7 kwietnia 2010

O zawiłości skali bulderowej - Nalle Hukkataival

Ciekawą wypowiedź a propos skali bulderowej umieścił ostatnio na swoim blogu świetny fiński bulderowiec Nalle Hukkataival. Interesujący temat zwłaszcza w kontekście powstania w przeciągu ostatnich tygodni/miesięcy dwóch problemów, które autorzy zdecydowali się wycenić na absolutny top 8C+*. Skąd tak odważna wycena V16/8C+, w momencie kiedy stopnień V15/8C  nie został do końca zdefiniowany?

Fin nie oskarża i nie podważa, raczej zadaje pytania o standardy w bulderowej skali trudności, a raczej ich brak. Zwraca uwagę na płynność i ogromną pojemność stopnia 8C, który kiedyś wydawał się absolutnym punktem odniesienia dla innych problemów. Tymczasem na przykładzie przynajmniej kilku słynnych klasyków, wydawałoby się nie do podważenia, okazało się, że magiczną wycenę można po latach zdegradować. Tak było w przypadku Dreamtime Freda Nicole w Cresiano, pierwszego 8C na świecie (2000 rok), czy powstałego dwa lata później, anonsowanego jako mocny w swoim stopniu New Base Line Bernda Zangerla w Magic Wood. Tymczasem obydwie linie przeceniono po latach na V14/8B+.

Dave Graham pod swoim "Story of Two Worlds" w Crestiano (2005), nowy standard trudności 8C (fot. nalle-hukkataival.blogspot.com)

Poniżej kilka innych przykładów degradacji:

• The Never-ending Story z 8C na 8B+
• El Techo de los Tres B's z 8C na 8B
• Banshousha z 8C na 8B
• Memento (Bern Zangerl, 2005) z 8C+ na 8B+
• Amandla z 8C+ na 8B+
• Terremer z 8C+ na 8C
• Ode to the modern man z 8C na 8B+
• Kheops assis z 8C na 8B+

Dodajmy do tego jeszcze Tonino'78 Mauro Calibaniego w Meschia (Włochy) z 2004 roku.

Obecnie duża część proponowanych 8C lub 8C+ zostało przecenionych pół stopnia lub nawet stopień w dół. Problem w tym, że tak naprawdę niewielu wspinaczy stara się zdefiniować 8C. Próbuje Nalle i próbuje chociażby podawany za przykład przez Fina Dave Graham. Czy wycenienie problemu może opierać się jedynie lub głównie w oparciu o odczucie "to najtrudniejsze, co do tej pory zrobiłem"? Może tak, może nie...

Mimo, że autorski Livin Large w Rocklands Nalle uznał na swoją najmocniejszą wspinaczkę, ba, dużo mocniejszą niż pozostałe robione przez niego 8C, zdecydował się "tylko" na wycenę 8C. Bowiem to właśnie ten stopień Fin uważa wciąż za granicę trudności w bulderingu. Stopień, który należy doprecyzować. Dlaczego zawsze musimy rzucać najwyższą pierwszą wycenę i czekać na jej obniżenie. Dlaczego nigdy nie jest odwrotnie? - zastanawia się Hukkataival. Może po części to wina mediów, które często wywierają presję na profesjonalnych wspinaczy, może (choć niekoniecznie) chęć pojawienia się na okładce i zaistnienia w wielkim świecie.

Nalle Hukkataival na "Livin Large" V15 w Rocklands
(fot. nalle-hukkataival.blogspot.com)

W tym świetle ciekawie rysuje się przyszłość dwóch ostatnich ekstremów spod znaku 8C+. Powtórzenia pokażą, całkiem prawdopodobne, że nie pierwsze i nie drugie, czy będziemy mieć nowy standard w stopniu 8C+. Ale tego dowiemy się pewnie za dobrych kilka lat...

Więcej na blogu Nalle Hukkataivala.

***

Lucid Dreaming V16/8C+ Paula Robinsona w Buttermilks (USA). Nowość jest wersją sit start do Rastaman Vibration (8A+, Jared Roth, 2002). Natomiast końcówka to psychiczna płytka na Evilution (V12).

The Game V16/8C+ Daniela Woodsa w Boulder Canyon (USA). Ekstrem w dachu, liczący osiem ruchów.

Brunka

Źródła: nalle-hukkataival.blogspot.com