22 grudnia 2008

Słoweńcy w górach Tien Szan

Ostatniego lata w górach Tien Szan działała silna ekipa Słoweńców. Pokłosiem ich działalności jest wiele wartościowych przejść. Oto one.

• Pik Parashutny, Slovenian birthday party TD+, 1000 m

27 lipca 2008 Aleš Holc, Matej Smrkolj i Tadej Krišelj przeszli niezdobytą dotychczas 1000-metrową północną ścianę szczytu Pik Parashutny (5360 m). Ich droga rozwiązuje środek północnej ściany, uciekając 150 metrów poniżej wierzchołka do północno-wschodniej grani. W dolnej części ściany napotkali dobre warunki śniegowe i lód do 70°, natomiast górna część okazała się bardzo stroma i obiektywnie niebezpieczna.

Po 10 godzinach wspinaczki i 30 cm świeżego śniegu podjęli decyzję o tym, by nie kontynuować wspinaczki na szczyt i rozpocząć zejście zachodnim kuluarem, zanim wzrośnie zagrożenie lawinowe. Nad ranem osiągnęli lodowiec Zwiezdoczka i po godzinie marszu dotarli do swojego namiotu.

Pik Parashutny, "Slovenian birthday party" TD+, 1000 m
(fot. Andrej Magajne)

• Pik Troglav, Slovenian Route ED- (V/4+, V UIAA, M5), 1000 m.

Inny słoweński zespół w składzie Tine Marence i Andrej Magajne postanowił zaatakować 1000-metrową północną ścianę Piku Troglav (5200 m), która miała wcześniej prawdopodobnie tylko dwa przejścia. W 1980 roku rosyjski zespól spędził pięć dni wspinając się północno-wschodnia granią, a w 1995 roku Tomaz Jakofcic, Peter Meznar i Blaz Stres wytyczyli Slovenian Route (ED-).

30 lipca Marence i Magajne weszli w ścianę oferującą zmienne warunki. Im wyżej tym były one gorsze. W partiach podszczytowych zalegały masy świeżego śniegu i dwójka Słoweńców spędziła noc bez jakiegokolwiek sprzętu biwakowego na eksponowanej grani tuż pod szczytem. Wierzchołek osiągnęli następnego dnia rankiem po 18 godzinach efektywnej wspinaczki. Tym samym pierwsze powtórzenie Slovenian Route stało się faktem.

"Slovenian Route" na północnej ścianie Piku Troglav.
(fot. Andrej Magajne)

Wspinaczka na "Slovenian Route" (fot. Andrej Magajne)

• Chan Tengri

W ramach aklimatyzacji przed głównym celem, jakim miało być przejście południowej ściany Piku Czapajewa (6371 m), dwójka Magajne-Marence dokonała także szybkiego wejścia na Chan Tengri (6995 m), co było swego rodzaju rewanżem dla Andreja Magajne, który w 2007 roku w skutek gwałtownego załamania pogody wycofał się zaledwie 50 metrów poniżej szczytu. Tym razem wszystko poszło zgodnie z planem i obaj wspinacze stanęli na szczycie po 18 godzinach od wyruszenia z bazy.

Tine Marence podczas szybkiego wejścia na Chan Tengri
(fot. Andrej Magajne)

Niestety główny cel wyjazdu - południowa ściana Piku Czapajewa nie został zrealizowany z powodu załamania pogody.

Wilan

Źródła: planetmountain