12 kwietnia 2010

Kinga na 8c - relacja i film

Obiecana relacja Konrada ze świątecznego wypadu do Ospu:

Jest coś smutnego i nudnego w powrotach do znanych rejonów skalnych. Szczególnie tych szybkich. Dziesięciogodzinna jazda do Ospu dłuży się niemiłosiernie, mapa staje się niepotrzebna, duże miasta na trasie znamy na pamięć - Graz, Maribor, Lubljana...

Kinga Ociepka

Na miejscu krzonowania widać pozostałości po porzedniej wizycie - niedopalone drewno w ognisku, uklepaną trawę w miejscu, gdzie stał namiot. Na parkingu pod skałami pięć z dziesięciu samochodów ma polską tablicę rejestracyjną. Podejście pod Misję Pec tonie w błocie, to znak, że padało więcej niż poprzednio. Pod ścianą spotykamy dobrych znajomych - Tomę Wójcika i Jędrka Baranowskiego z Zakopanego oraz piekielnie mocnego Łukasza Dudka.

Drogi, które zostawialiśmy przed miesiącem, czekają na nas w tym samym miejscu, niezmienione. W głowie rodzi się pytanie, czy moc którą dysponujemy w tym momencie jest większa niż ostatnio? Pojawiają się wątpliwości, czy czas dzielący oba wypady został dobrze wykorzystany, czy odpoczynki między powtórzeniami podczas treningu interwałowego nie powinny być krótsze i czy nie za szybko odpuściłem zrobienie campusa na dwójkach po nowych krawądkach Bogdana Rokosza?

Jest też coś dobrego w szybkich powrotach. Nie trzeba od nowa patentować drogi, każdy ruch zna się doskonale. Nie tylko potrafię zwizualizować drogę w każdym miejscu i czasie, ale moje ciało automatycznie i błyskawicznie reaguje na znane sobie bodźce - ostre wyżłobienie pod kciukiem na kluczowym oblaku, dziwny kąt nachylenia stopnia przy ostatnim trudnym ruchu, czy irytujący ekspres z pamięcią na grzejącym pasażu.

Pierwszego dnia, od razu po rozgrzewce wbijam się w Strelovoda i już w pierwszej próbie dochodzę dalej niż na poprzednim wyjeździe. Zasługa treningu? Nie, raczej tej magicznej pamięci ruchowej. W drugiej próbie wyjeżdża mi ręka na końcu trawersu. W trzeciej próbie wpinam się do łańcucha.

Kindze też idzie wspaniale, wszystkie niewiadome po kilku próbach zyskują rozwiązanie. Następnego dnia Kinga odbywa trening wytrzymałościowy na Strelovodzie, a ja patentuję Konec Mira i dwa razy spadam po najtrudniejszym miejscu, już na Missing Drinku. Po dniu odpoczynkowym Kinga w pierwszej próbie robi Strelovoda. Ja jeszcze raz spadam na Missing Drinku i zostawiam siły na następny dzień. Pierwszą próbę wykorzystuję na dogrzewkę i po zrobieniu najtrudniejszego miejsca biorę blok. Niełatwa decyzja, ale słuszna. W drugiej próbie czuję się doskonale, ale spadam z powodu roztrzęsienia. W trzeciej próbie, przy wspaniałym dopingu dochodzę do końca. Udany wyjazd. Następny już za niedługo, tym razem nie do Ospu.  

Kinga i Konrad

Ale ponieważ nikomu nie chce się czytać o tym, jak mocna jest Kinga.... Umieściłem film pod tekstem, bo inaczej nikt by go nie przeczytał.

Konrad Ociepka

Od redakcji:

Duże gratulacje dla Kingi (The North Face, Five Ten, AMC). Przede wszystkim za udany powrót na skalne ściany po serii pechowych kontuzji. Prowadząc Strelovoda Kinga zanotowała swoje najlepsze przejście w dorobku. Przypomnijmy, że o trudności 8c otarła się już w 2004 roku, przechodząc Geminis (przecenioną później na 8b+) w Rodelarze, za co odebrała nagrodę "Jedynki" podczas IV Krakowskiego Festiwalu Górskiego. Co więcej, poprowadzenie przez Kingę Strelovoda jest najlepszym polskim przejściem kobiecym od kilku lat. W 2007 roku 8c pokonała Ola Taistra, przechodząc Die Hard w Ferentillo.