23 lutego 2009

Broad Peak - raport

Od grudnia działa w Karakorum polsko-kanadyjska wyprawa HiMountain wyprawa zimowa Broad Peak 2008/09.

Poniżej podsumowanie tego, co się zdarzyło między 13 a 16 lutego - relacja Artura Hajzera.

Dość mieliśmy "siedzenia w bazie", wiedzieliśmy już, że "za darmo", przechytrzając zimę tej góry raczej się nie zdobędzie. I choć prognoza na dni 13-15 lutego nie była najlepsza (wiatr 60-90 km/h, mgła, opady śniegu) to zakładamy, że po linach do III obozu dojdziemy. Na dni 16-17 lutego mieliśmy mglistą zapowiedź dobrej pogody, o wietrze do 50 km/h.

• 13 luty 2009, piątek  
  

Ruszyliśmy w górę. Do obozu II szliśmy aż 11 godzin. Wiało. Na formacjach wypukłych zmuszeni byliśmy do przyjęcia pozycji "na kolanach". Końcówka była najgorsza. Przychodziło nam w podmuchach polegiwać. Namioty w dwójce niestety na nas nie czekały. Jeden został potargany, choć był zrolowany i przyciśnięty kamieniami - niestety niestarannie, bo wypadł z niego maszt. Drugi miał połamane maszty i dziury. Z tych dwóch rzęchów zrobiliśmy jeden, w miarę dobry. Był to namiot 2-osobowy. Musieliśmy się zmieścić w nim w sześciu. Co za rzeźnia! Koszmar.

• 14 luty 2009, sobota  
  

Rano pogoda potworna, nie puszczała do góry. Ale też nie mieliśmy za bardzo siły. Przeczekaliśmy ten dzień.

O północy nasz ósmy uczestnik wyprawy, przebywający w Insbrucku meteorolog Karl Gabel, telefonicznie dał nam małą szansą, że 17 lutego wiatr osłabnie i będzie wiał na szczycie z prędkością 50 km/h. Postanowiliśmy wykorzystać ten niewielki cień nadziei i podejść wyżej do obozu III (7000m).

• 15 luty 2009, niedziela  

Wyruszyliśmy do obozu III (7000m). Początkowo szło dobrze. Było błękitne niebo, a podmuchy wiatru niezbyt dokuczliwe. Po wyjściu na grzędę, gdzie był depozyt i platformy naszego obozu III zaczęło się prawdziwe piekło. Wiatr wiejący z siłą 90 km/h nie pozwalał rozbić namiotów. W takich warunkach, w łapawicach, klęcząc, trafienie masztem do namiotowego tunelu zajmuje więcej niż 15 minut. Jeden z nas był w płachcie namiotu jako kotwica, żeby go nie porwało.

Podobne trudności na niższej platformie mieli Pakistańczycy. Dopiero o zmierzchu byliśmy w środku rozstawionych namiotów. Wtedy dowiedzieliśmy się o odmrożeniach Aliego. 25% naszego namiotu zwisało nad czeluścią, a ten przez całą noc zdawał się dalej obsuwać. Na wszelki wypadek przypięci byliśmy do liny poręczowej. Nie mieliśmy już złudzeń, że jest po ataku szczytowym.

• 16 luty 2009, poniedziałek    

Zła pogoda. Schodzimy cały dzień... Do bazy przychodzimy wyczerpani, poobijani, wykończeni psychicznie i fizycznie. Jeden Pakistanczyk wrócił z odmrożeniami rąk drugiego stopnia. Zła pogoda się utrzymuje. Utwierdza nas, że słusznie zrobiliśmy schodząc do bazy.

Czyżby nie dało się w ogóle zdobyć ośmiotysięcznika zimą w Karakorum??? Polacy próbują już 20 lat, a my ponad 60 dni. Czy spróbujemy jeszcze raz? Niewykluczone, ale musi być 4-dniowe bezpieczne okno dobrej pogody.

Źródła: himountain.pl

Poprzednie relacje:

• Broad Peak - atak szczytowy
• Broad Peak - nadzieja na atak szczytowy
• Broad Peak w konwencji Science Fiction
• Broad Peak 2008/09 - okno pogodowe
• Broad Peak 2008/09 - obóz I zniszczony
• Broad Peak 2008/09 - wariactwa w bazie
• Broad Peak 2008/09 - 7000 m osiągnięte
• Zimowa wyprawa na Broad Peak 2008-09 - Artur Hajzer z Karakorum
• Pierwsze wieści z zimowej wyprawy na Broad Peak
• HiMountain Wyprawa Zimowa Broad Peak 2008/09

Sponsor wyprawy:

Patron wyprawy:

Patron specjalny: