Szwajcarski zespół w składzie Nina Caprez, Giovanni Quirici i Stephan Siegrist, wspólnie z austriackim wspinaczem Davidem Lamą działał w jednym z najbardziej niesamowitych rejonów górskich byłego ZSRR, leżącym na terenie Kirgistanu Karawaszynie.
Pierwotnym planem zespołu było wytyczenie nowej klasycznej drogi na 900 metrowej północno-zachodniej ścianie Asana (5230 m) w Dolinie Kara-su. Większość z dróg biegnących tą ścianą wymaga standardowej bigwallowej taktyki i użycia techniki hakowej. Niemniej znajdują się tu także w pełni klasyczne drogi, jak biegnąca prawym filarem Droga Alperina z 1986 (obecnie 6c+) i uklasyczniona w 2006 roku przez Australijczyków Droga Pogoriełowa (1986), która obecnie wyceniona jest na 5.11d.
Caprez i Lama znaleźli interesującą linię wspinaczki na ścianie, ale jednocześnie odkryli, że po dwóch wyciągach dalsza wspinaczka bez użycia hakówki nie jest możliwa. Rozczarowani powrócili do bazy, gdzie od członka rosyjskiego zespołu dowiedzieli się, że wytyczenie nowej drogi na ścianie będzie problematyczne, a nawet niemożliwe, ponieważ teren, którym nie wiodą jeszcze żadne drogi oferuje bardzo złej jakości skałę.
Szwajcarsko-austriacki zespół zmienił więc plany i obrał za cel Drogę Timofeeva biegnącą w prawej części ściany. Droga wytyczona w 1988 roku przez A. Timofeeva i towarzyszy w większości z zastosowaniem techniki hakowej reprezentowała wówczas najwyższy rosyjski stopień trudności 6B. Droga dość szybko stała się popularna, a jej wycena obniżona została do 6A. Z czasem też zaczęto uklasyczniać poszczególne odcinki hakowe. W 2006 roku drogę przeszedł polski zespół Jurek Stefański i Jan Kuczera wyceniając na 7a A3.
Wspinaczka na "Drodze Timofeeva"
(fot. Rainer Eder)
Po zaporęczowaniu ściany, austriacko-szwajcarski zespół rozpoczął pracę nad 17 wyciągową drogą. Pierwsze cztery wyciągi oferowały trudną wspinaczkę w płytach o trudnościach 7b+. Następnie linia drogi biegnie przez fragment ściany z dużymi flejkami, które prowadzą do systemu fantastycznych rys o wycenie 7a i 7b wyprowadzających na szczyt. Zespół potrzebował pięciu dni, by sfinalizować ostatecznie przejście RP (niestety bez Davida, który musiał opuścić Kirgizję wcześniej ze względu na zawody Pucharu Świata).
Po tym przejściu pozostała trójka przeniosła się z doliny Kara-su do sąsiedniej Ak-su. Tu cała czwórka (Siegrist razem z Sébastienem Pochon, który przebywał w tym samym czasie w dolinie) dokonali szybkiego przejścia Pieriestroyka crack na Russian Tower (aka Pik Slesov) 4250 m. Droga ta, będąca wizytówką zachodniej ściany, została wytyczona przez francuski zespół w 1991 roku, a jej pierwotna wycena opiewała na 7a A2 (w większości 6c). Dwa lata później linia została pokonana z użyciem hakówki tylko na jednym wyciągu przez Francois Pallandre (zaproponował on wycenę 7a/7b). W końcu w 1995 roku Greg Child i Lynn Hill w 28 godzinnej wspinaczce non-stop uklasycznili całą drogę, proponując wycenę 7b.
Wspinanie na "Pieriestroyka crack" (fot. Nina Caprez)
Szwajcarzy przeszli drogę w czasie 8 godzin, przy czym Siegrist, który prowadził wszystkie wyciągi, pokonał je on-sight. Nie sposób tu nie wspomnieć o pierwszym przejściu on-sight tej drogi, które należy do polskiego zespołu Adam Pustelnik, Pawel Pustelnik i Sławek Cyndecki (2006 rok).
