Trzech francuskich wspinaczy Philippe Batoux, Manu Cauchy i Lionel Daudet wspierani z morza przez, przebywającą na jachcie "Ada 2", drugą część grupy w składzie; Isabelle Autissier, Agnes Lapeyre i Tristan Guyon zakończyli trwającą dwa i pół miesiąca wyprawę, która postawiła sobie za cel trawers wyspy Południowa Georgia. Wyprawa zakończyła się przemierzeniem wyspy z północnego-zachodu na południowy-wschód i zdobyciem czterech szczytów, w tym dwóch nowymi drogami (zob. mapę wyprawy).
Pd. Georgia - zdjęcie satelitarne wyspy (fot. wikipedia.org)
8 listopada uczestnicy wyprawy przybyli do Grytviken, osady zaludnionej głównie przez sezonowych pracowników zajmujących się rybołówstwem, i kolejno dokonali pierwszego wejścia na Sheridan Peak (ok. 900 m), szóstego wejścia na najwyższy szczyt wyspy Mt. Paget (2934 m), trzeciego wejścia na Surprise Peak (ok. 955 m) i pierwszego wejścia na Mt. Worsley (1104 m).
Na początku grudnia sztorm ustał i zespół spróbował zdobycia dwóch szczytów w pobliżu Sea Leopard Fjord. Trzej wspinacze zdobyli szczyt Mt. Worsley 2 grudnia, ale wiatr 50km/h i zerowa widoczność przeszkodziły im w wejściu na szczyt Trydent następnego dnia. Daudet wspinaczkę na Mt. Worsley określił jako - zapierającą dech, ale nie bardzo trudną.
Szczyt Mt. Worsley (1104 m) zdobyty po raz pierwszy przez francuski zespół Batoux-Cauchy-Daudet 2 grudnia 2007 r.
(fot.
EXPEDITION GEORGIA SAT 2007/alpinist.com)
Zespól Francuzów mógł pochwalić się znacznymi postępami w trawersie wyspy i powrócił na łódź, by uzupełnić zapasy i odpocząć przez najbliższy tydzień. Pogoda znacznie się pogorszyła, więc nie opuścili łodzi przy Lodowcu Helland, by pokonać ostatni etap trasy aż do 12 grudnia. Czas spędzony na łodzi także nie należał do łatwych i bezpiecznych. Żeglowali pomiędzy górami lodowymi, które dryfują dookoła wyspy i zmagali się z krą, unoszącą się na powierzchni wody.
Daudet i Batoux znaleźli drogę pomiędzy niebezpiecznymi krami lodowymi. Kontynuowali drogę od Lodowca Helland do punktu docelowego, jakim była Zatoka Larsena, gdzie 15 grudnia grupa "wspinaczkowa" dołączyła do grupy wspomagającej, oczekującej na nich na pokładzie "Ady 2". Przejście lodowca Helland nie nastręczyło Francuzom kłopotów, natomiast odnalezienie właściwej drogi przez uszczeliniony lodowiec Brogger było wyzwaniem dla GPS-ów, ponieważ posiadane mapy były zbyt mało szczegółowe. Jak wspomina Couchy:
Próbowaliśmy zaplanować naszą drogę, ale było to niemożliwe, ponieważ niektóre odcinki nie były widoczne z dołu. Każda przełęcz i każdy lodowiec, które na mapie wydawały się znikomym punktem, często okazywały się nie do przejścia ze względu na labirynt szczelin albo strome śnieżne pola.
Pomimo złej pogody, zespół francuski potrzebował zaledwie trzech tygodni w okresie od 26 listopada do 15 grudnia, by pokonać ok. 170 km, nie licząc jedenastu całodniowych tur narciarskich w tym samym czasie. Przed liczącą 2000 km drogą powrotną do Ziemi Ognistej, zespół spróbował jeszcze wejścia na szczyt Sugartop (2223 m).
W pionowej ścianie Sugartop (2223 m). Fatalna pogoda uniemożliwiła osiągnięcie szczytu.
(fot. EXPEDITION GEORGIA SAT 2007/alpinist.com)
Porywisty wiatr do 80 km/h, krucha skała i gęste chmury sprawiły, że Francuzi zdecydowali się zawrócić. Jacht "Ada 2" opuścił wyspę 31 grudnia i po prawie dwóch tygodniach żeglugi (13 stycznia) powrócił z załogą do macierzystego portu Ushuaia w Argentynie, gdzie wyprawa dobiegła końca.
Morze pingwinów w Zatoce St. Andrews
(fot. EXPEDITION GEORGIA SAT 2007/alpinist.com)
Południowa Georgia jest największą wyspą spośród grupy wysp, położnych na południowym Atlantyku. Wyspy są częścią większego brytyjskiego terytorium zamorskiego Georgia Południowa i Sandwich Południowy, ok. 864 mil na wsch. - południowy wschód od Falklandów. Brytyjski badacz Antarktydy Ernest Shackleton poprowadził pierwszą ekspedycję ze wschodu na zachód Południowej Georgii podczas wyprawy w latach 1914-1917. Dotychczas wyspa została przemierzona dwukrotnie z pn.- zach. do pd.- wsch. Po raz pierwszy dokonał tego Duncan Carse. Zajęło mu to pięć lat od 1951 do 1956 roku, a pokłosiem jego wyprawy były pierwsze mapy wyspy. Jako drugi dokonał tego angielski zespół Patt Lurcock i Angus Finney w 1999 roku i zajęło im to miesiąc czasu, przy czym ich droga wiodła łatwiejszym północnym wybrzeżem.
