14 maja 2007

Alpinistyczny raj we Wschodnim Tybecie

Mick Fowler jest znany wszystkim, którzy choć trochę interesują się światowym alpinizmem na najwyższym poziomie. Gdy czyta się o jego corocznych, mocnych, prawie zawsze eksploracyjnych przejściach, to trudno uwierzyć, iż nie jest to zawodowy wspinacz. Jest urzędnikiem, który na realizację swoich górskich planów ma tylko 3-4 tygodnie urlopu.

Mick, który wspinał się praktycznie w każdych górach świata, od pewnego czasu eksploruje Chiny, a dokładnie rejon wschodniego Tybetu. To właśnie za wspinaczkę w tym miejscu, otrzymał wraz z Paulem Ramsdenem w 2003 roku nagrodę Złotego Czekana (Piolet d'Or). Praktycznie każda jego następna wyprawa za swój cel obierała jeden z niezdobytych szczytów leżących w tym rejonie.

W październiku i listopadzie 2005 roku Mick oraz Chris Watts, Phil Amos i Adam Thomas odwiedzili znajdujący się w Wschodnim Tybecie rejon Nyainqentanglha. Znaleźli wtedy dwa niezdobyte, przypominające swoim wyglądem Matterhorn szczyty - Kajaqiao (ok. 6447m) i Manamcho (ok. 6264 m). Ten pierwszy został zdobyty przez dwójkę Fowler/Watts (patrz W Chińskich górach). Natomiast zespół Amos/Thomas podczas swojej wspinaczki na północno-zachodniej grani Manamcho osiągnął punkt znajdujący się na wysokości 5880m.

W tym roku Mick postanowił wrócić w to miejsce ze swoim sprawdzonym partnerem - Paulem Ramsdenem. Po trwającej dwa dni podróży z Lhasy do Lhari (ok. 200 km nienajlepszej drogi), założyli 12 kwietnia obóz bazowy na wysokości 4800m. Tydzień później Anglicy rozpoczęli swoją wspinaczkę.

Menamcho widziane z trzeciego biwaku na sąsiednim Kajaqiao. Droga Fowler/Ramsden biegnie wybitną skrajnie prawą granią
(fot. Mick Fowler/Climbing)

Jak się okazało bardzo słaba pogodna i fatalne warunki śniegowe sprawiły, iż pokonanie 700-metrowej północno-zachodniej grani zabrały zespołowi 8 dni (!) wspinaczki w stylu alpejskim. Zdaniem Micka wspinaczka była "klasyczną wspinaczką lodową w ścianie o północnej wystawie". Jej trudności są podobne do tych zastanych w 2005 roku na Kajaqiao i sięgają alpejskiego stopnia TD. Zespół powrócił do swojej bazy 28 kwietnia, skąd po dwóch dniach rozpoczął powrót do domu.

W tym samym czasie, 27-28 kwietnia, inny angielski zespół w składzie Steve Burns i Ian Cartwright (znany z swoich wielu mocnych zimowych przejść w rejonie Ben Nevisa w Szkocji) otworzył nową drogę na innym dziewiczym szczycie tego rejonu, mianowicie na Point (ok. 5935m). Ich zdaniem droga ma trudności sięgające alpejskiego stopnia AD i oferuje przepiękne widoki na inne góry tego niesamowitego rejonu.

Kolejne wspinaczki angielskich zespołów w omawianym rejonie potwierdzają, że promujący ten rejon japoński wspinacz i eksplorator Tamotsu Nakamura miał rację nazywając Wschodni Tybet rajem dla wspinaczy alpejskich.

Fragment rejonu Nyainqentanglha East. W czerwonym kółeczku Manamcho (6264m). Tylko 4 szczyty sześciotysięczne zostały zdobyte w tym rejonie.
(mapa Tamotsu Nakamura/Alpinist)

Manamcho jest dopiero czwartym szczytem sześciotysięcznym zdobytym w rejonie Nyainqentanglha. Trudna do określenia, bo tak duża, liczba innych takich celów czeka na swoich pierwszych zdobywców.

Maciek Ciesielski

Źródła: Alpinist, Climbing