23 czerwca 2009

Mur Skwirczyńskiego

Nikt nie przypuszczał, że tak szybko przyjdzie nam mierzyć się ze spuścizną, jaką pozostawił po sobie Andrzej Skwirczyński. Przy okazji prac nad przewodnikami po dolinach Kobylańskiej i Będkowskiej miałem okazję wielokrotnie konsultować się z Nim na temat jego działalności w tych rejonach. Jednak od czasu pierwszego wydania przewodnika po Kobylanach, Andrzej był już właściwie stałym gościem w redakcji, coraz to dzieląc się swoimi wspinaczkowymi odkryciami w skałkach. Odkryciami, bo w tych kategoriach należy postrzegać jego działalność w wielu zakątkach Jury Krakowskiej.

Andrzej Skwirczyński podczas prac
(fot. Anna Fischer)

Podejście do eksploracji połaci skalnych, jakie zaproponował i, co ważne, z powodzeniem realizował, stanowiło mentalny przełom dla wszystkich osób oddanych tworzeniu nowych dróg pod Krakowem. Okazało się, że możliwe jest odzyskiwanie dla wspinania, wydawać się mogło, straconych wcześniej terenów. Nie ma najmniejszej wątpliwości, że eksploracyjny wkład Andrzeja znacząco wykracza ponad to, czego sam (i przy wsparciu przyjaciół) bezpośrednio dokonał. Pozytywny przykład, jaki stanowiły rejony odsłonięte i otwarte dla ogółu wspinaczy dzięki jego działalności, wskazały kierunki prac w Dolince Brzoskwinki, w Wąwozie Półrzeczki, na Łysej Kleszczowskiej i na innych skałach.

Nie ma wątpliwości, że działalność Andrzeja nakreśliła nowe ramy eksploracji skałek podkrakowskich i zasługuje na szczególną formę upamiętnienia. Jako, że jednym z najbardziej spektakularnych rejonów, otwartych przez zespół eksploratorów pod jego przywództwem, był okazały mur skalny tuż obok Wielkiej Turni w Dolinie Będkowskiej, wydaje się stosownym zaproponować, aby Zaklęty Mur nosił nazwę - Mur Skwirczyńskiego.

Wielka Turnia, Dwie Wieże i Mur Skwirczyńskiego w Dolinie Będkowskiej (fot. Rafał Nowak/Magazyn Górski)

Jako współautor przewodnika po Będkowskiej pragnę wyjaśnić, że ten zakątek doliny pozostawał bezimienny aż do roku 2004. Dopiero wtedy wraz Mariuszem Dąbrowskim zdecydowaliśmy się zasygnalizować potencjał wspinaczkowy tej części doliny i nadać mu nieco poetycką nazwę (w nawiązaniu do gęstwy krzewów i drzew przesłaniających cały masyw). Na przestrzeni pięciu ostatnich lat Zaklęty Mur stał się bardzo popularnym zakątkiem. Nie byłoby to jednak możliwe bez wizji i pasji Andrzeja. Pasji, którą nieodmiennie zarażał swoich przyjaciół. Pasji, która stworzyła od podstaw ten piękny sektor wspinaczkowy.

Wierzę, że ta propozycja, obok wspinania się po drogach jego autorstwa (pełną listę dróg Andrzeja zamieścimy w następnym numerze MG), będzie piękną i godną formą upamiętnienia jego wspinaczkowych dokonań. 

Rafał Nowak