29 sierpnia 2008

Nowa kombinacja na wschodniej ścianie Mnicha - Power Max 6X8

21 sierpnia zespół w składzie Andrzej Marcisz i Asia Miedzińska przeszedł nową kombinację wyciągów na wschodniej ścianie Mnicha. W uproszczeniu można powiedzieć, że jest to połączenie Zacięć Baryły-Stonawskiego z Max Cavallerą.

A dokładniej, wystartowałem pierwszym wyciągiem Metalliki do miejsca, gdzie przy charakterystycznym nicie bez plakietki odbija ona w lewo. Wspinaczkę kontynuowałem na wprost, z lekkim odchyleniem w prawo tzw. prawym wariantem do Zacięcia Baryły, który kiedyś był A1, a który w ramach prac TBM został wyczyszczony i reekipowany przez Piotrka Korczaka, jednak najprawdopodobniej nie miał klasycznego prowadzenia.

Koniec wyciągu to już wspólna wspinaczka z oryginalnym wariantem Baryły-Stonawskiego - przejście przez przewieszkę nieco kruche, również ze słabszą asekuracją. Całość oceniam na słabe VIII. Stanowisko w Zacięciu Baryły - mimo, że z trzech nitów, jest nieco niewygodne do wiszenia i bardzo męczy nogi.

Kolejny wyciąg Zacięciem Baryły - po wyczyszczeniu go ze starych haków i zastąpieniu ich siedmioma nitami - jest przepiękny, bardzo powietrzny i jakby trudniejszy. Dla mnie to mocne VIII.

Początek nowej kombinacji
(fot. i schemat Andrzej Marcisz)

Drogę kontynuowaliśmy (podobnie jak na początku lat 90. Michał Wayda i Piotr Dawidowicz poszli dalej Drogą Wachowicza), dziś znaną już kombinacją pod nazwą Max Cavallera - czyli dwa wyciągi Drogą Wachowicza (VIII-, VIII), aż do krawędzi okapów, następnie czwartym wyciągiem Misterium Nieprawości (VIII-), aby skończyć ostatnim wyciągiem Metalliki (VIII+).

W ten sposób powstała kombinacja nazwana Power Max 6X8. To sześć wyciągów o trudnościach w okolicy ósmego stopnia. Praktycznie jest to wspinanie od początku do końca w fantastycznej skale, w ciągle trzymających trudnościach.

Dwa dni wcześniej przechodziliśmy American Beauty (news), więc porównania same przychodziły nam na myśl. American wiedzie w dużej mierze płytowymi formacjami, po których płynie się jednak znacznie lżej niż po siłowych zacięciach. O prawdziwej ekstazie ósmego stopnia można byłoby powiedzieć prowadząc obie te drogi w ciągu dnia, do czego serdecznie namawiam - choć i osobno te drogi to jedne z najpiękniejszych wspinaczek w Tatrach.

Andrzej Marcisz