Wspinaczka na własnej asekuracji na Wyspach Brytyjskich zawsze charakteryzowała się pewną dozą szaleństwa. O tym jak duży jest ten dodatek informuje pierwszy człon tamtejszej skali trudności oznaczony literką "E". Nie da się ukryć, że poziom jaki został osiągnięty czyli E11, dla większości - nawet brytyjskich - wspinaczy oferuje trudności psychiczne rodem z kosmosu. No bo jak można wyobrazić sobie pokonywanie dróg 8c lub 8c+ w ciągłym zagrożeniu glębą lub, w najlepszym razie, kilkunastometrowym lotem asekurowanym przez RP, czyli najmniejsze dostępne na rynku kosteczki... Gdy do tego dodamy fatalne warunki pogodowe, mokrą skałę to otrzymamy dwa wartościowe przejścia, jakie miały miejsce w ostatnim czasie Peak District.
Autorem pierwszego z nich jest Szkot Dave MacLeod, który na początku stycznia dokonał 1. powtórzenia Blind Vision E10 7b, drogi Adriana Berry'ego z lutego 2003 we Froggat. Do Dave'a należy prowadzenie najtrudniejszej tradycyjnej drogi na Wyspach czyli Rhapsody E11 7b [news], oprócz tego ma na swym koncie wiele ekstremalnych wspinaczek na własnej asekuracji takich np. jak:
Breathless E10 7a, 3. przejście, Lake District, 2005 [Dave przecenił drogę - news - przyp. red.] ;
Achemine E9 7a, Dumbarton Rock, 1. przejście, 2001;
The Fugue E9 6c, Arrochar, 1. przejście, 2002;
Holdfast E9 7a, Glen Nevis, 1. przejście, 2002.
Dave zachęcony przykładem Dave'a Grahama, który rozpoczął dyskusję na temat inflacji wspinaczkowych trudności na najwyższych piętrach sportowej skali, postanowił przyglądnąć się brytyjskim tradycyjnym ekstremom. Na pierwszy ogień poszła właśnie droga Blind Vision - oto garść przemyśleń MacLeoda:
"Blind Vision" zajęła mi trzy godzinne sesję wędkowe, przerywane często padającym deszczem. Samo prowadzenie odbyło się przy bardzo słabej widoczności, w zapadających ciemnościach. Droga składa się z dość wysokiego high-balla "Slingshot" o wycenie 7C+ lub 8A [autorstwa Jerry Moffata], po którym z półki startuje pasaż E8 [oferujący generalnie wątpliwą ale przy pewnej dozie szczęścia wystarczającą asekurację]. Sam bulder przedstawia trudności, z którymi nie radzi sobie większość wspinaczy mających na swoim koncie drogi E8, a nawet E9. Moim zdaniem wspinacz robiący E10 powinien pokonywać buldery 8A - jeśli nie 8B - bez problemu. Jednak każdy kto zrobi ten startowy bulder, powinien przejść resztę drogi bez większych kłopotów, nawet gdy jego doświadczenie w headpointingu nie jest za duże.
A poza tym ... "Blind Vision" jest bez wątpienia łatwiejsza niż "If Six was Nine" E9 6c (na której zrobiłem wszystkie ruchy w 30 minut podczas drogi powrotnej z prowadzenia "Breathless"). Jest również łatwiejsza niż szkockie E9-tki, z kolei od "Rapshody" różni się wg mnie o 2 stopnie. "Blind Vison" jest natomiast trudniejsza niż "Breathless" i "Divided Years" - ale to teraz E8-ki [Dave przecenił je po swoich przejściach]! To wszystko powoduje, że coraz bardziej gubię się w wycenach od E8 w górę. W związku z tym postanowiłem wspiąć się na jak największą ilość trudnych tradycyjnych dróg, o ile oczywiście pogoda i praca mi pozwolą. Po ich pokonaniu może w końcu dowiem się co tak naprawdę oznaczają trudności E9, E10 i E11. Może tak, a może nie...
Dwa tygodnie po wyczynie MacLeoda pierwszego przejścia The Promise E10 7a dokonał James Pearson. Nowość - "ostatni wielki problem Burbage North" - biegnie 8-metrowym kantem. Asekuracja ogranicza się do jednej rachitycznej kosteczki (slidera), spełniającej raczej rolę psychologiczną... Początkowo James planował pokonać kant jako high-ball, ale po wielu odpadnięciach na wędkę, podczas tygodnia patentowania, zrezygnował z tego zamiaru i postanowił poprowadzić go z liną. Wspomniana kosteczka dodała mu na tyle odwagi, że zrezygnował z crashpadów.
James Pearson na "The Promise" E10 7a (fot. Hot Aches)
A po wspinaczce James stwierdził - "Na prowadzeniu wydawało mi się to łatwe...". Według niego The Promise jest trudniejsza od Equilibrium, zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym - bulderowe 8A z fatalnym lądowaniem, czyli E10 7a. Teraz James czeka aż wyschnie Rapshody...
Na zakończenie wizyty w brytyjskich gritstonach
warto wspomnieć o wyczynie Australijczyka Bena Cosseya, który przeszedł słynny pasaż Johna Dunne'a The Parthian Shot E9 6c.
Niby to "tylko" E9 ale Ben pokonał je przy świetle czołówki, zakładając podczas prowadzenia całą asekurację (z wyjątkiem jednego punktu tuż przed topem...).
Wygląda na to, że Wyspiarze będą musieli dodać jeszcze jeden człon do wyceny trudności - T1 E9 6c? :-)
Literówka[6]
Wprawdzie w newsach pojawia
się również Parthion Shot
(czyżby dysleksja wśród
anglojęzycznych redaktorów?),
ale poprawna nazwa drogi
Dunne'a to Parthian Shot (od
Partów).
m.b.
