Jeden z najaktywniejszych obecnie wspinaczy w Dolomitach, Nicola Tondini przeszedł klasycznie drogę La Perla Preziosa na pięknej, zachodniej ścianie Sass dia Crusc (znanej też jako Sasso della Croce albo Heiligkreuzkofel, 2825 m)
Z różnymi partnerami Tondini pracował nad wytyczeniem drogi od 2006 roku poświęcając jej w każdym sezonie po kilka dni. Wierny swojej filozofii, wytyczania trudnych dróg na wielkich ścianach Dolomitów z tradycyjną asekuracją, Tondini wypatrzył potencjalną nową linię na prawo od klasycznej już obecnie drogi Zacięcie Mayerla (Mayerl Diedre VII, 550 m, Mayerl-Rahracher, 1962) i przystąpił w tym samym roku do pracy nad jej przejściem w dolnej części, ze swoim stałym partnerem wspinaczkowym Nicolą Sartori. Używając jedynie kości, friendów i haków zespół przeszedł pierwsze cztery wyciągi do półki w połowie ściany.
Ściana nie poddawała się bez walki. W gładkim zacięciu na trzecim wyciągu Tondini zaliczył 20-metrowy lot, po tym jak wisząc na małej kości i próbując osadzić za pomocą młotka lepszy przelot, rysa zaczęła się rozszerzać a kość pod wpływem ciężaru wypadła. Wyciąg ostatecznie puścił a jego wycena ustalona została na poziomie VIII-. Po dotarciu na wspomnianą wcześniej półkę, w połowie ściany, Tondini nie mógł uwierzyć własnym oczom. Wznosząca się ponad nią górna część ściany w linii planowanej nowej drogi była ubezpieczona hakami.
Zachodnia ściana Sass dia Crusc (2825 m) górująca ponad Doliną Badia. Na zdjęciu zaznaczono: A - Lewy Filar Livanosa, B - Filar Centralny; 1 - "Filar Livanosa" (VII-, 500 m, Gabriel-Livanos, 1953), 2 - "Zacięcie Mayerla" (VII, 550 m, Mayerl-Rahracher, 1962), 3 - "La Perla Preziosa" (IX+, 8 nowych wyciągów, 375 m, Sartori-Tondini-Zandegiacomo, 2008
(fot. Claudio Cima/Alpinist.com)
Włoch nie wiedział nic o innych wspinaczkach w tym rejonie i dopiero rok później okazało się, że w 2005 roku działał tam
Hansjörg Auer.
W 2007 roku Tondini powrócił na ścianę wraz z siostrą i Michaelem Zandegiacomo. Po wcześniejszym odkryciu haków obrali oni nową linię drogi na prawo od oryginalnie planowanej. Jednak i tym razem nie obyło się bez niespodzianek. Wspinając się dotarli do punktu skąd dalsza droga możliwa była tylko mniej więcej prosto do góry - w fatalnej jakości skale, albo zupełnie w prawo w bardzo dobrej jakości wapieniu, ale przy braku jakiejkolwiek możliwości założenia własnej asekuracji. Targany wątpliwościami Nicola zrezygnował z dalszej wspinaczki i odłożył problem na rok.
W 2008 roku Sartori powrócił, obierając na dalszą drogę partię ściany z dobrą skałą i z bólem serca zdecydował się na osadzenie dwóch spitów, na prawo od oryginalnie planowanej linii drogi. Punkty zostały osadzone od dołu podczas wiszenia w hookach. Po paru próbach i kilku lotach wyciąg ten został wyceniony na IX+. Powyżej, trudności chociaż ciągle trzymały wysoki poziom to jednak już nie były tak wyśrubowane. Tondini powrócił z zamiarem ostatecznego przejścia RP drogi 28 sierpnia wraz z Sartorim i Zandegiacomo.
Pomimo rozczarowania, że nie udało się uniknąć osadzenia spitów, był szczęśliwy, że ponad 90% drogi to solidna wspinaczka w dużych trudnościach.
Pierwsza znacząca droga na zachodniej ścianie Sass dia Crusc datowana jest na 1953 rok kiedy to Robert Gabriel i Georges Livanos, stanowiący jeden z najbardziej aktywnych zespołów swoich czasów wspięli się lewym filarem znanym teraz jako Filar Livanosa. Następna droga poprowadzona od razu zimą wiodła widocznym zacięciem na prawo od trzech filarów, ale na lewo od wielkiej pionowej ściany znanej jako Grand Muro. Było to Zacięcie Meyerla lub Zachodnie Zacięcie (V+ i A2 obecnie VII, 550 m, Mayerl-Rahracher, 1962).
W 1968 młodzi bracia Reinhold i Günter Messner zdecydowali się zmierzyć z Centralnym Filarem i nieświadomie dokonali jednego z historycznych przejść w Alpach. Dość powiedzieć, że oryginalna linia (był też późniejszy wariant Heinza Mariachera o trudnościach VII), którą wtedy wytyczyli, do połowy lat 90. miała powtórzenia tylko w stylu TR. Wycena kluczowej, czterometrowej płyty to VIII. Tak, więc Messner nie tylko "złamał" VII stopień trudności, ale wyznaczył w 1968 roku pierwszą drogę o trudnościach VIII w wysokich górach.
