W 1975 Jim Holloway (1,93 m)- człowiek o ścięgnach ze stali - przygotowywał się do wspinania na Cloud Shadow Wall, powyżej miejscowości Boulder, Kolorado. Jego projekt znajdował się na wschodnim końcu wywieszonego, piaskowcowego muru. Prawa ręka na mikro podchwycie, lewa na dalekiej krawądce i start. Następny chwyt - paskudnie obła dziureczka - znajdował się wysoko w prawo. Holloway strzelił do niego. Wstawienie, szybki przestrzał lewą ręką do mikrochwytu, utrzymanie i kontrolowane wywiezienie nóg. Strzał i wyjście na topa. Problem został nazwany "A.H.R." W 32 lata później, pomimo wysiłków najsilniejszych wspinaczy świata, "A.H.R." wciąż pozostaje nie powtórzony. Poniżej publikujemy fragmenty wywiadu przeprowadzonego z Jimem Hollowayem przez Andy Manna w "Climbingu".
Jim Holloway na "The Cloud Shadow Hand Traverse", Flagstaff Mountain, Kolorado (fot. arch. Jim Holloway/www.climbing.com)
A: Powiedz mi coś o twoich boulderowych dniach chwały.
J: Głównie dobra zabawa, wspinanie, włóczenie się, to było to: życie i wspinanie, w sumie nic więcej.
Czy wciąż się wspinasz?
Nie wspinałem się już od wielu, wielu lat.
[...]
Ustanowiłeś tzw. "Wielką Trójcę" - trzy problematy boulderowe w Front Range, Kolorado. Są to: Slapshot na Dinosaur Mountain w Flatirons, Trice na Flagstaff Mountain i Meathook w rezerwacie Horsetooth, wszystkie trzy nie zostały wycenione i do dziś pozostają nie powtórzone. Możliwe, że były to pierwsze na świecie bouldery o trudnościach V12 lub V13. Powiedz mi coś o tych problemach. Slapshot to był bardzo ważny problem dla mnie. W latach 1976-77 wiele razy wchodziłem na Dinosaur Mountain, aby popracować nad Slapshot. Pamiętam, że chwyty były bardzo niewielkie. John Sherman urwał jedną z krawądek startowych i przykleił ją ponownie - później zastanawiałem się, czy przypadkiem nie przykleił jej do góry nogami, gdyż wydawała mi się dwa razy większa! Kluczem do tego boulderu jest równoczesne podciągnięcie się i strzelenie do obłej krawądki na samej górze boulderu. Sam moment startu jest najważniejszy - należy się równocześnie podciągać i strzelać, nie może cię wywieźć do tyłu. Kilka razy stoczyłem się po kamieniach u stóp tego boulderu, gdy nie wyszedł mi ten ruch.
Meathook również stanowił interesujące wyzwanie. Jeździłem wraz z moim przyjacielem i partnerem wspinaczkowym Jimem Michaelsem do rezerwatu Horsetooth. Wspinaliśmy się pod skałę Talent Scout Wall. Mnie osobiście to podejście nie męczyło, gdyż robiłem je często w szkole średniej, ale Jim zostawał z tyłu. Czekając na niego na szczycie, próbowałem z nudów pierwszych ruchów Meathook. Nigdy nie traktowałem tego zbyt serio, aż pewnego dnia odpaliłem z ziemi! Resztę problemu zrobiłem automatycznie - i tak powstał legendarny problem, zdecydowanie bardziej techniczny od Slapshot.
Trice otrzymało przez lata wiele różnych nazw. Chris Jones zaczął nazywać je Another Holloway Route lub AHR, inni nazywali je Hell. Ja stosuję po prostu nazwę Trice. Kiedy pierwszy raz zauważyliśmy tą linię, wspinaliśmy się z jakimś facetem... jak on się nazywał... miał przyjaciela, który nazywał się Dawid Cośtam - ten facet miał najsilniejsze palce na świecie. Pamiętam, że zapiął się na podchwytach tego problemu, powiedziałem: "No a teraz się ściągnij" - wydawało mi się, że jest to niewykonalne, na tak małych chwytach. A on się po prostu ściągnął! Zainspirowało mnie to, więc zacząłem pracować nad całym ciągiem. Pamiętam, że startuje się z podchwytów pod brzuszkiem, daleki ruch prawą ręką do trzypalcowej kieszonki, dokładka lewą do małego gniota i bańka do krawędzi. Nie ma żadnych stopni. Wspinałem się głównie na wyciągane, a na tej kieszonce nie da się zapiąć, więc ten problem bardzo mi spasował.
Chciałbyś, aby ktoś powtórzył Wielką Trójcę?
Fajnie by było, gdyby ktoś je zrobił. Ciekawi mnie jak trudne w rzeczywistości są te problemy. Najwyraźniej wystarczająco trudne, skoro nikt nie może ich powtórzyć. Wydaje mi się, że trochę mi to schlebia, że do dziś te problemy nie zostały powtórzone. Często zastanawiałem się, jak wycenić te bouldery, skoro nikt nie może ich zrobić? Jednak fajnie by było być świadkiem pierwszego powtórzenia. Sam uwielbiałem robić pierwsze powtórzenia istniejących problemów.
[...]
Który z Wielkiej Trójcy jest najtrudniejszy? Slapshot.
[...]
Ego może odgrywać wielką rolę we wspinaniu. Czy kiedykolwiek motywowało cię robienie rzeczy, których inni nie potrafili powtórzyć?
