13 czerwca 2008

Pierwsze powtórzenie Filara Norweskiego na Great Trango Tower

Na przełomie maja i czerwca 2008 roku czteroosobowy norweski zespół dokonał prawdopodobnie dopiero drugiego przejścia Filara Norweskiego na Great Trango Tower w Pakistanie. Norwegowie w składzie Rolf Bae, Bjarte Bo, Sigurd Felde i Kufel Ivar Gravdal wspięli się 1400-metrowym północno-wschodnim filarem Great Trango Tower i kontynuowali wspinaczkę do liczącego 6235 m wschodniego wierzchołka. Wspinaczka zajęła im 27 dni, w tym 3 dni zajęło im zejście.

Liczący 1400 m północno-wschodni filar Great Trango Tower.
(fot. John Middendorf/Bigwalls.net)

Pierwsze wejście północno-wschodnią ścianą w 1984 roku było prawdopodobnie pierwszą wspinaczką w stopniu VII big wall na tej wysokości. Autorzy tamtego przejścia Stein Aasheim, Finn Daehli, Hans Christian Doseth i Dag Kolsrud spędzili w ścianie trzy tygodnie, osiągając mniej więcej 2/3 wysokości ściany. Z uwagi na malejące zapasy żywności zdecydowali, że szansa na przejście ściany zwiększy się, gdy dwójka z nich wycofa się. Pozostały w ścianie zespół - Daehli i Doseth dokończył po tygodniu ścianę i kontynuował dalej wspinaczkę, pokonując sześć wyciągów trudnego lodu, śniegu i mikstu, aż do osiągnięcia wschodniego wierzchołka Great Trango. Podczas zejścia Daehli i Doseth spadli mniej więcej z połowy wysokości ściany do jej podstawy, a ich ciała zostały przysypane przez lawinę.

Od czasu pierwszego wejścia wiele zespołów próbowało powtórzyć Filar Norweski. W 1990 roku zespół japoński powtórzył ścianę, wytyczając przy tym własny 11 wyciągowy wariant, nie osiągając jednak szczytu. Podobnie zespół hiszpański w 1991 roku. Dopiero w 1992 roku Xaver Bongard i John Middendorf otworzyli nową drogę The Grand Voyage (VII 5.10 A4+ WI3), która w większości pokonywała północno-wschodni filar dziewiczym terenem. Jedynie trzy i pól wyciągu powyżej wielkiej, śnieżnej półki w połowie ściany było tożsame z drogą Norwegów. Szwajcarsko-amerykański zespół kontynuował, po wyjściu z właściwej ściany, wspinaczkę mikstowym terenem i dokonał drugiego wejścia na wschodni wierzchołek.

Norweski zespół, który pojawił się pod ścianą w tym roku odkrył, że ściana jest większa niż 24 lata temu. Od czasu pierwszego przejścia lodowiec cofnął się na tyle, że odsłonił płytowy teren u podstawy ściany liczący około 300 m., który trzeba było pokonać, chcąc osiągnąć oryginalny start w drogę. 

Wilan

Źródła: Climbing