25 maja 2010

Końcówka sezonu w kanadyjskich Rockies

Koniec sezonu w Kanadyjskich Górach Skalistych zakończył się mocnym akcentem w postaci wytyczenia trzech nowych dróg.

Ściana Tangle Ridge z nowymi drogami z kwietnia i maja 2010 biegnącymi widocznymi lodospadami. Od lewej "Undertow"(WI6), "Can't Touch This" (WI5+ M6) i "Boobquake" (WI4+ M5)
(fot.  Rafał Sławiński)

W połowie kwietnia Steve Holeczi, J. Mills i Mike Verway wytyczyli na Tangle Ridge koło Columbia Icefield w prowincji Alberta 120 metrową  Shades of Beauty WI4. Smaczku drodze dodaje długie podejście (trzy godziny od drogi) i jeszcze dłuższe zejście po wspinaczce do miejsca biwaku u podnóża ściany.

Następnego dnia ten sam zespół  na tej samej ścianie zespół wytyczył Undertow (V WI6, około 600 m). Droga oferuje 10 wyciągów w lodzie, głównie WI4 - WI5, z kluczowym miejscem za WI6 pod sam koniec. Powyżej znajdował się jeszcze spory odcinek łatwego lodu doprowadzający do odstrzelonego seraka, który zespół ominął szerokim łukiem, aby osiągnąć grań szczytową. Mills określił drogę, jako najdłuższy lodospad, jaki udało mu się przejść, zdecydowanie trudniejszy od znanego klasyka Rockies Polar Cirrus (V, WI 5), trzymający bowiem trudności na całej długości i bez większych pól śnieżnych.

Na pojawienie się chętnych do powtórzenia nie trzeba było długo czekać. Tydzień później drugiego przejścia dokonał zespół Dana Ruddy i Ian Welsted. Razem z nimi pod ścianą pojawili się Rafał Sławiński i Eamonn Walsh, którzy postanowili poprowadzić niezależną linię, bardziej na prawo. Efektem jest Boobquake (WI4+ M5, ok. 10 wyciągów).

Zafascynowani odkryciem Sławiński i Walsh nie zrazili się kilkugodzinnym podejściem pod Tangle Ridge i pojawili się tam ponownie w kolejny weekend. Tym razem z towarzyszącym im Simonem Parsonsem obrali za cel środkową linię lodu, w połowie której wisiał nie najlepiej wyglądający lodowy sopel. Po kilku średnio trudnych wyciągach prowadzący Sławiński dotarł do niego i stwierdził, że jest zbyt kruchy, by na niego wejść. Niemniej okazał się pomocny przy pokonaniu przewieszonej skalnej ściany, gdzie po osadzeniu kilku haków i wykonaniu trawersu Sławiński osiągnął dobry lód ponad soplem. W opadzie świeżego śniegu i sypiących się pyłówkach, zespół pokonał końcowe śnieżne zbocze kończąc drogę, którą adekwatnie do znajdującej się na niej formacji nazwali Can't Touch This (WI5+ M6).

Rafał Sławiński w kluczowym miejscu "Can't Touch This"
(fot. Eamonn Walsh)

Następnego dnia w niedzielę Sławiński i Walsh napisali ostatni rozdział swojej "trylogii na Tangle Ridge" dokonując powtórzenia Undertow. Sławiński określił drogę jako jedną z najlepszych lodowych wspinaczek w Rockies.

Wilan

Źródła: Alpinist

Więcej o ostatnich wydarzeniach w Rockies na blogu Rafała Sławińskiego.