Ekipa "Korona Ziemi - Citrosept Expedition" (Janusz Adamski,
Tomek Kobielski, Przemysław Kruszyński,
Bogusław Ogrodnik)
dotarła po 51 godzinach podróży do Punta Arenas nad Cieśniną Magellana w Patagonii. Stąd już niedaleko do sławnego przylądka Horn. Jak dotąd wszystko idzie zgodnie z planem. Bagaże są z nami, choć bardzo obawialiśmy się ewentualnego zagubienia ekwipunku podczas przesiadek. Najbliższe 2 dni spędzimy na uzupełnianiu wyposażenia: dodatkowego jedzenia oraz sprzętu, który zabierzemy ze sobą na Antarktydę. Wylot planowany jest na czwartek (10 stycznia) na godzinę 6 rano tutejszego czasu czyli o 10 czasu polskiego. Jest on jednak zależny od pogody w bazie Patriot Hills na Antarktydzie, gdzie samolot musi wylądować na lądolodzie.
Dziś udamy się z wizytą do agencji organizującej przelot aby poznać prognozę pogody na najbliższe dni.
W Punta Arenas aktualnie warunki atmosferyczne są dość typowe dla tego miejsca.
Choć na zewnątrz wieje silny wiatr ok. 8 w skali Beuforta to jesteśmy dobrej myśli.
Wyraźnie czuje się tutaj bliskość Antarktydy, temperatura powietrza 9°C. Chodzimy ubrani w polary, kurtki i czapki choć jest tu środek lata,
dla porównania jeszcze wczoraj chodziliśmy po Santiago de Chile w krótkich spodenkach.
Jutro w ramach aklimatyzacyjnych przygotowań do dalszego wylotu zamierzamy odwiedzić pobliskie rejony aby rozruszać zastane po podróży kości. Największą atrakcją są tutaj: pobliska kolonia pingwinów magellana oraz wraki kliprów z przełomu XIX-XX w., które brały udział w "wyścigach" z ładunkami herbaty z Indii do Wielkiej Brytanii szlakiem wokół przylądka Horn.
10 stycznia
Jest poranek 10 stycznia. Wczoraj mieliśmy 2-godzinną odprawę z tutejszą Agencją, która organizuje przeloty na Antarktydę. Ustalaliśmy ostatnie szczegóły techniczne: przygotowanie bagażu do przelotu, częstotliwości radiowe, godziny kontaktu, awaryjne procedury alarmowe etc. Przekazaliśmy także główny bagaż do odprawy, aby był gotowy do natychmiastowego wylotu
wraz z otrzymaniem informacji o oknie pogodowym w bazie Patriot Hills. Logistyka jest taka, że po telefonicznej informacji o poprawie warunków mamy niespełna 2 godziny na wylot z Punta Arenas. Przez cały czas musimy być w pełnej gotowości. Sam lot trwa ok. 5 godzin.
Miłą niespodzianką było zwiększenie specjalnie dla naszej grupy limitu bagażu. Jest to związane
z faktem, że jesteśmy jedyną grupą, która atakuje Mt Vinson niezależnie logistycznie i bez przewodników. Musimy mieć więc również własne jedzenie na 2 tygodnie pobytu, sprzęt wyprawowy, łączność satelitarną itp. Bagaż był jednym z naszych "zmartwień" bo według wcześniejszych informacji mogliśmy zabrać jedynie po 23 kg na osobę, co praktycznie nie było możliwe przy takiej wyprawie. Tyle potrafi zabrać niejedna kobieta na dwutygodniowe wczasy do ciepłych krajów, ale to za mało, by przetrwać 2 tygodnie na Antarktydzie. Nasze bagaże w finale ważyły od 31 do 37 kg nie licząc bagażu podręcznego, który będzie leciał razem z nami (Każdy kilogram nadbagażu to 60 USD).
Wczorajszy wieczór przyniósł również złą informację, powinniśmy właśnie siedzieć w samolocie lecącym w kierunku Antarktydy, niestety w Patriot Hills panują aktualnie złe warunki atmosferyczne
(wiatr ponad 40 węzłów) i ciągle oczekujemy na sygnał do wylotu. Nie wiemy jak długo może to potrwać, musimy być cały czas dostępni pod telefonem. Mamy nadzieje, że to tylko kwestia godzin, wiemy z doniesień, że taka sytuacja może trwać nawet kilka dni.
