędziwy kapitan stwierdził, że to z pewnością ostatnia droga, jaką przeszedł w życiu, co odzwierciedla też sama nazwa Never Again.

Bob Shepton na nowej drodze "Never Again"
(fot. Arch. Favresse)

Trzeci przystanek w żegludze zaowocował dwiema nowymi drogami (znów w dwóch niezależnych zespołach) na ścianie nazwanej Close Call Wall. Chcąc uniknąć dźwigania przez ścianę zestawu dużych, ciężkich mechaników i kości wybrali za cel rysę na palce. Jakże wielkie było ich zdziwienie, kiedy droga okazała się 14-wyciągową wspinaczką w solidnych rysach, ale off-width. Wspinaczka obfitowała w sytuacje mrożące krew w żyłach, jak ta kiedy Nico odpadł 15 metrów z ważącym około 200 kg luźnym blokiem prosto na stanowisko.

Ben Ditto walczy w rysie, która miała być rysą na palce
(fot. Arch. Favresse)

Wspinaczka zakończyła się na południowym wierzchołku wyższego szczytu, więc następnego dnia po zimnym biwaku przeszli długą grań schodząc na północ przez niższy wierzchołek i dalej na północ. Na łódź dotarli po 38 godzinach od jej opuszczenia. Jedna z dróg została nazwana Chloe dla upamiętnienia Chloe Graftiaux, 23-letniej belgijskiej alpinistki, która zginęła w sierpniu na Aiguille Noire de Peuterey w Alpach.

Belgowie i Amerykanin nie zdawali sobie sprawy, że wszystkie trzy wierzchołki masywu zostały zdobyte w 2004 roku przez mocny zespół niemiecko-szwajcarski Tom Holzhauser, Caro Morel, Michi Tresch, Jvan Tresch, Michi Wyser, Toni Lamprecht i Wanja Reichel, który wytyczył na nich drogi o trudnościach sięgających stopnia 7c.

Obecnie cały zespół jest gdzieś na Atlantyku w drodze do domu.