Wydaje mi się, że każdy kto zaczyna uprawiać poważnie jakąś dyscyplinę sportu, chce być w niej najlepszy - tak samo było ze mną jako młodym wspinaczem. Później przestałem się tym przejmować. Niektórym wydawało się, że byliśmy egocentryczni lub zarozumiali, ale oni zazwyczaj nas nie rozumieli. Byliśmy po prostu cisi i nieśmiali - i bardzo poważnie traktowaliśmy to co robiliśmy. Jak się nad tym zastanawiam, mogło się zdarzyć, że przebiegałem bez słowa po czyimś projekcie - ale akurat znajdował się na moim obwodzie, a ja byłem po prostu cichym chłopakiem.
[...]
Co sądzisz o współczesnym systemie wyceniania boulderów?
Kiedy zaczynałem się wspinać, żadne drogi nie przekraczały stopnia 5.10 - nawet jeśli coś było trudniejsze to i tak wyceniano to na 5.10. Wtedy pojawił się John Gill i jego skala B - składała się tylko z trzech elementów: B1, B2 i B3. B1 to był mniej więcej 5.10, B2 było zdecydowanie trudniejsze, a B3 praktycznie nie istniało, gdyż jeśli coś zostało zrobione to od razu przestawało być B3. Ale mnie osobiście szybko znudziły się cyfry, gwiazdki, plusiki i literki. Nie za bardzo mogłem się w nich zorientować, więc zacząłem stosować podejście: łatwe, średnie, trudne. John Gill też rozwinął indywidualny system zwany "skalą E". Jeśli jakiś problem był zrobiony tylko przez jedną osobę, wtedy wyceniano go na E-1, jeśli zrobiło go 6 osób, wtedy otrzymywał E-6, jeśli robiło go dużo osób, wtedy uznawano ten problem za łatwy. Kłopot pojawiał się z boulderami położonymi na uboczu, po których ludzie nie wspinali się zbyt często. Słabo znam się na skali V, nie mam pojęcia jak ona obecnie wygląda. Zresztą, kto wie? Ja jestem wysoki, a ty niski, a więc musimy wspinać się w różny sposób. Czasami problem ma B3 w lecie, a B1 w zimie. Każdy powinien sobie stworzyć skalę, która sprawdza się w jego przypadku, jeśli naprawdę czuje taką potrzebę. Wycenianie trochę rozmija się ze swoim założeniem - obecnie standardy są ustanawiane na pokaz, a zupełnie o coś innego w tym wszystkim chodzi.
Czy zdarzało wam się pić podczas wspinania?
We wczesnych latach, trochę paliliśmy i sączyliśmy po kilka piwek. Imprezowanie było ważnym elementem sceny wspinaczkowej w tamtych czasach. Często upalaliśmy się na skale Crown Rock na Flagstaff Mountain po sesyjce wspinaczkowej. Ale przez większość czasu byliśmy raczej trzeźwi i skoncentrowani na wspinaczce. Za to po wspinaniu, przez kilka godzin włóczyliśmy się po w rejonie skalnym, no wiesz, to w końcu były lata 70.
[...]
Jak poznałeś Johna Gilla?
Po raz pierwszy zobaczyłem Johna na Flagstaff w rejonie Smith Overhang. Pomyślałem sobie, że to może być on, więc zapytałem go czy nazywa się John Gill, ale on nie odpowiedział! Zapytałem ponownie, znów brak odpowiedzi. Nie wiem, czy wynikało to po prostu z jego nieśmiałości - może nie chciał, że jakiś dzieciak patrzył na niego z takim nabożeństwem, czy coś w tym stylu. W tamtych czasach miał wielki wpływ na moje wspinanie - był głównym powodem dla którego imponował mi ten sport. Nauczyłem się od niego wspinania dynamicznego. Kiedy zaczynaliśmy się wspinać, przechwyty dynamiczne były traktowane jak tabu. Nigdy do niczego nie strzelaj! To sprzeczne z zasadami!
Klasa problemów ustanowionych przez Gilla w Kolorado w latach 60. była imponująca. Bardzo wyprzedzał swoje czasy. Jego problemy zawsze były wyznacznikiem najwyższej jakości - żadnych tam gównianych startów z tyłka. Wystarczyło odnaleźć małą białą strzałkę na skale w Sylvan Lake i miałeś gwarancję, że będzie to klasyk.
[...]
Jakieś słowa mądrości dla młodszych wspinaczy?
Najważniejszy to zawsze dobrze się bawić. Nie podchodź zbyt poważnie do wspinania, gdyż zamienisz się w jego niewolnika. Widywałem ludzi tak wkręconych we wspinanie, że nie potrafili skoncentrować się na niczym innym. Już zanim wysiedli z samochodu byli tak nakręceni - tak napięci na wspinanie - że nie mogli cieszyć się samym przeżyciem. Sądzę, że to ogranicza wiele osób. Myślę, że ci ludzi powinni od nowa nauczyć się odprężać, ponownie odnaleźć przyjemność w tym co robią.
W 1975 Jim Holloway (1,93 m)- człowiek o ścięgnach ze stali - przygotowywał się do wspinania na Cloud Shadow Wall, powyżej miejscowości Boulder, Kolorado. Jego projekt znajdował się na wschodnim końcu wywieszonego, piaskowcowego muru. Prawa ręka na mikro podchwycie, lewa na dalekiej krawądce i start. Następny chwyt - paskudnie obła dziureczka - znajdował się wysoko w prawo. Holloway strzelił do niego. Wstawienie, szybki przestrzał lewą ręką do mikrochwytu, utrzymanie i kontrolowane wywiezienie nóg. Strzał i wyjście na topa. Problem został nazwany "A.H.R." W 32 lata później, pomimo wysiłków najsilniejszych wspinaczy świata, "A.H.R." wciąż pozostaje nie powtórzony. Poniżej publikujemy fragmenty wywiadu przeprowadzonego z Jimem Hollowayem przez Andy Manna w "Climbingu".