Zaczyna się sprawdzać marynarski przesąd, który od początku wyjazdu powtarza nam Przemek Kruszyński "nie mów że wypłynąłeś na morze, póki nie minąłeś główek portu...". Naszymi "główkami" portu jest lądowanie w bazie pod Mt Vinson, dopiero stamtąd możemy samodzielnie decydować
o naszych poczynaniach.
Trzymajcie za nas kciuki, pozostajemy w stałym kontakcie...
11 stycznia
Godzina 10.15. Przed chwilą odebraliśmy telefon z lotniska z informacją, że wylot przełożony jest na co najmniej jutrzejsze popołudnie. Warunki na Antarktydzie nadal są ciężkie. Wczoraj zanotowano tam -40°C, przy wiejącym tam dość silnym wietrze, odczuwalna temperatura wynosi -59°C. Dziś wiatr trochę zmalał, ale w bazie są opady śniegu i słaba widoczność. Nie pozwala to na lądowanie samolotu w Patriot Hills. Nie jesteśmy zadowoleni z tej informacji, ale niestety nie mamy na to żadnego wpływu więc pozostaje tylko czekać. Aby rozładować trochę sytuację mamy w planach treking po okolicznych rejonach aby się trochę poruszać.
Na koniec ciekawostka, mieszkamy w hotelu "Paso Drake". Jak dowiedzieliśmy się wczoraj od właścicieli, nie jest to przypadkowa nazwa. Pochodzi ona od cieśniny Drake'a położonej między Ziemią Ognistą a Antarktydą. Nazwa została nadana na pamiątkę sławnego korsarza angielskiego, który został zepchnięty przez sztorm w pobliże Antarktydy i wracał do wybrzeża Ameryki Południowej przez długie tygodnie. Powodem były przeciwne wiatry i rozszalały ocean. Pocieszamy się, że nie jesteśmy w aż tak złej sytuacji, czekamy na dobre warunki dopiero drugi dzień.
Przysłowie morskie Przemka na dziś dla naszej górskiej wyprawy: Nie po to bosman piętę masztu drapał, żeby lotnik na Antarktydę nie latał :-)
Masyw Vinsona
Górę tą odkryto i zdobyto najpóźniej ze wszystkich szczytów Korony Ziemi. W listopadzie 1935 r. piloci H. Hollick-Kenyon i Amerykanin Lincoln Ellsworth dokonali pionierskiego lotu nad Antarktydą. Ellsworth już pierwszego dnia wyprawy zobaczył pasmo górskie, któremu nadał nazwę Sentinel. Później nazwę tę przyjęto dla północnego pasma tych gór. Południowe nazwano Heritage, a cały łańcuch górski Górami Ellswortha.
Mount Vinson (fot. Witold Szylderowicz)
Najwyższą górę Antarktydy odkrył w 1957 pilot marynarki wojennej USA, a pomiary z lądu w latach 1958-1961 pozwoliły ustalić jej wysokość. Nazwa pochodzi od nazwiska amerykańskiego senatora Carla Vinsona z Georgii, zabiegającego o poparcie rządu USA dla eksploracji Antarktydy. W grudniu 1966 r. dziesięciu najlepszych amerykańskich wspinaczy przy poparciu rządu USA wylądowało na lodowcu Nimitz, a 17 grudnia Barry Corbet, John Evans, Bill Long i Pete Schoening po założeniu trzech obozów, jako pierwsi zdobyli szczyt. Evans i Corbet weszli również podczas tej 40-dniowej wyprawy na sześć innych szczytów m. in. drugi, co do wysokości Mount Tyree, który okazał się ich największym wspinaczkowym osiągnięciem. Kolejne wyprawy w 1979 r., w 1983 r. aż do roku 1991 powtarzały drogę na Masyw Vinsona z lodowca Nimitz. Dopiero w 1992 r. bazę przeniesiono na lodowiec Branscomb na wysokość 2100 m, skąd po założeniu trzech obozów z wysokości 3800 m atakuje się wierzchołek o wysokości 4897 m.
Pierwszego polskiego wejścia dokonała Mariola Popińska 16 stycznia 1995 r. Pozostali polscy zdobywcy to: Leszek Cichy, Marek Kamiński, Kuba Jakubczyk, Jacek Jezierski, Wojciech Ostrowski, Janusz Majer, Anna Czerwińska - wszyscy w 1998 r., Witold Szylderowicz (2001 r.), Jerzy i Paweł Michalscy (2003 r.).
