7 czerwca 2010

C2 stoi, a głowa boli - nasi na Nanga Parbat

3 czerwca 2010 około 17-tej, po 12 godzinach walki Robert Kaźmierski, Rafał Fronia i Artur Hajzer założyli w końcu obóz II (C2) na drodze Kinshofera na Nanga Parbat.

Nanga Parbat - przebieg drogi
(fot. Bogdan Jankowski)

Była to piąta aktywność w kuluarze powyżej obozu I, która ostatecznie zakończyła batalię o obóz drugi. Zużyliśmy do tego miejsca aż 2100 m lin poręczowych w miejsce planowanych 1200 m. W piątym wyjściu dzieliło nas od obozu II 200 m tzw. ściany Kinshofera (a nie 50 m jak wcześniej podano).

Późniejsze od oczekiwanego założenie obozu II wzbudziło sporą konfuzję kierownika i zespołu. Padły nawet, po raz pierwszy na naszej wyprawie ze strony kierownika, słowa niecenzuralne.

Sama ściana Kinshofera ma 3 części:

• wejście pod piony 60° - 50 m
• 3 skalne progi z drabinkami 70-90° o łącznej dokładnej wysokości 100 m
• wyjście terenem śnieżnym ok. 70 m do platformy namiotowej obozu II na 6000 m.

Artur Hajzer w skałach przed obozem C2

Ogromny wysiłek plus wysokość 6000 m spowodowały u Artura i Rafała cechy choroby wysokościowej. Po konsultacji z lekarzem wyprawy Robertem Szymczakiem, Robert Kaźmierski "Kaziu" skorzystał z apteczki ratunkowej, w którą wyposażony jest każdy uczestnik wyprawy i podał swoim partnerom wspinaczkowym Deksametazon domięśniowo (przez spodnie, jak w amerykańskim filmie wojennym) oraz Cordafen doustnie. 

Tlen pod ścianę Kinshofera doniósł w nocy Jarek Gawrysiak. Działo się to w warunkach załamania pogody, ale poszło sprawnie. W bazie pozostała jedynie Ola Dzik, ale nie z powodu dyskryminacji ze względu na płeć, lecz z powodu doskonałej znajomości języka angielskiego i ewentualnej konieczności telefonowania do agencji po helikopter :-). 

Oczywiście Artur i Rafał o własnych siłach zdołali zejść do bazy. Cała akcja scaliła zespół - w sytuacji zagrożenia działamy logicznie i sprawnie :-).

Poszkodowani utrzymują, iż podanie Cordafenu na krótki, płytki i szybki oddech było niepotrzebne, bo zadyszka była efektem zbyt dusznego, ciasnego i szczelnie obsypanego namiotu, który himalaiści powinni po prostu lekko otworzyć. Kiedy to zrobiono dolegliwości (zadyszka, ból głowy) ustąpiły :-).

Wszyscy jesteśmy cali i zdrowi w bazie. Czekamy na poprawę pogody.

Od 6 czerwca ma zacząć się poprawiać. Tylko kto podciągnie teraz ten tlen z podstawy ściany Kinshofera do C2? :-).

Kierownik Hajzer zapowiedział, że nie wychodzi z bazy dopóki nie powstanie obóz III - załodze dał pod rozwagę, czy woli poręczować, czy też biegać z tlenem medycznym za nim po obozach :-).

Pozdrawiamy
Artur Hajzer, Robert Szymczak
i Załoga wyprawy unifikacyjnej PZA

PS. Wyprawa unifikacyjna PZA jest jedyną działającą na Nanga Parbat 8126. Celem jest droga Kinshofera od strony Diamir.